บททั้งหมดของ ล่ามเมีย : บทที่ 141 - บทที่ 150

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นหินอ่อนขัดเงาของล็อบบี้บริษัทยักษ์ใหญ่ระดับประเทศดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของลลิสา ทุกย่างก้าวที่เธอเดิน เธอเข้ามาในฐานะผู้รับมรดกและผู้นำคนใหม่ตามพินัยกรรมของสามีผู้ล่วงลับ วินาทีนั้นมันช่างหนักอึ้งราวกับมีตุ้มถ่วงน้ำหนักผู้ติดไว้ที่ปลายเท้า และพยายามอย่างมากไม่ให้ขอบตาร้อนผ่าวกลั่นน้ำตากลิ้งไหลลงมาให้ใครเห็น สายตาของพนักงานนับสิบที่มองมาด้วยความเคารพแกมสงสัยไม่ได้เข้าสู่การรับรู้ของเธอ หญิงสาวพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดสุดลึก บังคับปลายนิ้วที่สั่นเทาให้เหยียดตรง ขณะก้าวเข้าไปในลิฟต์เฉพาะผู้บริหารเพื่อขึ้นไปยังห้องทำงานชั้นบนสุด ห้องที่เดาว่าจะต้องมีบ้างสักครั้งที่เหมันต์ได้ใช้มัน แต่ทว่า ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ความตั้งใจทั้งหมดของเธอก็พังทลายลงไปอย่างไม่มีชิ้นดี กลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา น้ำหอมที่มักอบอวลอยู่ภายในห้องนอน หรือทุกพื้นที่ที่มีเขาอยู่ ที่นี่ก็เป็นแบบนั้นไม่ต่างกัน ทำให้สมองส่วนความทรงจำของเธอสว่างวาบ จินตนาการถึงเขาที่มักจะสูบบุหรี่ยืนหันหลัง และเผลอถามตัวเองราวกับคนเพ้อเจ้อว่า หากเปิดประตูห้องทำงานนั้

สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะไม่แตะต้องของๆเขา ตราบใดที่ยังเสียใจอยู่ ลลิสาบอกตัวเองไม่ควรเอาตัวเข้าไปเหยียบที่นั่นอีก สถานที่ที่ไม่เห็นใจเธอ มักจะรังแกให้ต้องมีน้ำตาทุกครั้งที่ไปเยือน ดังนั้น..เธอจะปล่อยทิ้งร้างไม่ไปเหยียบ ปล่อยให้ทีมบริหารที่เขาจ้างมาตั้งแต่ต้นบริหารต่อไปแบบนั้นนั่นแหละ “แม่ป่วยงั้นเหรอ” (ใช่ แถมเพ้อถึงแต่เธอ มาดูเองก็แล้วกัน) นี่อาจเป็นครั้งแรกละมั้งที่เธอได้คุยเป็นการส่วนตัวกับพี่ชาย ลูกไม่ได้แท้แต่พ่อแม่เธอรัก เพียงเหตุผลที่ว่าเป็นผู้ชายทั้งแท่ง ออกเรือนไปยังคงใช้นามสกุล และสานต่อตระกูลไปอีกหากว่ามีลูกชาย ไม่ใช่เธอที่ลูกจะกลายเป็นนามสกุลสามี...ตรรกะอะไรวะนี่ เธอเกลียดมากแต่ไม่อยากหาคำตอบ และเลือกที่จะไม่ทวงความยุติธรรม เพราะถือว่าทำงานด้วยตัวเองก็รวยได้ “อืม ที่ไหน” จะไม่ไปก็จะกลายเป็นลูกทรพี หญิงสาวถอนหายใจพลางกลอกตามองบน หลังจากวางสายจากเขา ก่อนจะลุกไปแต่งตัว หยิบกุญแจรถเพื่อเดินทางไปตามพิกัดที่เขาให้ไว้ บ้านพักตากอากาศ รถหรูค่อยๆแล่นเข้ามาในตัวบ้าน ชาวบ้านละแว

อิตาลี แสงแดดอุ่นๆ ยามบ่ายทอดผ่านหน้าต่างกระจกบานโตของสถาบันแฟชั่นชื่อดังใจกลางเมืองมิลาน ฝุ่นชอล์กเขียนผ้าลอยละล่องอยู่ในอากาศ ผสมกับกลิ่นอายของผ้าไหมดิบและหนังแท้ชั้นดี ลลิสาในชุดสูทเบลเซอร์คัตติ้งเนี้ยบยืนอยู่หน้าหุ่นลองเสื้อ นิ้วเรียวยาวพยายามจัดระเบียบเดรปผ้าไหมสีงาช้างตามโจทย์ แววตาของเธอสะท้อนความเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งนึกถึงสายตาของแม่และแผนการตลาดของบริษัทที่เมืองไทยที่กำลังดิ่งลง ความกดดันก็ยิ่งบีบคั้นหัวใจให้เร่งเรียนรู้และพัฒนาฝีมือ “สไตล์คลาสสิก...แต่น่าเบื่อเกินไป ลลิสา” เสียงเรียบเย็นของ ศาสตราจารย์ฟรานเชสโก ดีไซเนอร์อาวุโสผู้เป็นอาจารย์ประจำคอร์สเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง เขาเดินรอบหุ่นเสื้อของเธอพลางพิจารณาด้วยสายตาคมกริบ เธอโดนดุอีกแล้วนี่เป็นครั้งที่สองที่เขาไม่ปลื้มไอเดียของเธอ“ค่ะ เดี๋ยวสาแก้”“งานของเธอใช้เทคนิคที่ สะอาด เรียบร้อย แต่มันไร้จิตวิญญาณ..มันเหมือนงานของช่างตัดเสื้อทำตามคำสั่ง ไม่ใช่งานของคนที่กลับไปเป็นผู้อำนวยการฝ่าสร้างสรรค์ เพื่อนำทัพแบรนด์ใหญ่”แรง!คำพูดนั้นแทงใจดำลลิสาอ

เสียงเพลงบีตหนักหน่วงด้านนอกเริ่มเบาลงพร้อมกับเสียงปรบมือเกียวกราว ลลิสาในชุดฟินาเล่สุดหรูกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับเข้ามาหลังเวที ท่ามกลางความวุ่นวายของเหล่าดีไซเนอร์และช่างภาพที่เข้ามาแสดงความยินดี แต่ในหัวของเธอไม่ได้ยินเสียงใครเลย หัวใจของเธอเต้นรัวทะลุอก ไม่ใช่เพราะเหนื่อยจากการเดินแบบ แต่เป็นเพราะสายตาคู่หนึ่งที่เธอเห็นแวบหนึ่งในแถวหลังของผู้ชม ซึ่งไกลออกไปไม่บังเอิญจะไม่เห็น เมื่อกี้เป็นคานโล เธอมั่นใจไม่ได้ตาฝาด...เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เธอก้าวขาเร็วๆ ตรงไปยังห้องแต่งตัวส่วนตัว มือที่สั่นเทารีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทันที นิ้วมือเรียวสไลด์หน้าจอด้วยความลนลาน จิตใจสับสนว้าวุ่นไปหมด เธอพยายามติดต่อหาเขาเพื่อที่จะถามให้แน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาดไปเองใช่ไหม สายแรกเขาไม่ได้รับ ทว่าหญิงสาวไม่คิดยอมแพ้ กดโทรออกสายต่อไป สุดท้ายเขากดรับสายที่สาม ที่เธอเกือบจะถอยไม่คิดจะโทรต่อแล้ว (ครับ นายหญิง) “คะ คานโล...นั่นคุณใช่ไหม” (ครับ ผมเอง) “สา.. สามีเรื่องจะถาม เมื่อกี้นี้คุณได้มาทำอะไรแถวดวงโม่รึเปล่าคะ”

“เอ่อ.. อ๋อ แดดไงครับคุณสา แดดที่มิลานช่วงบ่ายมันส่องทะลุกระจกเข้ามาตรงนี้พอดีเป๊ะ โดนเบาะหนังมันเลยอมความร้อนเอาไว้ครับ คุณมาโดนก็เลย..” ตอนนี้สมองของลูกน้องคนสนิทผู้วายชนม์ปลอมหมุนติ้วๆ เร็วเหนือแสง พยายามจะคิดหาคำตอบ แต่คนที่ถนัดฆ่ามากกว่าการโกหกอย่างเขาถึงได้อ้ำอึ้ง แสดงพิรุธหลายอย่างออกมา “แดดเหรอ? แต่ม่านหน้าต่างปิดทึบขนาดนี้ แดดที่ไหนจะส่องทะลุผ้ากำมะหยี่เข้ามาได้ล่ะ...ม่านนั้นถูกสั่งมาบังแดดโดยเฉพาะไม่ใช่เหรอ” ลลิสากะต้อนให้จนมุม เธอเดินสำรวจรอบห้องอย่างละเอียดขึ้น ด้วยความหวังปนหวาดระแวง ในขณะเดียวกัน...ด้านหลังผ้าม่านกำมะหยี่ที่เชื่อมต่อกับระเบียงมืด เหมันต์ในสภาพอยู่บนรถเข็นไฟฟ้านั่งนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น ประโยคและเสียงของลลิสาอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงสามเมตร หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกวาบ และเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาอยากกระชากม่านนั้นแล้วดึงเธอเข้ามากอดให้หายคิดถึงแน่นๆ แต่สถานการณ์และแผนการแกล้งตายที่ยังต้องใช้งานอยู่บังคับให้เขาต้องแข็งใจ “คุณลลิสาสงสัยอะไรเหรอครับ” มือหนากำพนักรถเข็นแน่นจนขึ้นสัน เขาไม