All Chapters of ล่ามเมีย : Chapter 41 - Chapter 50

ประเทศไทย คฤหาสน์ตระกูลสิรินธรานนท์ในห้องรับแขกที่น้อยครั้งจะมีผู้คนมาเยี่ยมเยือน ตอนนี้เต็มไปด้วยคนใหญ่คนโตถึงสามคน นั่นคือ อาคีรา และเหนือเมฆ ที่นั่งสีหน้าเคร่งเครียดด้วยกันทั้งคู่ หลังรู้มาว่าเพื่อนสนิทผู้หญิงคนเดียวของกลุ่มตกไปอยู่ในมือของผู้มีอิทธิพลที่สุดในฝั่งตอนใต้ของยุโรป และคนผู้นั้น จัดว่าประวัติอาชญากรรมโชกโชน ข่าวฉาวมากมายจากวงในบอกว่า เขาฆ่าคนต่อเนื่อง โดยที่จับมือดมไม่เคยได้เลยสักครั้งเดียว นั่นหมายความว่าถ้าเขาไม่ได้มีผู้หนุนหลังที่แข็ง ตัวเขาเองนั่นแหละที่แข็ง “ลลิสาตกเป็นเชลยด้วยเหตุผลอะไรกันแน่”ทรงพล สิรินธรานนท์ บิดาของลลิสาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบหลังไม่มีใครแสดงความเห็นใดๆออกมา เนื่องจากต่างฝ่ายต่างตกใจ และกลัวความผิดพลาด หากเรื่องนั้นไม่ใช่สิ่งที่ควรพูดส่งเดช “เป็นเชลยทั่วไปมันคงไม่ส่งข้อความมาแบบนี้แน่”ดวงคาคมกริบของอาคีรามองไปยังข้อความที่อยู่บนจอแท็บแล็ตของตัวเอง หลังจากถูกส่งมาจากอีเมลส่วนตัวของทรงพล ด้วยความรู้สึกโกรธแค้นถึงขีดสุด เขาอ่านเนื้อหานั้นอยู่หลายรอบก่อนจะถอนหายใจพรืดแล้วลากสายตาไปยังเหนือเมฆที่นั่งข้างกัน ซึ่งรายนั้นนั่งกุมขมับไปแล้วในตอนนี้

“ฉันจะได้อะไรจากสิ่งนี้คะ” เสียงสะท้อนผ่านเสียงเครื่องใช้ไฟฟ้าในห้องรับรองของโรงแรม ทำลายเสียงกดของปากกาเป็นจังหวะให้เงียบลง หลังเจ้าของท้องนิ้วหัวแม่มือนั้นหยุดชะงักกลางคัน เพราะสนใจในคำถาม มากกว่าการใช้สมองคิดเรื่องเรื่อยเปื่อย “ประโยคนี้ควรจะเป็นของผม ไม่ใช่คนที่กำลังล้มละลายอย่างคุณ” “แต่คุณเองก็ได้ผลประโยชน์กับสิ่งที่ฉันทำ..ไม่ใช่เหรอคะ” ช่วงท้ายประโยคของหล่อนขาดห้วง หลังประสบเข้ากับสายตาคมกริบที่มองมาอย่างนิ่งเฉย รดาไม่รู้ว่าความหมายของมันคืออะไร รู้แต่อำนาจที่กำลังแผ่รังสีออกมาตอนนี้นั้นไม่ควรไปท้าทายเขา และสัญชาตญาณบอกว่าแม้จะเข้าไม่ถึงแต่ต้องตอบสนองให้เร็วที่สุด เพราะมันไม่ใช่การขู่ แต่มันคือการเตือน “การจะเข้าหาคนคนนี้ สำหรับผมแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้คุณก็ได้ แต่ที่ทำเพราะอยากจะช่วยคุณ หรือว่าคุณไม่ต้องการ” เหมันต์กำลังพูดถึงวาระการประชุมที่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาในวันนี้ เขาไม่จำเป็นต้องเสียเงินซื้อหุ้นเพื่อให้บริษัทของผู้หญิงตรงหน้าอยู่รอด ทั้งที่บริษัทของหล่อนนั้นติดหนี้เขาอยู่ ซึ่งถ้าหักไปก็สิ้นเ

“มึงว่ากูควรทำยังไงดี ล่ามโซ่เลยดีไหม” แน่นอนว่าประโยคคำถามของผู้เป็นนายทำให้เขายิ้มแห้ง เหมือนเดิมคนถามไม่ได้ต้องการคำตอบ เพียงแค่ต้องการระบายอารมณ์คุกรุ่นที่มีอยู่จนล้นอกในตอนนี้ก็เท่านั้น พลางส่ายหน้าเอือมระอาก็ตอนผู้เป็นนายเดินนำไปอีกที่แล้ว คือปากทางขึ้นบันไดไปยังชั้นลอยฟ้า ที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้มาก จุดนั้นเป็นโซนเลานจ์สำหรับนักดื่มผู้ดี แน่นอนว่าขึ้นไปไม่นานก็เจอเธอ ร่างเล็กที่นั่งหันหลังให้กับทางขึ้น กำลังยกแก้วบรั่นดีกระดกใส่ปาก โดยมีเคลูกน้องอีกคนยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง ด้วยสีหน้าอมทุกข์คล้ายกับคนกำลังจะหมดบุญแล้ว ทว่าดูเหมือนว่าร่างสูงไม่ได้เดินไปให้ถึงในทันที แต่เลือกที่จะชะลอฝีเท้า ยืนดูพฤติกรรมของเธอแทน “หมดอีกแล้ว ฉันไม่ได้ทำหกหรอกนะ ใช่ไหม..” ส่วนคานโลกำลังมองว่าเคจะจัดการยังไง และผลที่ออกมาคือเขาเหมาะสมจะยิงหัวคนมากกว่าเฝ้าดูแลผู้หญิง เพราะเรื่องผู้หญิงดูไม่มีความรู้เอาซะเลย นอกจากเอาไม่อยู่แล้ว ยังแพ้ราบคาบอีก “นายไปเอามาอีกสิ” “พอแล้วครับนายหญิง นายหญิงเมาแล้วนะครับ”

“เก็บเงิน” “ครับ” ทั้งหมดนั้นอยู่ในระหว่างการฟังคนตรงหน้าพล่ามไม่หยุด ดูท่าทางเธอจะไม่สนใจอะไรแล้ว นอกจากคำอธิบายเกี่ยวกับเรื่องที่รู้ไป บวกกับความเมาที่ทำให้กล้ามากยิ่งขึ้น สิ่งนั้นยิ่งทำให้เธอสติหลุด ทว่าเหมันต์ก็ยังคงเฉยเมย แม้ว่าการกึ่งฟูมฟายกึ่งท่าทางที่ใส่อารมณ์ของเธอจะเรียกแขกมากมายให้หันมามองก็ตาม “คุณโกหกใช่ไหม จริงๆพ่อสาติดต่อกลับมาแล้ว แต่คุณไม่บอกสาใช่ไหม” ร่างสูงมองนิ่ง เขาอยู่ในลักษณะท่าเอนหลังวางแขนบนพนัก ใบหน้าเปื้อนยิ้ม และมองเธอราวกับกำลังตั้งใจฟังเสียเต็มปะดา จนกระทั่งบัตรใบนั้นกลับมาอยู่กับเขาเหมือนเดิม พร้อมกับการโน้มตัวลงของพนักงาน ก่อนจะถอนตัวร่นกลับไป “ทำไมอยู่ๆถึงเงียบไปล่ะ ตอบสามาสิคะ” มาตาลุกวาวก็ตอนเธอเอ่ยประโยคหนึ่งที่ไม่เข้าหูเขา ถึงกับลุกขึ้นเต็มความสูง “ถึงไม่ใช่พ่อ อย่างน้อยหลายวันมานี้ คุณก็ต้องได้ยินข่าวเพื่อนของสาตามหาสาบ้างสิ เหนือกับคีย์ต้องตามหาอยู่แน่ๆ พวกเขาไม่มีทางทิ้งสา” “งั้นเหรอ?” เขากัดฟันกรอด หลุบตาลงต่ำ “จะใครตามหาคุณก็ช่าง จำใส่หัวไ

“คุณไม่ได้ดื้อ จะต้องกลัวมันทำไม” ดวงตาคมเข้มมองต่ำไปยังลำคอระหง ก่อนลากผ่านไปยังร่องอวบหยุ่น แล้วยกยิ้ม ยื่นก้านนิ่วแกร่งไปช้อนใต้ค้างมน ทว่าหญิงสาวกลับสะบัดหน้าหนี “ไม่เอาน่า.. ผมยังอยากอยู่นะ” ก่อนจะหันกลับมาขึงตากว้างแยกเขี้ยวใส่ “อยากอะไร” “อยากเอาคุณ” “คะ คนลามก” “เอากับเมียตัวเอง เขาไม่เรียกว่าลามกนะครับคนสวย” ทำไมกันนะ คนๆนี้มักจะมีคำพูดต่อท้ายเสมอ ไม่เคยตายไมค์เลย ผิดกับเธอที่ใจสั่นเต้นแรง กว่าจะพูดออกมาสักประโยค จะต้องรอให้โกรธก่อน เหมือนตอนนี้ที่ไม่หลงเหลือความกลัวแล้ว เธอเหลืออดกับเขาแล้วจริงๆ เอาเลย จะทำอะไรกับเธอก็เชิญ ยังไงเขาก็เป็นคนที่มีนิสัยหยาบคายอยู่แล้วนี่ ต่อให้พูดไพเราะเพราะพลิ้ว เธอก็จะไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น คำว่าคนสวยของเขา ไม่ทำให้เธอหวั่นไหวแล้วจะบอกให้ บีบคอราวกับเป็นศัตรูกันซะขนาดนั้น แล้วนี่พอหายหงุดหงิด กลับจะมาเอากันต่อ มันมีที่ไหน นี่มัน..โรคจิตชัดๆ “ไม่เอาค่ะ สาไม่มีอารมณ์ ไว้พรุ่งนี้ก็แล้วกัน” “คุณต่อรองได้ด้วย?” เสียงของเ