หน้าหลัก / มาเฟีย / ล่ามเมีย / บทที่ 121 - บทที่ 130

บททั้งหมดของ ล่ามเมีย : บทที่ 121 - บทที่ 130

155

บทที่ 120 หลงไหมไม่รู้ แต่ซื้อเกาะให้แล้ว

การดูดดึงที่หนักหน่วงไม่ต่างเสือร้ายกระหายหิว ร่างบางเกิดการวูบวาบนั่งไม่ติดพื้น มือที่ค้ำดึงขึ้นมาขยุ้มผมดกดำ แอ่นอกเข้าไปป้อนอย่างลืมตัว ขาเรียวทั้งสองตวัดเกี่ยวเอวสอบ ส่วนใบหน้าแหงนขึ้นสูงสุด จากนั้นก็ส่งเสียงครางไม่เป็นภาษาสติเริ่มเลอะเลือน มารู้อีกทีก็ตอนกางเกงในของเธอหลุดพ้นปลายเท้าไปแล้ว“จะตรงนี้จริงๆเหรอคะ” เขาไม่ตอบที่ร่นตัวลงไปต่ำ ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกันกับตรงร่องเสียว เธอไม่ทันได้ท้วง เขาก็ยกขาของเธอตั้งชันเป็นรูปตัวเอ็ม พลางยื่นปลายลิ้นเข้ามาแตะเลีย “อร๊าย”คราวนี้ถึงกับสมองขาวโพลน ไม่มีอะไรหลงเหลืออีก แม้แต่แสงไฟที่ส่องแสงระยิบระยับหยอกล้อกลับดวงดาว ยังมองไม่เห็นเลยเหมันต์เก่งเรื่องนี้ และเธอ..ก็เหมือนจะกู่ไม่กลับแล้ว ความลุ่มหลงที่มีต่อเขาในตอนนี้นั้น หากต้องเทียบกับอะไรสักอย่าง ก็คงเป็นการสมมุติขึ้นมาว่า ถ้าในโลกนี้ไม่มีเขา..เธออาจจะต้องตรอมใจตายตาม“สารักคุณนะคะ”หญิงสาวเอ่ยประโยคนั้นเสียงสั่น ร่างสูงที่กำลังปรนเปรอให้เธอ และมัวเมาอยู่กับของสิ่งนั้นถึงกับต้องชะงักและผงะหน้าออกมา ช้อนตาขึ้นมอง ก่อนคลี่ยิ้ม จับเอวคอดกิ่วจนมั่น พลางดึงลงมาข้างล่าง จับเธอพลิกเป็นท่าหันห
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-09
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 121 ขังกันอีกแล้วเหรอ

เธอว่าไม่ใช่เพราะเขาอยากเซอร์ไพรส์ คนอย่างเหมันต์มีหลายอย่างที่หากต้องให้ก็ได้หมด แต่ไม่จำเป็นต้องซื้อเกาะที่ห่างไกลเมือง และเป็นเกาะบนแผ่นดินที่ทั้งเธอและเขาไม่คุ้นเคย ถ้านี่ไม่ใช่เพราะมีไว้หนีปัญหา งั้นคงเป็นอย่างอื่นไม่ได้อีก “สถานที่กบดานเหรอคะ” คำถามที่ตรงไปตรงมาทำให้ลมที่โกรกใบหน้าของมาเฟียหนุ่มถูกเมิน ใบหน้าจิ้มลิ้มของสาวน้อยตรงหน้าต่างหากที่เหมือนจะหยุดเวลา แววตามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวนั่น บ่งบอกว่าเธอกำลังจะเอาจริง คำถามนี้ถ้าไม่ตอบจากความจริง หมากที่วางก็อาจจะเดินผิดไปตลอด และต่อให้คว่ำกระดานทิ้งก็คงไม่เป็นผล เขาจึงสูดลมหายใจเข้าปอดสุดลึก จากนั้นค่อยๆผ่อนออกมา และจ้องหน้าเธอเขม็ง “ใช่ เป็นที่ที่ถ้าคุณอยู่ แสดงว่าผมกำลังยุ่งสุดๆ” ลลิสาแค่นหัวเราะ เธอนึกไว้ไม่มีผิดว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้ เขาซื้อที่นี่เอาไว้ให้เธอกบดาน ตอนเขาไป.. “จะไปวันไหนเหรอคะ” “ไปไหน..” “กลับไปหาพ่อบุญธรรมของคุณไง” ไม่รู้เพราะอะไร จู่ๆแว่นกันแดดที่เกี่ยวหน้าของเขาอยู่ถึงได้เกะกะ ถูกดึงออกมาอ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-12
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 122 คำสั่ง

“คราวนี้ไม่เหมือนกัน..” ทั้งที่เธอเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น บ่งบอกถึงความไม่พึงพอใจในการกระทำ เขากลับใช้เสียงแผ่วเบากับเธอ ประหนึ่งคนหมดแรง จากนั้นถึงจะค่อยๆหันกลับมา “ไม่เหมือนกันยังไง..” “ผมทำเพื่อเรา ไม่ได้ทำเพื่อตัวเองฝ่ายเดียว” ลลิสาถึงกับนิ่ง ไม่ใช่ว่าเขาโกหกกัน แต่แววตาที่คมกริบแล้วแดงก่ำนั้นแสดงออกมาอย่างชัดเจน ไม่พอดวงตาคู่นั้นยังสั่นระริกด้วย ความเป็นห่วง ความกังวล ...และความกลัว ฉายวาวอยู่ในนั้น “นี่คุณ...” “เป็นครั้งแรกที่...ผมควบคุมมันไม่ได้ ไม่มีแผนอะไรเลย แต่ก็ยังดื้อดึงที่จะทำ...ตัดสินใจเพียงแค่เสี้ยววินาที หึ คนอย่างผมพอได้ฟันธงลงมือกับอะไรแล้วก็จะปักใจเชื่อสิ่งนั้น..กลายเป็นติดนิสัย ทิ้งไปก็ค้างคา” “.........” “ดังนั้นผมจึงอยากถามคุณว่า คุณยินดีจะมีผมไหม” ศึกที่กำลังจะเกิดขึ้นครั้งนี้ หากเจรจาไม่ลงรอย จะสร้างความเสียหายครั้งใหญ่ หนักสุดอาจจะสิ้นชีวิต เขามุ่งเป้าจะทำสิ่งนี้เพียงเพราะไม่อยากแต่งกับคนที่ไม่ได้รัก และรู้ถึงความผิดพลาดของตนเองที่ไปรับปากกับระด
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-12
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 123 ออกจากเกาะ

ใครไม่เป็นลลิสาคงเข้าไม่ถึงความรู้สึก! แหงสิ..ไม่เป็นคนนั้น จะรู้ได้ไง สามีของเธอนั่งมองตาละห้อย แต่เชื่อไหมว่า เธอนั้นละห้อยกว่า “ระทึกใจดีจริงๆ” ลลิสาขบริมฝีปาก เอ่ยคำประชดออกมาแค่ตัวเองได้ยิน ก่อนจะถอนหายใจออกมาดังกว่าคำที่พูด มองเข้าไปในตาของเขา “ถ้าเป็นคำสั่งของคุณ ผมก็จะทำตาม” “หึ ก็แหงอยู่แล้วล่ะ เพราะถ้าคุณไม่ทำตาม ก็ต้องตายไม่ถูกรึไง” ร่างบางทำเสียงเฮอะขึ้นจมูก ตั้งใจหัวเราะเยาะเขาแต่กลับเข้าตัวเอง เมื่อพูดถึงเรื่องตายขึ้นมา แล้วพบว่าภายใต้ความพยายามทำตัวตามสบายอยู่นั้น ก้นบึ้งของเธอมีความกลัวซ่อนอยู่...เธอกลัวเขาตายจัง “ผมเป็นห่วงคุณนะ” “สาเข้าใจแล้ว และเข้าใจด้วยว่าทำไมคุณถึงได้พามาที่นี่” แล้วทำไมเขาถึงไม่คิดว่าเธอจะเป็นห่วงเขาบ้าง ว่าไป...ถ้าถามออกไปแบบนี้ เรื่องจะยืดยาวไหมนะ ลลิสาเผยยิ้มจางๆที่มุมปาก เธอพยายามยิ้มเพราะไม่อยากให้การห่างกันในครั้งนี้เป็นไปด้วยความเศร้า แต่การทำแบบนั้นก็ฝืนใจตัวเอง รอยยิ้มถึงได้ดูแปลกๆชอบกล “ผมต้องไป...”
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-14
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 124 เด็กสามขวบ

ด้านของลลิสา เธอยังนอนอยู่บนเตียงอยู่เลย ทั้งที่เขานั่งเรือออกไปจากเกาะตั้งนานแล้ว “ทำไงดีล่ะ เหงาชะมัด” ยังไม่ทันข้ามวันก็รู้สึกได้เลยว่าหลังจากนี้อีกสิบวันต้องแย่แน่ๆ ต่อให้มีคนอยู่ด้วยอีกตั้งหกคน ทว่าดูก็รู้พวกเขาขีดเส้นของตัวเองเอาไว้ เหมันต์คงสั่งห้ามเข้าใกล้แบบสนิทชิดเชื้อ “สิบวันได้ยัง?” ร่างบางพึมพำก่อนคลำหาโทรศัพท์ น่าตลกที่เธอเพิ่งจะนึกเรียกร้องหามัน ทั้งที่ไม่สามารถใช้งานได้นอกจากเล่นเกม เนื่องจากถูกเจ้าของเกาะตัดสัญญาณทิ้ง พอมานึกอีกที สภาพของเธอในตอนนี้มันแตกต่างกับโดนขังตรงไหน? ลลิสาถอนลมหายใจพรืดซะจนผมหน้าม้าซีทรูสไลด์ปลิวว่อน ลุกขึ้นมานั่งหลังตรงพิงพนัก ดวงตาคู่สวยเหนื่อยล้าแกว่งไปแกว่งมา ไม่นานก็เกิดแสงประกาย นึกออกแล้วว่าจะทำอะไรดี “ในครัวมีมาม่าไหมนะ”...xxx... เสียงสายฝนกระทบหลังคารถดังก้องในความเงียบ มาเฟียหนุ่มทอดสายตามองหยดน้ำที่ไหลรินบนกระจกหน้าต่างคล้ายกับหยดน้ำตาของใครสักคนที่เพิ่งจะเห็นมา “เวรเอ้ย ฝนตกเฉยเลย” เสียงบ่นของคา
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-14
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 125 ฝากด้วย

โกดังร้างแห่งหนึ่งในที่ลับตาคน ซาโตรุถูกอุ้มมาที่นี่ เสียงนกกระพือปีกอยู่ใกล้กันบ่งบอกถึงความเงียบที่มี อันที่จริงไม่ต้องรอให้นกบินมาเขาก็รู้ที่นี่มันวังเวงแค่ไหน เพราะขนาดลมหายใจของตัวเองยังได้ยินมัน เมื่อตกอยู่ในเงื้อมมือของเหมันต์ เขาไม่มีทางรอดแน่ นั่นคือสิ่งที่เขากำลังคิด ทว่าไม่สามารถคาดเดาแววตาคมกริบที่ทอดมองมาในตอนนี้ ที่มันทั้งลุ่มลึกทั้งดำขลับซะจนเขาต้องนิ่งตาม และรอคำถามเท่านั้น “ขอโทษแทนลูกน้องผมด้วยนะครับ ที่ทำกับคุณรุนแรงเกินไป ผมก็แค่อยากจะคุยกับคุณดีๆและเป็นการส่วนตัว” คงไม่มีคำอื่นให้ซาโตรุพูดนอกจากคำว่าไม่เป็นไร ทั้งที่เขาเพิ่งจะถูกใครสักคนตบกบาลเข้าอย่างจังจนหน้าคะมำ หากแต่ที่เจ็บใจไม่ใช่เพราะแรงมหาศาลโบกจนหัวแทบหลุด แต่มันคือการถูกคลุมด้วยถุงดำก่อนจับตัวมาต่างหาก มันทำให้เห็นหน้าคนทำไม่ได้ “ครับ” “เขาส่งคุณมาฆ่าใคร” เป็นคำถามที่ตรงดิ่งไม่มีซัดโค้ง คนถูกถามตั้งตัวไม่ทันถึงกับชะงัก และเม้มปากแน่นภายหลัง “ถ้าคุณชายจับผมได้แบบนี้แล้ว ก็ฆ่าเสียเถอะครับ อย่าถามกัน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-16
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 126 ไม่มีเงาหัว

“ฝากมึงดูแลที่นี่ด้วย” เสียงทุ้มเอ่ยฝากฝังลูกน้อง เขาตั้งใจจะไปคนเดียว หากแต่คนข้างหลังกลับไม่ยอม เขาส่ายหน้า และไม่รับปาก จนทำให้คนพูดต้องเหลียวหลังไปมองพลางขมวดคิ้ว “อะไร” “ผมจะไปกับนายครับ” “ไม่ต้อง” “ขอผมไปด้วยครับ” คานโลยืนยันเสียงแข็งอย่างไม่กลัวนายจะโกรธ ถือวิสาสะมองตาของเขาผ่านแว่นกันแดดสีชานั้นอย่างบังอาจ เขาไม่ต้องการจะมองดวงตาผู้เป็นนาย เพื่อเดาว่ากำลังคิดอะไร แต่อยากให้นายมองแววตาของเขาแทน และจงรู้ไว้ว่าเขาจะไม่ถอยเพียงครึ่งก้าว ต่อให้มีคำสั่งขั้นเด็ดขาด “ทำไม? ทั้งที่รู้ว่าอาจตาย” “นี่ก็เป็นอุดมการณ์ของผมเหมือนกัน” “อุดมการณ์ห่าไร อุดมการณ์ที่มึงหมายถึงมันจบตั้งแต่ศพเสี่ยจางแล้ว นั่นศพสุดท้ายมึงลืมไปแล้วเหรอ” “ไม่ลืมครับ แต่นายเป็นนายของผมจะปล่อยให้ไปตามลำพังได้ยังไง พ่อผมรู้คงด่าผมเช้าเย็นแน่ ถึงจะไม่มีทางฟื้น แต่สามารถเข้ามาด่าผมในฝันได้นะครับ” เจอประโยคนี้เข้าไป ร่างสูงถึงกับยืนนิ่ง คานโลไม่มีทางเห็นว่าภายใต้แว่นกันแดดราคาแพงนั้นมีแววตาเป็นแบบไหน แล
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-16
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 127 ล้างบาง

คฤหาสน์ญี่ปุ่นโบราณท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำ เสียงฝนกระทบหลังคากระเบื้องดินเผาดังซัดสาด แสงนีออนสลัวสีแดงจากป้ายหน้าคฤหาสน์สะท้อนกับพื้นน้ำเจิ่งนอง อินเวร์โนในชุดสูทสากลสีดำ ไทเกทต์ คัตติ้งเนี๊ยบ ในมือขวาของเขาไม่ใช่ปืน แต่เป็นดาบคาตานะ ฝักดำด้าน สีเดียวกันกับเส้นผมที่เปียกปอนปรกหน้า เขากับคานโลซุ่มอยู่จุดนี้มาสองวันแล้ว เพื่อแผนที่วางไว้อย่างรัดกุมถูกใช้ประโยชน์อย่างแยบยล และวันนี้เป็นวันที่ช่องทางสะดวก เนื่องจากฮานะต้องออกไปซ้อมยิงปืน และทำกิจกรรมตามประสาลูกหลานยากูซ่า แน่นอนว่าการเดินทางครั้งนี้ขนลูกน้องไปหลายสิบคน เป็นการทุ่นแรงเขาได้พอควร “มึงตามฮานะไป ส่วนกูจะเข้าไปในนั้นเอง เมื่อกี้ที่ติดตามนับคร่าวๆราวสิบห้าคน มึงเอาอยู่ใช่ไหม” คานโลหันขวับ กำลังคัดค้านให้กับคำสั่งผู้เป็นนาย แต่ทำได้แค่ในใจเท่านั้น “ผมน่ะเอาอยู่ แต่นายจะไหวเหรอครับ เข้าไปคนเดียว ในนั้นห้าร้อยคนได้นะครับ” “มึงแยกร่างได้ไหมล่ะ” “ครับ แน่นอนว่าแยกไม่ได้”“ก็ใช่ไง”“ตามแล้วให้ทำไงครับ ฆ่าเลยไหม” “ไอ้สัส มัดเป
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-18
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 128 บุกก่อนได้ฆ่า

ปัจจุบัน เพราะไม่มีคำสั่งให้ต่อต้านเขาจากเคนซากิ เรียว การเดินไปข้างหน้าของเหมันต์จึงไม่ถูกยับยั้ง นาทีนี้เขาเดินผ่านกลุ่มทรชนก็มีแต่เหวกให้เขาทุกคน ร่างสูงเปียกปอนในชุดสูทสากลที่สะพายดาบเอาไว้ข้างหลัง ขาดแต่การก้มศีรษะของเหล่าลูกน้องเท่านั้น เพราะสถานการณ์ยังครึ่งๆกลางๆ และทะแม่งๆ แต่ไร้คำสั่งจากนาย จนกระทั่งร่างสูงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา..โอยาบุนเคนซากิ “มาเร็วกว่าที่คิดนะ” สาเกถูกรินลงแก้วอย่างเชื่องช้าและใจเย็นที่สุดเท่าคนแก่คนหนึ่งจะทำได้ ย้อนแย้งกับในใจที่ร้อนรน แม้จะเป็นถึงหัวหน้าแก๊งที่เก่งกาจชำนาญการ แต่นั่นก็นานมาเป็นชาติแล้ว เขาละวางมือจากการสังหารคน และถึงเคยทำในสมัยนั้น ก็ไม่ได้โหดเหี้ยมเท่ากับลูกชายบุญธรรมในตอนนี้ ร่างสูงตรงหน้าเมื่อตัดสินใจจะฆ่าใคร เขาไม่เคยลังเล คนที่ไม่ตาย แต่บอกว่าตาย นั่นเป็นการขู่ที่เขาไม่เคยคิดจะฆ่าตั้งแต่ทีแรก อย่างเช่น..ภรรยาของเขา “ผมต้องมาครับ” ถึงจะมีความแค้นมากล้นทวีแต่เขาก็ยังมีความอดทน เหมันต์ก้มต่ำค้างเอาไว้ก่อนเงยหน้าขึ้นมาสบตาค
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-18
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 129 เป็นท่านที่ต้องตาย

เสียงตวาดลั่นไม่ได้ทำให้เจ้าของชื่อสะทกสะท้าน และดาบในมือนั่นไม่ได้สั่นเทาจนเสี่ยงปล่อยให้มันหลุดมือ ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องอยู่ที่จุดเดิม และแน่นอนว่าชื่อนั้นสะท้อนอะไรหลายๆอย่าง อาทิเช่นที่มาของมัน“ยอมรับแล้วสิ..หลักฐานที่ซาโตรุส่งมาแกเป็นคนทำ”“ครับ”“และแกก็ฆ่ามันแล้วด้วย”“ครับ”“เมียแกยังมีชีวิตอยู่?”“ครับ”“สองสามวันมานี้ แกก็แค่ถ่วงเวลาฉัน”“...ใช่ครับ”“เพื่อผู้หญิงคนเดียว...หึ อินเวร์โน แกนี่โง่จริงๆ” เหมันต์ยกยิ้ม ไม่เคยรู้สึกพะอืดพะอมกับชื่อนี้มาก่อน ครั้งนี้ครั้งแรก เมื่อมันย้อนกลับมาทำลายตัวเอง เจ้าของชื่อนั้นครั้งหนึ่งเคยฆ่ามนุษย์เหมือนผักเหมือนปลา ที่นำมาประกอบอาหารแบบไม่ได้รู้สึกผิด ต่างกับวันนี้ที่ถึงขั้นสมเพชตัวเอง สมแล้วที่เรียกปฏิบัติการนี้ว่า โกงความตาย นั่นเพราะจู่ๆเขาก็เห็นแก่ตัวอยากจะมีชีวิตขึ้นมา ทั้งที่ก่อนหน้าวางแผนไว้แล้วว่าจะตายทันทีที่ความต้องการสำเร็จ ถูกต้องว่าปัจจุบันร่างของเขาควรจะจมอยู่ใต้ธรณีไปแล้ว อาจกำลังเป็นอาหารของหนอนด้วยซ้ำ ใครจะไปรู้กะอีแค่ตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่ง กลับทำให้เปลี่ยนใจได้ และบ้าดีเดือดขนาดนี้ เอาแต่ใจไหมล่ะทว่า..ถึงอย่างไร
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-20
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
111213141516
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status