All Chapters of ล่ามเมีย : Chapter 51 - Chapter 60

สิบนาทีผ่านไป ร่างสูงเดินออกมาด้วยสภาพผ้าเช็ดตัวคาดเอวสอบอย่างหมิ่นเหม่ ทันทีที่เหลือบมองเห็นร่างเล็กยังคงนั่งอยู่ที่เดิมใบหน้าหล่อเหลาก็อมยิ้ม เขาหัวเราะในลำคอก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องแต่งตัว โดยลลิสาไม่ทันสังเกตว่ามีคนแอบมองอยู่ มาเห็นอีกทีก็ตอนที่เขาเดินออกมาในสภาพสวมเสื้อผ้าอย่างเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อยแล้ว แถมหล่อด้วย “ไม่นานจริงๆด้วยแฮะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้ม จังหวะเขาเดินเข้ามา “เราจะไปไหนกันคะ” “คุณอยากกินอะไร” “เลือกได้ด้วยเหรอคะ” ในขณะที่สาวเจ้าเอ่ยออกมาอย่างไม่ได้คิด ดวงตาเป็นประกายคล้ายกับเด็กได้ไปเที่ยวสวนสนุก เขาที่มองอยู่ถึงกับชะงักไปอีกครา อาจเป็นเพราะเขาชอบบังคับ และเผด็จการกับเธออยู่เรื่อย พอได้ยินอะไรนิดอะไรหน่อยแบบนี้ก็ตีความหมายไปในทางที่ลบทั้งหมด กระนั้นไม่ใช่ด้วยความหงุดหงิด แต่รู้สึกแย่ที่เผลอไปนึกถึงตอนทำไม่ดีกับเธอ “คุณอยากกินอะไรก็บอก ผมจะพาไป” “ถ้าอย่างนั้น ขอเป็นอาหารไทยได้ไหมคะ สาไม่ได้กินนานแล้ว อยากกินค่ะ” คราวนี้ถึงทีเธอบ้าง หลังจากพูดประโยค

“อินเวร์โน!”เขาสะดุ้งให้กับเสียงเรียกนั้น ที่จู่ๆก็ดังขึ้นกว่าปกติ ทำความคิดในหัวเตลิด จากนั้นจึงจะละสายตาจากเมนูจ้องคนเรียกตรงหน้าเขม็ง“ขอโทษที่ทำให้ตกใจ แต่สาเรียกคุณตั้งนานแล้ว เห็นคุณเงียบไป”“อืมว่าไง” “สาจะถามว่าอยากกินอันนี้ไหม สาก็อยากกินด้วย”ก้านนิ้วเรียวแตะบนคำว่าหมูโสร่ง ก่อนเคาะสองสามที ทำให้เขาเห็นภาพเมนูนั้นอีกครั้ง และสิ่งนั้นก็สะท้อนกลับมาถึงคำว่าครั้งสุดท้าย หลังจากนั้นก็ไม่ได้สัมผัสเมนูนี้อีก“ผม...”เขาที่กำลังอ้ำอึ้ง แต่เธอ... “เอาอันนี้ด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ” กลับหันไปสั่งซะเองโดยไม่รอ สมองที่ตื้อและเชื่องช้าอยู่ของเขา จึงทำได้เพียงถอนหายใจ มองเธออย่างเหนื่อยหน่าย จากนั้นจึงถอนหายใจพรืด ก่อนจะปิดเมนูนั้นและเลื่อนส่งกลับให้เธอ“ขอบคุณนะคะ”มาชะงักอีกทีก็ตอนคนตรงหน้าส่งยิ้ม เธอดูดีใจซะจนเขาอยากจะรู้ว่า อันที่จริงเธอรู้สึกจริงๆ หรือแสร้งทำกันแน่“ขอบคุณเรื่อง?”“ที่พาสามากินข้าวไง”“เรื่องแค่นี้เอง ไม่เห็นต้องขอบคุณ”แต่ดูเหมือนว่าเขากำลังจะทำให้บรรยากาศกร่อย เมื่อหญิงสาวหุบยิ้มทันควันแล้วพยักหน้าเบาๆอย่างเข้าใจ ก้มลงมองภาพในเมนู เพื่อแก้ความรู้สึกหน้

ความรู้สึกแปลกใหม่แทรกซึมผ่านหัวใจลลิสาราวกับสายน้ำเย็นฉ่ำ ในขณะหัวใจนั้นกำลังอยู่หมวดร้อนรุ่มอุณหภูมิสูง พอถูกความเย็นสัมผัสกลับกลายเป็นการแค่นขืน ผลลัพธ์ของมันจึงทำเจ้าของสะดุ้ง อุ้งเท้ายืนแทบไม่ติดพื้น ร่างเล็กตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับเขยื้อน กลัวแท่งร้อนชี้โด่ที่เสียดสีอยู่ตรงก้นนั้นทิ่มแทงกันมากกว่านี้นึกไม่ถึงว่าเขาจะเตรียมความพร้อมในการอาบน้ำอย่างพิถีพิถัน “นานอะไรกัน ไม่ได้นานเลย” เธอไม่ได้ยินที่ตัวเองพูดออกไปด้วยซ้ำ ไม่ใช่เพราะเสียงน้ำไหลที่ดังมากกว่า แต่หูของเธอดับและอื้อไปหมดแล้ว นับตั้งแต่ร่างใหญ่เปลือยล่อนจ้นเดินเข้ามาสวมกอด “ถ้าไม่นาน ผมจะตามคุณเข้ามาทำไม” อือ ที่เถียงก็ไม่ผิด แต่ทำไมต้องใช้น้ำเสียงเซ็กซี่แบบนี้ด้วย “จะ จะทำอะไรคะ” ดวงตาคู่สวยขึงกว้าง เมื่อเขาหยิบสบู่เหลวที่วางอยู่ใกล้กันมาบีบใส่อุ้งมือ แล้วถูบนเนื้อเนียนเบาๆ “คุณเห็นเป็นอะไรล่ะ” เขาย้อน หากแต่เธอไม่เห็นรอยยิ้มร้ายที่ออกมาจากกลีบปากหยัก กับเลือดที่สูบฉีดกำลังวิ่งพล่านไปทั่วร่างของเขา ใครจะรู้ว่าลลิส

“อะ อา” ดุ้นร้อนค่อยๆสอดเข้าไปข้างในโพรงแคบ ความไม่รีบร้อนของเขาทำเธอต้องนิ่วหน้า เขาใจเย็นยิ่งกว่าน้ำที่ไหลอยู่ในตอนนี้เสียอีก หากแต่ลลิสาคงไม่รู้ว่า อันที่จริงการกระทำเช่นนี้ของเขา เขาเองก็แทบคลั่งเช่นเดียวกัน แต่ครั้นพอเข้าไปแล้วสร้างความเสียวให้มากกว่าการดันเสือกพรวดเดียวจนสุด ก็ถือว่าคุ้ม เพราะมันเสียว และน่าจดจำกว่ามาก “ซี้ด...” ข้างในนั้นของเธอทั้งแน่น ทั้งอุ่น คับแคบสุดๆ เหมันต์แหงนหน้าขึ้นสุดจนลำคอขึ้นเส้นสัน ความเสียวซ่านทำให้เขาลืมตัว ปล่อยเสียงครางออกมา หญิงสาวที่มองอยู่ แถมไม่เคยได้เห็นมุมนี้ของเขามาก่อนถึงกับทึ่ง ซ้ำยังเพิ่มอารมณ์กระสันให้อีกด้วย เธออยากช่วยทำให้ความคับแน่นนี่ทุเลาลง จึงช่วยขยับเขยื้อน แต่เหมือนว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่จะไปกระตุ้นอารมณ์กำหนัดของเหมันต์หนักเข้าไปอีก “อย่าเพิ่ง..เดี๋ยวแตก” มือสากใหญ่ตรึงต้นขาเรียวเอาไว้ เป็นการปรามให้เธอหยุด แต่ถึงจะชั่วคราวก็ทำให้เธอหงุดหงิดไม่น้อย เพราะความฟิตนั่นกำลังบีบรัดดุ้นร้อนของเขา ร่างเล็กที่กำลังเสียวซ่านจึงระบายความรู้สึ

ถึงเวลาเดินทางไปญี่ปุ่น อาจเป็นเพราะว่าดินแดนนี้อยู่ในทวีปเดียวกันกับถิ่นที่ลลิสาเกิด เธอถึงได้รู้สึกสบายกว่าการเดินทางไปประเทศอื่นอย่างที่ผ่านมามากกว่าปกติ “อีกนานกว่าจะถึง คุณหลับได้เลยนะ” เหมันต์ที่นั่งอยู่ข้างกันหันมายังเธอ พร้อมสายตาเย็นชาตามแบบฉบับนิสัยของเขา น่าแปลกที่คราวนี้เขาเดินทางโดยเครื่องบินพาณิชย์ธรรมดา ไม่ใช่เครื่องบินเจ็ตส่วนตัว แต่ก็ยังคงความหรูหราเอาไว้ ด้วยการเลือกชั้นเฟิร์สคลาส ลลิสาละสายตาจากวิวตรงหน้ามายังเขา เธอไม่ได้พูด แต่พยักหน้าแทนคำตอบ พลางกลับไปมองวิวใหม่ เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกดีมากกว่าหลายครั้งของการนั่งเครื่องบินที่ผ่านมา นั่นเพราะหนึ่งแม้จะเป็นห้องส่วนตัว แต่ภายในเครื่องลำนี้ก็ยังมีผู้โดยสารร่วมเดินทางคนอื่นๆ สองเธอไม่ได้รู้สึกอึดอัด หรือกดดันมากมายอะไรนัก เนื่องจากมีเพียงคานโลลูกน้องคนสนิทที่ติดตามมาเพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่มีลูกน้องคนอื่นๆ ตามมาเป็นขบวน ก่อให้เกิดจุดเด่นเป็นที่จับจ้องมองของผู้คน และเกิดเหตุโกลาหลได้ทุกเมื่อ อีกอย่างไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันที่โชคดีของเธอ หรือเกิดอะไรขึ้นกับเขา