All Chapters of พ่อเลี้ยงเหมราช: Chapter 41 - Chapter 50

(ต่อ)เหมราชชักหัวเสียกับความดื้อดึง พอสาวน้อยยอมทำตาม เขาจึงไม่รอช้ารั้งสะโพกมนเบียดเข้าหาลำตัว แล้วรวบร่างเล็กเข้ามากอดไว้อย่างหลวมๆ ก่อนทำในสิ่งที่รุ่งรดาตกใจเกือบสิ้นสติ เมื่อเขาประกบปากหยักหนากระแทกจูบเข้าหา พร้อมแลกลิ้นอย่างดุเดือดไม่ให้เธอตั้งตัวเหมราชเร่งลงมือทำในสิ่งที่ความรู้สึกโหยหามันเรียกร้อง ถึงแม้ร่างกายจะไม่เอื้ออำนวยมากนักก็ตาม แต่ความอยากมันไม่เข้าใครออกใครเสียด้วยในตอนนี้รุ่งรดาตกใจกับการกระทำจาบจ้วงของพ่อเลี้ยง ทว่าเธอไม่กล้าขัดขืนเขามาก ยอมโอนอ่อนให้กับเขา ปล่อยให้เขาได้ลิ้มลองรสชาติจากปากอิ่มของเธออย่างเต็มที่ ลำแขนเสลาตกลู่อยู่ข้างลำตัว ด้วยกลัวมือไม้เธอจะปัดไปถูกบาดแผลของเขาเข้า พร้อมกับแหงนเงยใบหน้าสวยแลกลิ้นกับเขาอย่างจำใจด้วยรสสวาทหวานหอม“อืมมมมม....” คนกลัดมันครางยาวด้วยความพึงพอใจในรสชาติโพรงปากอิ่ม เขากัดกินกลีบปากนุ่มนิ่มก่อนตวัดปลายลิ้นเกลี่ยหาความหวานเข้ามาสู่ภายในโพรงปากของตัวเอง สองร่างค่อยๆแนบชิด ปล่อยให้อารมณ์ราคะเป็นตัวนำทางเหมราชลูบไล้เรือนร่างนุ่มนิ่ม ถึงบางจุดจึงหยุดมือเพื่อบีบเคล้นลงน้ำหนัก ก่อนจะค่อยๆเลื่อนลงมาถึงด้านล่าง เขาตลบกระโปรงบาน

(ต่อ) กลีบผการ้อนซู่ซ่าเสียดเสียวยามเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมสัมผัสโดน สาวน้อยขับน้ำเมือกไหลซึมผ่านออกตามแยกของกลีบงาม สายตาเว้าวอนร้องขอให้มันมุดเข้าหา แต่เหมราชยังคงทำเฉย เขาเพียงวางพาดปลายนิ้วไว้บนกลีบอูม“เธอก็อยากเหมือนกันนี่ ดูสิ แฉะหมดแล้วเนี่ย” เหมราชยิ้มล้อเลียนพลางเลื่อนปลายนิ้วสะกิดเม็ดพลอยเล่นจนทำให้ร่างสาวเสียวสะท้าน จนเผลอหลุดเสียงครางกระเส่า ใบหน้าสวยหวานบิดเบี้ยว“ซี้ดดดด...เปล่า เปล่านะคะ รดาไม่...” สาวน้อยร้อนรนหาคำแก้ตัว กำลังจะหุบขาไม่ยอมให้เขากลั่นแกล้ง แต่ก็ถูกห้ามไว้ด้วยมือหยาบเสียก่อน“ชูว์...ไม่ต้องอาย เพราะฉันเองก็อยากจนจะเป็นบ้าคลั่งตายเพราะเธออยู่แล้วแม่สาวน้อย” เหมราชปลุกปลอบด้วยน้ำเสียงแหบสั่น พร้อมโน้มกายเบียดประกบปากอิ่มแลกลิ้นอย่างดูดดื่ม“อืมมมม...เธอสวยขนาดนี้ ฉันคงไม่โง่พอจะปล่อยให้อยู่อย่างสบาย” รุ่งรดาเกือบพยักหน้าว่าใช่ เพราะนับตั้งแต่เสียตัวให้แก่เขา น้อยครั้งนักที่เธอจะอยู่อย่างสบายโดยไม่ถูกเขารังแก“นอนกับฉันนะรดาจ๋า ฉันจะได้เลิกทรมานตรงนี้เสียที”คำอ้อนของชายหนุ่มทำเอารุ่งรดาหลอมละลายหนักขึ้นกว่าเดิม เธอยอมโอนอ่อนผ่อนตาม ด้วยเพราะเคยปรนเปรอให้เขาก

(ต่อ)เหมราชไม่รอช้าเขาส่งความเสียวสยิวให้สาวน้อยด้วยการขยับบั้นท้ายทรงพลังคลึงเคล้น ริมฝีปากของทั้งสองยังคงแนบสนิทแลกน้ำลายกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนชายหนุ่มจะคว้าสะโพกมนไว้แน่น ตรึงให้เธออยู่กับที่ พร้อมสาวดุ้นแข็งเข้าใส่ร่องฉ่ำเยิ้มเสียงดัง ตับ ตับ ตับ ทำเอาน้ำหวานสีขุ่นกระฉอกจากร่องรักเปรอะเปื้อนตามร่องก้น ละเลยมาจนถึงเรียวขาเพรียว“อือ อือ อือ ซี้ดดดดด แรงอีกนิด รดาจะแตกแล้วคุณเหมขา”ตับ ตับ ตับ ตับ...“แรงแค่นี้พอไหม อ๊าห์...ซูดดดดด รดาอย่าตอดแรง”บั้นท้ายถูกกระเด้าเข้าใส่ไม่ยั้งแรง ปลายนิ้วก็ไม่ปล่อยให้ว่างเว้น ยังคงคอยล้วงคอยบี้เม็ดสวาทเร่งผลิตน้ำคาวให้ไหลออกมาไม่หยุดหย่อน อำนวยให้การสอดเสียงเป็นไปอย่างลื่นไหลในทุกจังหวะเข้าออก“โอ้วววว...ซี้ดดดด...อูยยยย ร่องเธอยิ่งเอายิ่งมัน”เขาชมพร้อมกระหน่ำบั้นท้ายสวนขึ้น ตับ ตับ ตับ รุ่งรดาเองก็พยายามแอ่นโค้งเรือนกายให้เขาตอกเข้าใส่ เธอคอยป้อนความหวานให้เขาทั้งปากและมืออีกทาง ความใคร่ทำให้คนป่วยไม่สนใจอาการของตนเองสักนิด อาการเจ็บเสียวตรงแผลมีขึ้นบ้างเป็นบางครั้งด้วยแรงสะเทือน แต่นั่นก็ไม่มีผลทำให้พ่อเลี้ยงแห่งไร่องุ่นสำนึก เขาตั้งหน้า

แผนลวงรุ่งรดายกข้อมือขึ้นดูเวลามากกว่าสิบครั้งเห็นจะได้ เพื่อนสาวคนสนิทที่ได้ทำการนัดแนะกันก่อนจะตัดสินใจมาที่ไร่พวงตะวันของรุ่นพี่หนุ่ม ว่าจะเข้ามาช่วยทำแผนงานส่งอาจารย์พร้อมกันยังมาไม่ถึงเสียที เธอโทรศัพท์เข้าไปหาปลายสายก็ไม่ยอมรับ เนื่องจากวันนี้เธอมีเวลาไม่มากเมื่อคนป่วยอารมณ์บูดจอมเหวี่ยง กำหนดเวลาให้เธอไว้เพียงก่อนเที่ยงเท่านั้นและเพราะสีหน้าไม่สู้ดีของสาวน้อยทำให้คนที่ผลักบานประตูห้องรับแขกเข้ามาถึงกับเลิกคิ้วสูง“เป็นอะไรหรือครับรดา ทำไมถึงทำหน้ายุ่งแบบนั้นล่ะ หรือว่าไม่เข้าใจแผนผังที่พี่วาดให้” หริลักษณ์เอ่ยทักพร้อมลากขาเดินเข้ามานั่งลงเก้าอี้ตัวถัดมา พลางวางถาดแก้วน้ำดื่มลงบนโต๊ะกระจก น้ำผลไม้คั้นที่พี่สาวเขาผีเข้าหรือเปล่าไม่รู้ทำให้ ก่อนเงยใบหน้าขาวขึ้นรอคอยคำตอบ“ก็น้ำผึ้งนะสิคะพี่หริ เลยเวลามาตั้งเกือบชั่วโมง ยังมาไม่ถึงสักที”“อ้อ...นั่นสิ พี่ก็รออยู่เหมือนกัน ทำไมป่านนี้น้ำผึ้งถึงยังมาไม่ถึง งานส่วนนี้ถึงไม่สำคัญเท่ากับส่วนของรดา แต่พี่ก็อยากให้ทำเสร็จภายในวันนี้พร้อมกันเสียด้วย”หริลักษณ์มองกองกระดาษแข็งที่เขาแบ่งวางไว้ ก่อนส่ายหน้ากับความไม่รับผิดชอบของรุ่นน้องอี

(ต่อ)“แกจะทำอะไร ไอ้สารเลว!” สิริสรเตรียมจะผลักบานประตูรถออกเพื่อวิ่งหนีเมื่อรถยนต์ส่วนตัวถูกจอดสนิทตรงบริเวณทางเปลี่ยว รอบข้างทั้งสองฝั่งคล้ายป่ารกทึบ ไม่มีแม้แต่รถสักคันวิ่งผ่าน และมันห่างไกลจากถนนหลักที่จะไปยังไร่พวงตะวันมากโข จะเรียกว่าคนละเส้นทางเลยก็ว่าได้ ยิ่งได้เห็นสายตากระเหี้ยมกระหือรือของสมหมายทำให้สิริสรนึกหวาดกลัว กายสาวเริ่มสั่นเทา“แล้วผัวเมียเวลามันอยากสมสู่กันขึ้นมา เขาทำกันอย่างไรล่ะเมียจ๋า” สมหมายเลียริมฝีปากพร้อมกวาดดวงตาหื่นมองร่างน้อยที่เขาเคยปรนเปรอความซ่านเสียวมานับครั้งไม่ถ้วน“ใครเป็นเมียแกไอ้กระจอก ว้าย!...” ทันทีที่แหวเสียงแข็งใส่อย่างเคยชิน ร่างน้อยที่เตรียมตัวหนีกลับถูกกระชากให้หล่นตุบมายังเบาะหน้าอย่างไร้ความปรานี“อุ๊ย!เจ็บนะไอ้ชั่ว” คุณหนูผู้มีจิตใจต่างจากหน้าตาซูดปากด้วยความเจ็บตรงช่วงแขน ดวงตากมลโตตวัดมองทาสสวาทของตนเองเขียวขุ่น“ชั่วยังไงแต่ก็ยังได้ขึ้นชื่อว่าเป็นผัวคุณไม่ใช่หรือไง ร้องให้เอาทุกวันทุกคืน...” สมหมายบิดปากหยักได้รูปอย่างหมิ่นแคล้น พร้อมรั้งเอวคอดกิ่วขึ้นมาเกยไว้บนตัว แต่คุณหนูผู้เอาแต่ใจมีหรือจะยอม เธอดิ้นรนทุบตีเข้าใส่ร่างหนาพัลวั