All Chapters of ล่ามเมีย : Chapter 41 - Chapter 50

101 Chapters

บทที่ 40 สืบเรื่องสา

ประเทศไทย คฤหาสน์ตระกูลสิรินธรานนท์ในห้องรับแขกที่น้อยครั้งจะมีผู้คนมาเยี่ยมเยือน ตอนนี้เต็มไปด้วยคนใหญ่คนโตถึงสามคน นั่นคือ อาคีรา และเหนือเมฆ ที่นั่งสีหน้าเคร่งเครียดด้วยกันทั้งคู่ หลังรู้มาว่าเพื่อนสนิทผู้หญิงคนเดียวของกลุ่มตกไปอยู่ในมือของผู้มีอิทธิพลที่สุดในฝั่งตอนใต้ของยุโรป และคนผู้นั้น จัดว่าประวัติอาชญากรรมโชกโชน ข่าวฉาวมากมายจากวงในบอกว่า เขาฆ่าคนต่อเนื่อง โดยที่จับมือดมไม่เคยได้เลยสักครั้งเดียว นั่นหมายความว่าถ้าเขาไม่ได้มีผู้หนุนหลังที่แข็ง ตัวเขาเองนั่นแหละที่แข็ง “ลลิสาตกเป็นเชลยด้วยเหตุผลอะไรกันแน่”ทรงพล สิรินธรานนท์ บิดาของลลิสาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบหลังไม่มีใครแสดงความเห็นใดๆออกมา เนื่องจากต่างฝ่ายต่างตกใจ และกลัวความผิดพลาด หากเรื่องนั้นไม่ใช่สิ่งที่ควรพูดส่งเดช “เป็นเชลยทั่วไปมันคงไม่ส่งข้อความมาแบบนี้แน่”ดวงคาคมกริบของอาคีรามองไปยังข้อความที่อยู่บนจอแท็บแล็ตของตัวเอง หลังจากถูกส่งมาจากอีเมลส่วนตัวของทรงพล ด้วยความรู้สึกโกรธแค้นถึงขีดสุด เขาอ่านเนื้อหานั้นอยู่หลายรอบก่อนจะถอนหายใจพรืดแล้วลากสายตาไปยังเหนือเมฆที่นั่งข้างกัน ซึ่งรายนั้นนั่งกุมขมับไปแล้วในตอนนี้
Read more

บทที่ 41 เขาทำให้เธอหงุดหงิด

“ถึงจะอย่างไรก็เถอะ กันไว้ดีกว่าแก้ เราช่วยเหลือลลิสากันเองเถอะนะ ถือว่าอาขอร้อง”อาคีรา เหนือเมฆ มองหน้ากันเองอีกรอบ ก่อนจะก้มศีรษะให้“ก็ได้ครับ ถ้างั้นพวกผมขอตัว”เมื่อความคิดของอีกฝ่ายเป็นแบบนี้ พวกเขาที่คิดต่างก็ไม่มีอะไรจะพูดต่อทรงพลพยักหน้าเบาๆและยิ้มบางๆ มองตามแผ่นหลังกว้างของคนทั้งสองจนเดินลับตาไป รอจนกว่าจะมองไม่เห็น ถึงจะลากสายตากลับมามองข้อความบนอีเมลอีกครั้ง พลางทำหน้าเครียด เขากำลังกังวลว่าบุคคลนี้จะเป็นบุคคลที่คาดไม่ถึงมากกว่า จึงได้พูดแบบนั้นออกไป ไม่มีใครรู้หรอกว่าตอนพูดถึงลูกสาวแบบนั้นก็รู้สึกแย่เช่นกัน และเพราะความระแคะระคายนั่นแหละ ถึงได้ออกปากให้พวกเขาทั้งสอง ซึ่งจัดว่ามีอิทธิพลพอควรไปสืบมาก่อน เมื่อรู้แน่ชัดแล้ว จึงจะสามารถวาดแผนการต่อไปได้“หวังว่านายจะไม่ใช่คนที่ฉันกำลังคิดถึงอยู่นะ..เหมันต์” โรงแรมหรู“หิวข้าวหรือเปล่า”อินเวร์โนเหลียวหลังหันกลับมาถามภรรยา หลังชะลอเท้าและหยุดอยู่กลางห้องโถง พร้อมกับดูนาฬิกาบนข้อมือของตัวเองไปด้วย หญิงสาวพยักหน้า ชำเลืองมองเขาและลากสายตาไปยังคาเฟ่เล็กๆซึ่งอยู่ห่างกันไม่ไกล เป็นร้านตกแต่งเรียบหรูสไตล์มินิมอล ที่มีกลิ่นกาแฟหอ
Read more

บทที่ 42 ต่อรอง

“ฉันจะได้อะไรจากสิ่งนี้คะ” เสียงสะท้อนผ่านเสียงเครื่องใช้ไฟฟ้าในห้องรับรองของโรงแรม ทำลายเสียงกดของปากกาเป็นจังหวะให้เงียบลง หลังเจ้าของท้องนิ้วหัวแม่มือนั้นหยุดชะงักกลางคัน เพราะสนใจในคำถาม มากกว่าการใช้สมองคิดเรื่องเรื่อยเปื่อย “ประโยคนี้ควรจะเป็นของผม ไม่ใช่คนที่กำลังล้มละลายอย่างคุณ” “แต่คุณเองก็ได้ผลประโยชน์กับสิ่งที่ฉันทำ..ไม่ใช่เหรอคะ” ช่วงท้ายประโยคของหล่อนขาดห้วง หลังประสบเข้ากับสายตาคมกริบที่มองมาอย่างนิ่งเฉย รดาไม่รู้ว่าความหมายของมันคืออะไร รู้แต่อำนาจที่กำลังแผ่รังสีออกมาตอนนี้นั้นไม่ควรไปท้าทายเขา และสัญชาตญาณบอกว่าแม้จะเข้าไม่ถึงแต่ต้องตอบสนองให้เร็วที่สุด เพราะมันไม่ใช่การขู่ แต่มันคือการเตือน “การจะเข้าหาคนคนนี้ สำหรับผมแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้คุณก็ได้ แต่ที่ทำเพราะอยากจะช่วยคุณ หรือว่าคุณไม่ต้องการ” เหมันต์กำลังพูดถึงวาระการประชุมที่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาในวันนี้ เขาไม่จำเป็นต้องเสียเงินซื้อหุ้นเพื่อให้บริษัทของผู้หญิงตรงหน้าอยู่รอด ทั้งที่บริษัทของหล่อนนั้นติดหนี้เขาอยู่ ซึ่งถ้าหักไปก็สิ้นเ
Read more

บทที่ 43 ล่ามโซ่ดีไหม

คราวนี้เขายกข้อศอกขึ้นเท้ากับโต๊ะ มือหนาผสานและถูกกันไปมา โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “อย่างเช่น?” เห็นท่าทางนั้น พร้อมดวงตาดำเข้มจ้องเขม็งมารอคำตอบ ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอดังอึก หากแต่ความกล้าได้กล้าเสียทำให้เธอเลือกที่จะพูดต่อไป “เป็นผู้หญิงของคุณ” ทั้งห้องเงียบกริบ หญิงสาวหน้าเสีย กลีบปากคู่สวยที่แต่งแต้มไปด้วยสีแดงฉูดฉาดหวังมายั่วยวนเขา บัดนี้ถูกเม้มเข้าหากันไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบจนถูกลบหายกลายเป็นซีด ราวกับไม่เคยถูกทามาก่อน ดวงตาคู่สวยไหววูบ มองเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่เปี่ยมไปด้วยความเย็นชาขณะจ้องมองมาพร้อมเลิกคิ้วสูงในใจหวาดหวั่น พลันสะดุ้งก็ตอนเขาหัวเราะเสียงดังลั่นห้อง ก่อนเงียบสงบทั้งที่ใบหน้ายังเปื้อนยิ้มอยู่ เป็นรอยยิ้มน่าขนลุกที่สุดเท่าที่หล่อนเคยเห็นมา “ผู้หญิงของผมอย่างนั้นเหรอ? ไม่เห็นจำเป็นเลยรดา ผมมีภรรยาคนเดียวก็เพียงพอแล้ว” คราวนี้คนเงียบกริบจะกลายเป็นหล่อนเสียเอง ไม่ใช่เงียบธรรมดา แต่ดูเหมือนว่าหูของเธอนั้นดับไปด้วย “คุณแต่งงานแล้วเหรอคะ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ!” แม
Read more

บทที่ 44 จากลูกสาวเป็นศัตรู

“มึงว่ากูควรทำยังไงดี ล่ามโซ่เลยดีไหม” แน่นอนว่าประโยคคำถามของผู้เป็นนายทำให้เขายิ้มแห้ง เหมือนเดิมคนถามไม่ได้ต้องการคำตอบ เพียงแค่ต้องการระบายอารมณ์คุกรุ่นที่มีอยู่จนล้นอกในตอนนี้ก็เท่านั้น พลางส่ายหน้าเอือมระอาก็ตอนผู้เป็นนายเดินนำไปอีกที่แล้ว คือปากทางขึ้นบันไดไปยังชั้นลอยฟ้า ที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้มาก จุดนั้นเป็นโซนเลานจ์สำหรับนักดื่มผู้ดี แน่นอนว่าขึ้นไปไม่นานก็เจอเธอ ร่างเล็กที่นั่งหันหลังให้กับทางขึ้น กำลังยกแก้วบรั่นดีกระดกใส่ปาก โดยมีเคลูกน้องอีกคนยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง ด้วยสีหน้าอมทุกข์คล้ายกับคนกำลังจะหมดบุญแล้ว ทว่าดูเหมือนว่าร่างสูงไม่ได้เดินไปให้ถึงในทันที แต่เลือกที่จะชะลอฝีเท้า ยืนดูพฤติกรรมของเธอแทน “หมดอีกแล้ว ฉันไม่ได้ทำหกหรอกนะ ใช่ไหม..” ส่วนคานโลกำลังมองว่าเคจะจัดการยังไง และผลที่ออกมาคือเขาเหมาะสมจะยิงหัวคนมากกว่าเฝ้าดูแลผู้หญิง เพราะเรื่องผู้หญิงดูไม่มีความรู้เอาซะเลย นอกจากเอาไม่อยู่แล้ว ยังแพ้ราบคาบอีก “นายไปเอามาอีกสิ” “พอแล้วครับนายหญิง นายหญิงเมาแล้วนะครับ”
Read more

บทที่ 45 เมียเมา

แก้วในมือบางชะงัก“ถามจริงเหอะ พ่อสากับคุณมีเรื่องบาดหมางอะไรกันเหรอคะ คุณถึงได้แค้นเขานัก” และอาจเป็นเพราะเธอเมาถึงมีความกล้ามากขึ้นกว่าเดิม ดวงตาคมกริบหรี่แคบเป็นวงรี ประกายตาหมองหม่นนับแต่นั้น หากแต่แค่เพียงเสี้ยววินาที ไม่นานก็กลับมาคมกริบดังเดิม ลากสายตาจากไวน์แดงในแก้วมามองหญิงสาวตรงหน้า เจ้าของใบหน้าสะสวย ที่ตอนนี้ยิ่งสวยเข้าไปใหญ่ เนื่องจากแก้มของเธอมีเส้นเลือดฝาด ผลของแอลกอฮอล์ที่เข้าทำให้เลือดสูบฉีดไปทั่วร่าง “คุณอยากรู้จริงๆหรือ” “สาถามเพราะสาอยากรู้ค่ะ” “เอาไว้ให้คุณหายเมาแล้วผมจะบอก” “บอกมาเลยตอนนี้” หัวคิ้วหนาเลิกขึ้นสูง“แน่ใจนะ?”“แน่ใจ” ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้ม ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดบางอย่างแล้วเลื่อนส่งมาให้เธอ“แล้วอย่าหาว่าผมรังแกคนเมา สมมุติว่ารับไม่ได้กรีดร้องขึ้นมาทำผมตกใจเผลอกดระเบิดที่คอคุณเข้า อย่าหาว่าผมใจร้ายก็แล้วกัน เพราะไม่ใช่แค่คุณที่ตาย..”“คุณก็ด้วยใช่ป่าว” รู้ดีเขาหมายถึงอะไร คงจะเอาคนทั้งร้านมาขู่ลลิสาคว่ำปาก ละสายตาจากเขาก้มลงมามองสิ่งนั้น คนอย่างเขา
Read more

บทที่ 46 ยอมแล้ว

“เก็บเงิน” “ครับ” ทั้งหมดนั้นอยู่ในระหว่างการฟังคนตรงหน้าพล่ามไม่หยุด ดูท่าทางเธอจะไม่สนใจอะไรแล้ว นอกจากคำอธิบายเกี่ยวกับเรื่องที่รู้ไป บวกกับความเมาที่ทำให้กล้ามากยิ่งขึ้น สิ่งนั้นยิ่งทำให้เธอสติหลุด ทว่าเหมันต์ก็ยังคงเฉยเมย แม้ว่าการกึ่งฟูมฟายกึ่งท่าทางที่ใส่อารมณ์ของเธอจะเรียกแขกมากมายให้หันมามองก็ตาม “คุณโกหกใช่ไหม จริงๆพ่อสาติดต่อกลับมาแล้ว แต่คุณไม่บอกสาใช่ไหม” ร่างสูงมองนิ่ง เขาอยู่ในลักษณะท่าเอนหลังวางแขนบนพนัก ใบหน้าเปื้อนยิ้ม และมองเธอราวกับกำลังตั้งใจฟังเสียเต็มปะดา จนกระทั่งบัตรใบนั้นกลับมาอยู่กับเขาเหมือนเดิม พร้อมกับการโน้มตัวลงของพนักงาน ก่อนจะถอนตัวร่นกลับไป “ทำไมอยู่ๆถึงเงียบไปล่ะ ตอบสามาสิคะ” มาตาลุกวาวก็ตอนเธอเอ่ยประโยคหนึ่งที่ไม่เข้าหูเขา ถึงกับลุกขึ้นเต็มความสูง “ถึงไม่ใช่พ่อ อย่างน้อยหลายวันมานี้ คุณก็ต้องได้ยินข่าวเพื่อนของสาตามหาสาบ้างสิ เหนือกับคีย์ต้องตามหาอยู่แน่ๆ พวกเขาไม่มีทางทิ้งสา” “งั้นเหรอ?” เขากัดฟันกรอด หลุบตาลงต่ำ “จะใครตามหาคุณก็ช่าง จำใส่หัวไ
Read more

บทที่ 47 เธอเกลียดเขา

“ยอมอย่างนั้นเหรอ? ถึงผมไม่ทำแบบนี้คุณก็ต้องยอมอยู่แล้วลลิสา จะมีทางไหนที่คุณเลือกได้อีก” เขาเกลียดนักหนาคนที่ใช้ประโยคทำนองนี้มาต่อรอง เพราะนั่นหมายความว่าจะต้องรอให้แผ่นหลังชนฝาไม่มีปัญญาหาทางออกเสียก่อนถึงจะตัดสินใจ หากเป็นคนอื่นเขาคงฆ่าทิ้งไปแล้ว แต่นี่เป็นเธอ..เขาทำไม่ลง ทำได้แค่กัดฟันกรอดๆ จ้องมองกันนิ่ง จู่ๆก็รู้สึกหัวเสีย ลลิสานอนตัวแข็งทื่อ ดวงตาคู่สวยเปียกชุ่ม มองคนบนร่างท่าทางหวาดหวั่น เดาใจไม่ถูกเขาจะมาไม้ไหนอีก มือหนาจับหมับเข้าที่ลำคอระหงออกแรงบีบเล็กน้อย ซึ่งนั่นทำให้เธอตัวสั่นสะท้าน “อึก คนเลว” เนื่องจากตอนนี้เขาเหมือนคนโรคจิต ไอ้บ้านี่ทำไมถึงชอบบีบคอกันนัก กำปั้นเล็กทุบตีแผงอกแกร่ง แม้จะกลัวแต่เธอยังไม่อยากตาย การหายใจไม่ออก อากาศกำลังจะหมดในตอนนี้ เป็นการแจ้งเตือนให้หญิงสาวเอาตัวรอด และสาบานว่าจังหวะนั้นดวงตาพร่ามัวมองฝ่าหยาดน้ำไปเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเขาด้วย ทันทีที่รับรู้เขาสนุกกับการได้รังแกเธอ กลางอกถึงกับปวดหนึบ ทั้งเจ็บใจ ทั้งผิดหวัง “คุณเป็นคนจำพวกชอบใช้
Read more

บทที่ 48 คำถามลูกน้อง

“คุณไม่ได้ดื้อ จะต้องกลัวมันทำไม” ดวงตาคมเข้มมองต่ำไปยังลำคอระหง ก่อนลากผ่านไปยังร่องอวบหยุ่น แล้วยกยิ้ม ยื่นก้านนิ่วแกร่งไปช้อนใต้ค้างมน ทว่าหญิงสาวกลับสะบัดหน้าหนี “ไม่เอาน่า.. ผมยังอยากอยู่นะ” ก่อนจะหันกลับมาขึงตากว้างแยกเขี้ยวใส่ “อยากอะไร” “อยากเอาคุณ” “คะ คนลามก” “เอากับเมียตัวเอง เขาไม่เรียกว่าลามกนะครับคนสวย” ทำไมกันนะ คนๆนี้มักจะมีคำพูดต่อท้ายเสมอ ไม่เคยตายไมค์เลย ผิดกับเธอที่ใจสั่นเต้นแรง กว่าจะพูดออกมาสักประโยค จะต้องรอให้โกรธก่อน เหมือนตอนนี้ที่ไม่หลงเหลือความกลัวแล้ว เธอเหลืออดกับเขาแล้วจริงๆ เอาเลย จะทำอะไรกับเธอก็เชิญ ยังไงเขาก็เป็นคนที่มีนิสัยหยาบคายอยู่แล้วนี่ ต่อให้พูดไพเราะเพราะพลิ้ว เธอก็จะไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น คำว่าคนสวยของเขา ไม่ทำให้เธอหวั่นไหวแล้วจะบอกให้ บีบคอราวกับเป็นศัตรูกันซะขนาดนั้น แล้วนี่พอหายหงุดหงิด กลับจะมาเอากันต่อ มันมีที่ไหน นี่มัน..โรคจิตชัดๆ “ไม่เอาค่ะ สาไม่มีอารมณ์ ไว้พรุ่งนี้ก็แล้วกัน” “คุณต่อรองได้ด้วย?” เสียงของเ
Read more

บทที่ 49 ความคิดไม่เลว

“นายชอบเธอไหมครับ” เหมันต์ชะงักเมื่อถูกลูกน้องคนสนิทถามกันตรงๆ ไม่มีแม้แต่อ้อมค้อม กระนั้นก็ใช่ว่าเขาจะเสแสร้งแกล้งกลบเกลื่อน ที่เงียบไปไม่ขยับปาก นั่นเพราะเขาเองก็ไม่รู้ใจตัวเองเช่นกัน หัวคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเพราะความสับสน ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบ “ไม่ถึงกับชอบ แต่ก็ไม่ถึงกับเกลียด” “ไม่มีเธอก็ได้เหรอครับ” คราวนี้ถึงกับทอดทิ้งข้อมูลในแท็บแล็ตเลย ที่ก่อนหน้านั้นได้อ่านค้างเอาไว้ เพื่อที่จะทิ้งตัวพิงกับพนัก และหันไปมองคานโลแบบเต็มตัว “กูไม่ได้อ่อนปวกเปียกขนาดนั้น ขนาดชอบยังไม่ แล้วขาดเธอจะเป็นอะไรไป” จากนั้นจึงจะโยนปากกาในมือลงกลางโต๊ะ แล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาแทน “ถ้าอย่างนั้นนายกำลังกังวนเรื่องอะไรครับ” เสียงซิปโป้ดังขึ้นเพียงหนึ่งครั้ง ก็สามารถเรียกไฟให้ลุกโชนออกมาได้ในพริบตา ก่อนจะถูกลากมาจ่อตรงปลายซิกาแรต เรียกสารนิโคตินในรูปแบบของควันเทาพวยพุ่งอบอวลไปทั่วห้อง เหมันต์ไม่ได้ตอบในทันที หากแต่เขากำลังเรียบเรียงคำพูดอยู่ ประโยคที่เอ่ยออกมาเพียงครั้งเดียวลูกน้
Read more
PREV
1
...
34567
...
11
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status