All Chapters of ล่ามเมีย : Chapter 21 - Chapter 30

เช้าวันต่อมากับอากาศที่เหมือนเดิม เปลือกตาสีอ่อนขยับเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ก่อนเปิดออกมาอย่างค่อยๆ ภาพแรกที่เห็นคือของตกแต่งภายในที่เปลี่ยนไปในห้อง ที่ต่างกับเมื่อวานแม้กระทั่งเพดาน ร่างบางพลิกตัวมานอนหงาย ดวงตาคู่สวยกะพริบถี่ก่อนจะถอนหายใจพรืด รู้แล้วว่านี่ไม่ใช่ห้องของตัวเอง แต่หลับสบายชะมัด ต่อมาคือการเหลือบตาไปมองเขา คนบนเตียงสูงที่นอนอยู่ข้างๆ ทว่าตอนนี้ไม่มีเขาแล้ว เตียงนอนที่ไร้เจ้าของแต่สภาพของมันกลับยับเยิน ตามลักษณะผ้าห่มผ้าปูที่ถูกใช้โดยไม่ได้จัดเก็บให้เป็นระเบียบ ภาพนั้นเรียกร่างเล็กถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เกิดคำถามก่อนหน้านี้ใครกันพับผ้าห่ม เก็บที่นอนให้เขา คานโลหรือ..คงใช่..เมื่อไม่ได้คำตอบเธอจึงลุกขึ้นจากที่นอน เริ่มจากการเก็บของตัวเอง ก่อนจะเก็บของเขาตามลำดับ และไม่ต้องเดาว่าเขาอยู่ที่ไหน ถ้าไม่มีในห้องนี้ ถ้าเขาจะไปไหนเธอไม่สนใจอยู่แล้ว หลังจากเก็บทุกอย่างเรียบร้อย เธอก็เดินเข้าห้องน้ำ ครั้งนี้ตั้งใจจะไม่ขออนุญาต เพราะมีเจตนาจะให้เขาเห็น หากไม่พอใจนั่นจะกลายเป็นชนวนเหตุให้เธอได้เริ่มแผนที่วาง ยิ่งทำให้เขาขาดความอดทน ยิ่งเจ

“ขอโทษค่ะ” “ต่อไปไม่เอาแบบนี้แล้วนะ กินเฉพาะของที่จัดไว้ เอามาอุ่น กินง่ายๆ” “ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ” และที่ตลกยิ่งกว่า คือเขาแกล้งเธอและเธอก็เชื่อ ถึงไม่เห็นใบหน้า เห็นเพียงลาดไหล่ที่ห่อเข้าหาลำตัวจนเล็กก็เดารู้ว่ากำลังซีดขนาดไหน อันที่จริงแค่เสบียงสั่งลูกน้องไปหามาทุกวัน อยากกินอะไรก็แค่ใช้ ฮ. ยังได้ เขาอยู่เพื่อที่นี่รอฆ่า ไม่ได้กบดานเพราะใครมาฆ่า มันต่างกัน ต่อให้อยู่ในป่าห่างไกลชุมชุน หรือไร้สัญญาญาณ ก็ใช่ว่าจะเกินความสามารถของเขา เขามีเจ้าหน้าที่อยู่ในกำมือ “ทำอะไรมา” เสียงถอนหายใจดังก่อนร่างสูงจะลุกขึ้นยืน ผละจากเก้าอี้ทำงานเดินเชื่องช้าอ้อมตัวเธอมายืนตรงหน้า เมื่อเห็นอาหารที่เธอทำถึงกับมุมปากกระตุก “นึกว่ามีดีแค่เดินแบบซะอีก กินสิ” “คะ?” ลลิสาช้อนตามอง ขมวดคิ้วยุ่งก้มมองอาหารสลับกับหน้าเขา “คุณไม่กินเหรอคะ หรือว่าไม่ชอบ” “เปล่า ที่ให้กินก่อน มันคือกฎของที่นี่” “กฎ?” “อืมฮึ มีการรับของจากใคร ผู้ให้ต้องกินก่อน เพื่อแน่ใจว่าไม่ได้ใส่ยาพิษลงไป จะทำกับข้า

“เหมือนกับสา..” ลลิสาเลิกคิ้วสูง เมื่อคนตรงหน้าดูเหมือนว่าจะน่ากลัวมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเริ่มหายใจแรง และเสียงเริ่มทุ้มต่ำ กัดกรามจนขึ้นสันปูด “เหมือนยังไง คุณไม่ใช่เหรอที่ให้สาใส่หน้ากาก สวมรอยเป็นคนอื่น” “คุณรู้ดีผมหมายถึงอะไร” ร่างเล็กนิ่ง เธอรู้เขาหมายถึงการแสร้งทำดีกับเขา ใส่หน้ากากหวังให้เขาตายใจ แต่แค่นี้ถึงกับทำให้โกรธแค้นขนาดนี้เชียวหรือ การเอาตัวรอดเนื่องจากไม่อยากตาย ใครๆเขาก็ทำกันนั้นไม่ใช่หรือไง “ก็แล้วยังไง ถึงยังไงคุณก็ไม่มีสิทธิ์บังคับสา คุณมีความแค้นกับใครถึงขนาดต้องฆ่าให้ตาย มันเกี่ยวอะไรกับสาด้วยเล่า” “..........” “แล้วถ้าพูดถึงเรื่องหน้ากาก คุณเองก็ใส่ หรือไม่ใช่? วันแรกที่เราเจอกันจำได้ไหม ถ้าสารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ เรื่องบานปลายมาถึงขั้นนี้ เจอห่าเหวอะไรก็ไม่รู้ สาก็คงไม่รับงานนี้หรอก” “มันไม่ใช่เพราะเงินหรอกเหรอ” เสียงทุ้มต่ำสวนแทรก “อย่างแรกที่ทำให้คุณติดกับ มันไม่ใช่หน้ากาก คุณไม่ได้สนใจผู้ว่าจ้างด้วยซ้ำ นอกจากเงินที่ถูกเสนอไปแบบเรียกได้ไม่อั้น” “นั่นมัน..”

เหมันต์จึงลากสายตาคมกริบไปยังจุดนั้นเอง เห็นรอยแดงเป็นปื้นเริ่มออกม่วง พรุ่งนี้คงจะเข้มกว่านี้ แค่นั้นก็ได้คำตอบแล้วว่าเธอรู้สึกอย่างไร “เป็นไข้หรือเปล่า” เขายังคงถามต่อ และสิ่งเหล่านั้นกำลังจะเรียกน้ำตาของคนถูกถามให้ไหลออกมา ยามนี้สภาพจิตใจของเธออ่อนแอนัก เพียงแค่คำพูดที่ทำให้ใจหวั่นไหวไม่กี่คำก็สามารถทำให้ร้องไห้ได้ เธอถึงได้แหงนหน้าขึ้น และขบริมฝีปากเอาไว้แน่น ไม่ตอบเขาอย่างเคย เหมันต์เห็นเช่นนั้นจึงถอนหายใจพรืด เบี่ยงปลายเท้าไปยังทิศอื่นและเดินหาย ไปหยิบกระปุกยา จากนั้นก็ถือกลับมาหาเธอ “ทาซะ” ดวงตาคู่หวานชำเลืองมองเล็กน้อยก็ลากกลับไปยังที่เดิม “ไม่เป็นไรค่ะ” “บอกให้ทา” ทว่ากลับได้มาเป็นเสียงทุ้มเข้ม เขาบังคับกันอีกแล้ว เธอที่กำลังสะอื้นไห้ น้ำตาจะไหลอยู่รอมร่อ จึงหยิบมันมาเปิดฝาอย่างเชื่อฟัง หากแต่มือสั่นเทาถึงได้ทาอย่างยากลำบาก แถมมองไม่เห็น จุดที่ทาจึงถูกตำแหน่งบ้างไม่ถูกบ้าง โดยไม่มองหน้าเขา เธอโกรธเขาแล้ว และเกลียดเขามากด้วย “ทาเสร็จจะได้สวมไอ้นี่ต

ขาเดินมาก็ว่าประหม่าเกรงกลัวเขามากแล้ว ขากลับยังมีความรู้สึกคงเดิมอยู่ ต่างกันแค่มันถึงไวกว่าจนน่าใจหาย ประตูห้องนอนถูกเปิดออกไปโดยเขา และเธอที่เดินตามหลังไปติดๆ กลายเป็นต้องเดินผ่านเสี้ยวหน้าด้านข้าง เพราะเขาเป็นฝ่ายหยุดให้เธอ พลันประตูนั้นจะถูกปิดลงพร้อมกับเสียงล็อค แน่นอนว่าประหนึ่งค้อนตอกกลางอกของเธอด้วย หน้าร้อนวูบวาบ ทั้งประหม่า ทั้งตื่นเต้น ทว่าแทนที่เขาจะคุยกับเธอกลับเดินไปยังระเบียงเพื่อสูบบุหรี่ซะงั้น ไม่พอยังปิดประตูและล็อคให้อีก สรุปเธออยู่ในห้องตามลำพัง ส่วนเขาขังตัวเองอยู่ตรงระเบียง แล้วยังไงต่อ หมายถึงเธอ ต้องทำยังไงต่อ นอนเลยได้ไหม เวลาผ่านไปเป็นชั่วโมง คนตัวเล็กยังคงนั่งอยู่อย่างนั้น ร่างสูงที่ยืนอยู่ที่ระเบียง กำลังคุยอะไรอยู่กับคนบางคนผ่านโทรศัพท์ ส่วนริมฝีปากก็พ่นควันโขมงล้อมรอบตัวเอง โชคดีที่ควันมือสองนั้นไม่ได้โชยมาหาเธอ ถึงได้เข้าใจเรื่องที่เขาปิดประตูระเบียงให้ แต่กระนั้นเธอยังหงุดหงิด ความดีอันน้อยนิดนี้จะไม่นับ เพราะเขาปล่อยให้เธอนั่งอยู่ตรงนี้เป็นชั่วโมง จะให้เธอทำอะไรล่ะ