ล่ามเมีย のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

เคนซากิ เรียว คือหัวหน้ายากูซ่าเก่าแก่เป็นที่รู้จักกันดีในดินแดนซามูไรนี้ ตำแหน่งที่ส่งต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่น นอกจากจะเป็นหน้าที่ทายาททางสายเลือด ยังต้องวัดระดับความเหมาะสมแย่งชิงกับคนในตระกูลอีกที แน่นอนว่ากว่าจะยืนอยู่บนจุดสูงสุด เขาจะต้องเป็นคนเด็ดเดี่ยว และยอมเป็นคนโดดเดี่ยว ปัจจุบันนี้ไม่มีใครแทนที่เขาได้เนื่องจากทายาทของเขาเป็นบุตรสตรี หลังจากกำเนิด เคนซากิ ฮานะมาเพียงสามขวบ ภรรยาสุดที่รักของเขาก็ด่วนมาจากไป เขาผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าบูชารักเดียวไม่ยอมมีภรรยาใหม่จึงไม่มีทายาท และสิ่งนั้นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาเก็บเด็กกำพร้าอย่าง อินเวร์โน หรือเหมันต์มาชุบเลี้ยง เนื่องจากพ่อของเขาก็คือเพื่อนร่วมสาบานของ เคนซากิ เรียว นั่นเอง “เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ไม่คิดจะบอกกัน เห็นฉันเป็นหัวหลักหัวตอหรือยังไง” คำถามผ่านน้ำเสียงทุ้มเข้ม มาพร้อมกับสายตาลุ่มลึกจังหวะตวัดจากใบหน้าหล่อเหลา มายังภรรยาแสนสวย ที่นั่งตัวสั่นอยู่ข้างกาย แต่ในขณะเดียวกันเธอก็อยากได้ยินเหตุผลของเขาเหมือนกัน เหตุผลที่แอบสงสัยมานานแล้ว แต่เขาไม่เคยบอก เหตุใดจึงเลือกที่จะจดทะเบียนกั

ร่างสูงจ้องมองคนบนเตียงนิ่ง แววตาของเขาเย็นชาไม่แสดงความรู้สึก ย้อนแย้งกับใจที่เต้นคร่อมจังหวะ รู้ไม่ได้จงใจปกปิดกันตั้งแต่แรก สาเหตุเป็นชื่อในวัยเด็กก่อนเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตจึงไม่ได้ใส่ใจนัก แต่พอได้ยินมันจากปากของเธอ ที่ค่อนข้างยังใหม่สำหรับเขา ต่อให้มีสถานะเป็นภรรยามันถึงได้ฟังดูแปลก เจ้าของชื่อไม่ได้แสดงทีท่าอะไรแต่หันไปมองอีกคน “น้องออกไปก่อน” “คะ?” “บอกให้ออก” ไม่สนว่าฮานะจะไม่พึงพอใจกันแค่ไหน เขามองร่างเล็กกระทืบเท้าอย่างนิสัยเสียทิ้งท้าย ทันทีที่เธอเดินออกไปจึงจะหันมามองอีกคน ร่างบางที่นั่งมองกันด้วยสีหน้านิ่งเฉยตั้งแต่ต้น แววตาของเธอว่างเปล่า คาดเดาไม่ถูก “ไม่แปลกใจเลยเหรอคะ” “แปลกใจว่า?” “ที่สาเรียกชื่อนี้” เหมันต์ส่ายหัว ขยับเท้าเข้าไปใกล้อีกหน่อย พลางทิ้งตัวนั่งบนขอบเตียงเบาๆ “ผมเป็นคนสั่งให้คุณเรียก ลืมเหรอ?” ลลิสาหลุบตาต่ำหลังเห็นรอยยิ้มที่มุมปาก แต่ดวงตานั้นกลับแข็งกร้าว “ไม่ได้ลืม”เธอจำได้ด

“ทำไมอยู่ดีๆถึงยอมหย่าละคะ สานึกว่าคุณจะฆ่ากันซะอีก” เธอถามทำลายความเงียบในจังหวะรถเลี้ยวโค้งสุดท้ายพอดี เหมันต์ไม่ได้ตอบเขารอให้รถถอยเข้าซองแล้วจอดอย่างสนิท จนดึงเบรกมือ ถึงจะตอบทั้งที่ไม่ได้เงยขึ้นมามองหน้า “คุณไม่ได้อยู่ในรายชื่อที่ผมวางไว้ คุณเป็นแค่ไอเทมนำทางผมเดิน ไม่จำเป็นต้องฆ่าคุณ” อยากจะเอ่ยคำขอบคุณชะมัด แต่คิดอีกทีไม่ดีกว่า “หย่าแล้ว จบลงแล้ว ไม่เจอกันอีก ถูกต้องไหมคะ” มือสากชะงักลงในจังหวะกดปุ่มปิดเครื่องยนต์ ก่อนหันมามองเธอ จ้องเขม็งเข้าไปในตาลึก “หรือว่าคุณยังจะอยากเจอ” “......” “นั่นคือสิ่งที่คุณต้องการไม่ใช่รึไง อิสระน่ะ” หญิงสาวกลั้นหายใจ จ้องเขากลับคืน ก่อนจะค่อยๆผ่อนลมออกมาเบาๆ “ค่ะ สาเคยต้องการมัน” “อะไรนะ?” “สาบอกว่า ใช่ค่ะสาต้องการมัน” ประโยคก่อนหน้านี้คงจะเบาหวิวไปจนเขาต้องถามใหม่ เธอจึงตอบอีกครั้งพร้อมกับปิดเปลือกตาแน่น ไม่รู้ทำไม จู่ๆถึงได้รู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิต “อ่า ก็ตามนั้น” มาเ

ในห้วงนิทราที่หนาวเหน็บ ลลิสาเห็นภาพตัวเองในวัยเด็ก อยู่ในชุดกระโปรดตัวโปรดสีขาวสะอาดตา เธอยืนกอดตุ๊กตาไว้แน่น ดวงตากลมโตจ้องมองผ่านบานประตูห้องทำงานที่เปิดแง้มไว้ ในนั้น...คือพ่อของเธอกับลูกชายบุญธรรมของเขา พวกเขากำลังหัวเราะกันอย่างมีความสุข ขณะมือพ่อของเธอกำลังลูบหัวไปมา “ทำได้ดีมากนาธาน นี่แหละว่าที่ผู้นำตระกูลคนต่อไป พ่อล่ะภูมิใจในตัวลูกจริงๆ” คำชมที่เธอโหยหามาทั้งชีวิต กลับถูกมอบให้กับคนที่ไม่ใช่สายเลือดแท้ๆ ความอิจฉาทำให้เธอวางตุ๊กตาลง แล้วหยิบสมุดวาดเขียนเข้าไปในห้องนั้นด้วยตัวเอง “พ่อขา..ดูรูปที่หนูวาดสิคะ..” “รอเดี๋ยวนะสา” ทว่า.. พ่อของเธอกลับดันมันออกห่างจากตัว โดยสายตายังคงจดจ่ออยู่กับกราฟนั้นที่เป็นหุ้นจำลองให้พี่ชายของเธอหัดเทรดดู “คุณครูบอกว่าหนูวาดสวย หนูอยากเอามาอวดพ่อค่ะ” “พ่อบอกว่ารอเดี๋ยวไง เรื่องไร้สาระพวกนี้น่ะเอาไว้ทีหลังเถอะ แล้วก็หัดเอาเยี่ยงอย่างพี่ชายแกซะบ้าง วันๆอย่าเอาแต่เรียกร้องความสนใจสิสา” น้ำเสียงที่เย็นชาและสายตาหลังหันกลับมาราวกับมอง

บรรยากาศภายในรถหลังออกมาจากสถานที่แพลนพามาพักผ่อนซึ่งล่มไม่เป็นท่า ลลิสาก็เอาแต่นั่งเงียบเหมือนเดิม เธอเหม่อลอยไปนอกกระจก ก่อนจะมาสะดุ้งอีกทีก็ตอนโทรศัพท์เครื่องหรูลอยมาตกบนตักตุบ!“อะไรคะ”“โทรศัพท์ไง คุณเห็นเป็นเครื่องคิดเลขเหรอ”หญิงสาวคว่ำปาก อยากจะบอกให้เขาไปคาเฟ่ ไปเล่นตลกน่าจะเหมาะกว่าการเป็นมาเฟีย“ให้สาทำอะไร”“ต่อสายหาพ่อคุณไง”เธอหันขวับ“ตอนนี้เลยเหรอ”“แล้วจะตอนไหน”“จะให้สาพูดว่ายังไง”ร่างบางได้ยินเสียงถอนหายใจออกมาชัดเจน คงรำคาญกันแล้ว แต่ช่วยไม่ได้เธอไม่รู้จริงๆจะพูดอะไร อะไรพูดได้บ้าง แล้วอะไรพูดไม่ได้บ้าง หากเขาต้องการให้เธอทำ อันที่จริงควรจะมีสคริปให้ด้วยซ้ำ“ปกติพ่อลูกเขาคุยกันยังไง?”เสียงห้วนที่มาพร้อมกับสีหน้ากึ่งรำคาญทำสาวเจ้าเม้มปาก เธอชำเลืองมองเขาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ก็ดีเหมือนกัน อยากจะรู้หลังโทรแล้วจะเป็นยังไงต่อก้านนิ้วกดหมายเลขบนจออย่างเชื่องช้า ไม่ใช่เพราะจำเบอร์โทรของพ่อตัวเองไม่ได้ เพียงแต่ว่าจู่ๆ มือไม้ก็สั่น ทันทีที่กดจนครบ เหลือการกดปุ่มโทรออกเป็นสิ่งสุดท้ายเธอก็เปิดสปีกเกอร์โฟนเพื่อให้เจ้าของได้ฟังด้วย ไม่นานปลายสายก็รับ ทว่าเหมือนเ