บททั้งหมดของ ล่ามเมีย : บทที่ 1 - บทที่ 10

หลังตอบตกลงรับงานเทศกาลหน้ากากเวนิสไป ลลิสากับจิ๋ว จึงเดินทางมาประเทศอิตาลีก่อนเวลานัดหมายหนึ่งวัน ที่นัดพบอยู่แถวย่าน Dorsoduro เป็นสถานที่เดียวที่มีอยู่ในการ์ดสีดำ นอกจากนั้นคงต้องรอรู้แบบสดใหม่กันอีกที ตอนนั่งอยู่บนเรือของผู้ว่าจ้าง เนื่องจากเขาส่งคนมารับ “สวัสดีครับ ผมคานโล คนที่นายสั่งให้มารับพวกคุณในวันนี้ครับ” ขนาดลูกน้องคนสนิทยังมาดผู้ดีขนาดนี้ แล้วคนเป็นนายที่ว่าจะขนาดไหน ลลิสากับจิ๋วหันมามองหน้ากันเอง ก่อนจะส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ไม่ได้พูดถึงเหตุผลที่ผู้จัดการส่วนตัวไว้ใจพวกเขา เธอได้แค่คิดอยู่ในหัวเพราะไม่มีโอกาสได้ถาม แต่ก็พอจะเข้าใจว่าทุกอย่างเป็นเพราะเงิน การเรียกค่าตัวได้ด้วยตัวเองเป็นอะไรที่ยากมาก ในชีวิตนางแบบ และงานระดับนี้ หากไม่คว้าเอาไว้คงไม่มีอีกแล้ว ถึงจะรู้สึกแปลก ตั้งคำถามตลอดว่าความโชคดีนี้ทำไมต้องเป็นเธอ เธอถูกคัดเลือกไว้ใจให้ทำงานนี้ได้ยังไง เพราะความสวย ความสามารถ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนนั่งอยู่บนเรือเร็วส่วนตัวของเขาแล้ว ความตื่นเต้นส่วนตัวเธอมี แต่คงมีไม่เท่ากับอีกคน จิ๋วหยิบกล้องขึ้นมา

ลลิสาไม่ได้เจอเขาอีกเลยจนกระทั่งอ่านเสร็จ เขาปล่อยให้เธออยู่กับสัญญาฉบับนี้ตั้งแต่นั้น ความเงียบทำให้เธออ่านมันจนเข้าใจ แต่เพราะมันง่ายเกินไปจึงเป็นสาเหตุทำให้ต้องคิดวนเวียน “แค่นี้เองเหรอ” หญิงสาวพึมพำ เพราะเงื่อนไขที่มันน้อยเกินไป ทำให้เธอไม่กล้าเรียกค่าตัวแพง เอาไงดีล่ะ เธอควรต้องเรียกเท่าไหร่ ผู้จัดการส่วนตัวก็ไม่ได้เข้ามาด้วย จะปรึกษาก็ไม่ได้ สมองของเธอทำงานหนัก สลับกับการชำเลืองมองตรงไปยังห้องนั้น ที่ร่างสูงเดินหายเข้าไปก่อนหน้านี้ กำลังคิดว่าเธอสามารถใช้โทรศัพท์ได้ไหม ในขณะที่กำลังคิดอยู่ เธอก็อ่านเงื่อนไขนั้นอีกรอบ รายละเอียดสองหน้ากระดาษเอสี่ แต่เนื้อหาหลักๆมีแค่ไม่กี่ข้อ ส่วนสัญญา เอกสารการเซ็นอยู่ในแท็บเล็ต ซึ่งเป็นการเซ็นแบบ Eletronic Signature ดวงตาคู่สวยอ่านวนเงื่อนไขสามข้อนั้นซ้ำๆอยู่หลายหน ทั้งชุดสวม ทั้งหน้ากากเขาเป็นคนจัดให้ ห้ามถอดจนกว่าจะจบงาน ห้ามบอกเรื่องนี้กับใคร และที่สำคัญห้ามพูดกับใครด้วย ทุกข้อที่ร่างมาทั้งหมดเข้าทางเธอ หญิงสาวชื่นชอบอะไรแบบนี้เป็นที่สุด เพราะหมาย

สุดท้ายลลิสาก็ต้องแยกกับจิ๋ว เหตุเพราะไม่ได้อยู่ในข้อตกลง คานโลเดินนำเธอไปไม่ห่างมาก และเพิ่งจะสังเกตว่าข้างหลังของเธอมีคนเดินตามประกบอีกคนด้วยถึงท่าเรือส่วนตัวเขาก็หลีกให้เธอเดินขึ้นไปก่อน โดยไม่ลืมยื่นแขนมาให้เธอจับ แน่นอนว่าด้วยชุดราตรีที่ทำให้ทุลักทุเลเธอจะไม่เย่อหยิ่งแม้แต่นิดเดียวและเพื่อให้งานออกมาดีและราบรื่นที่สุด เธอจะยอมเป็นแมวเชื่องๆของพวกเขาวันนึงก็ได้ที่สำคัญกำลังใจคือเงินห้าสิบล้านแต่แทนที่เรือจะล่องไปทางคลองใหญ่ Grad Canal ที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน เรือกลับพาไปยังอีกทางที่เธอไม่รู้จัก รู้เพียงว่าอยู่ในย่าน Castello ที่ทั้งเงียบ และน่าขนลุกสุดๆ แต่กลับรู้สึกผ่อนคลายแปลกๆ “แล้วเขาละคะ” เธอหลุดถามในจังหวะหันไปสบตากับคานโล ซึ่งเขาละสายตามาจากวิวทิวทัศน์พอดี เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย จากนั้นจึงจะคลี่ยิ้ม“รออยู่ที่เกาะลิโดแล้วครับ”ม่านตาลลิสาขยายกว้าง พลันตวัดออกมาจากใบหน้าของเขา หัวคิ้วชนกันเพราะไม่เข้าใจ ก่อนจะหันกลับมามองใหม่อีกที ส่งยิ้มตอบให้ เลือกที่จะไม่ถามต่อ ทั้งที่ภายในใจสงสัยหลายอย่างและท้ายที่สุดก็ต้องมาทำความเข้าใจเอาเองว่าเขาอาจจะไปรอเธออยู่ตรงจุดใด

ลลิสาเดินทอดน่องไปตามทางที่คานโลชี้แนะคือท่าเทียบเรือเดิมที่เธอจากมา หากแต่ว่ามองไปทางไหนก็ไม่เห็นเรือที่บ่งบอกว่ามารับเธอสักลำ แถมเรือแท็กซี่ก็เหมือนว่าจะเต็มแล้วด้วย และการใช้บริการในช่วงเทศกาลแบบนี้จะต้องจองไว้ล่วงหน้านอกจากเธอไม่ได้จอง เธอยังไม่มีโทรศัพท์ และไม่มีเงิน!“บ้าเอ๊ย ลำไหนเนี่ย”หญิงสาวเหมือนจะหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว ความคุกรุ่นเมื่อมี ทุกอย่างรอบตัวก็จะถูกรำคาญ แม้แต่หน้ากากที่สวมใส่ เธออยากจะกระชากทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด แต่เมื่อคิดว่าการสวมใส่น่าจะปลอดภัยมากกว่าถึงได้ยั้งมือเอาไว้ทันคิดว่าในงานนี้จะไม่รู้จักนางแบบดังอย่างเธอได้ไง มันต้องมีสักคนแหละน่าร่างสูงสมกับที่เป็นนางแบบ ยืนอยู่ตรงนั้นนานนับชั่วโมง ตอนแรกรอเรือ ต่อมาเธอไม่รู้แล้วว่ารออะไรไม่มีทีท่าว่าจะมีเรือลำดังกล่าวโผล่มาให้เห็นแม้แต่กาบ แถมเท้าของเธอก็เริ่มเจ็บปวดขึ้นทุกที เหตุเพราะถูกมันกัดอย่างรุนแรง และปลีน่องตึงเนื่องจากเดินเยอะจนเกินไป รู้ว่าประสบการณ์เดินแบบที่มีมาหลายต่อหลายปีนั้น ยากที่จะทำให้เจ็บปวดได้ง่าย แต่นั่นมันเดินบนเวที ไม่ใช่ถนนพื้นหินขรุขระราวกับเดินป่าแบบนี้ ที่นี่ไม่ใช่ถิ่นของเธอซะด้วย “

เปลือกตาสีอ่อนที่ปิดสนิทมาทั้งคืนผลจากความเหนื่อยล้า ค่อยๆเปิดขึ้นในช่วงเช้าของอีกวัน หากเป็นความฝันที่ไม่ว่าจะเลวร้ายแค่ไหน ก็ควรจะจบลงเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา แต่นี่..กึก!จากตาปรือที่งัวเงียจะต้องสู้รบกับแสงแดดสาดส่องผ่านช่องลมประตูเข้ามา คือค่อยๆเปิดตาขึ้นก่อนจึงจะถูก บัดนี้ข้ามขั้นตอนนั้นเป็นเบิกกว้างชนวนเหตุเพราะเสียงไม่เป็นมิตร และความอึดอัดจากการถูกพันธนาการแทน ในดวงตาสีน้ำตาลเข้มโดดเด่นความแพรวพราวจากน้ำหล่อเลี้ยงคล้ายตาแมวที่ใครต่างเห็นเป็นต้องตกภวังค์ ยามนี้ได้เปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก หลังเห็นทุกอย่างชัดเจนขึ้นหลังกวาดมองไปรอบ แล้วก้มลงมองตัวเอง ชุดราตรีกำมะหยี่ที่ยับเยินไม่ต่างจากผิวหน้า เครื่องตกแต่งประทินโฉมเมื่อคืนหมดอายุการใช้งานไปแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างไหลมากองรวมกัน โดยเฉพาะที่เขียนตา มาสคาร่า และอายไลเนอร์ ทำเธอเป็นผีบ้าดีๆนี่เอง และเรื่องที่กล่าวมาทั้งหมดนี้ยังไม่ได้ทำให้ใจหายวาบเท่ากับโซ่ตรวน ใช่ เธอถูกมัด!ในห้องที่เคยหรูหรา ทว่าปัจจุบันเก่ากึก ลำคอระหงของเธอแห้งผาก ขยับเขยื้อนเป็นระยะเนื่องจากการกลืนของก้อนเจ็บ เธอรู้สึกกระหายน้ำขั้นรุนแรง ไอ้ที่หิวข้าวก่อนหน้านี้ไม่ม