Alle Kapitel von พ่อเลี้ยงเหมราช: Kapitel 1 – Kapitel 10

(ต่อ)เธอคิดจะทำโทษเขา โทษฐานยอมใจอ่อน ขับรถออกไปส่งลูกสาวของไร่พวงตะวัน โดยที่เขาไม่แคร์ความรู้สึกของเธอเมื่อเช้านี้ ว่าจะรู้สึกอย่างไรรุ่งรดารู้สึกหวงแหน แต่ไม่กล้าแสดงอารมณ์นั้นออกมา กลัวจะถูกใครจับได้ ยังคงทำตัวตามปกติเหมือนเช่นทุกวัน เมื่อในฐานะที่คนนอกมองเห็น เธอเป็นเพียงเด็กสาวที่เขาเก็บมาชุบเลี้ยง เอามาอุปการะส่งเสียให้เรียนสูงๆ พอเรียนจบเธอจะถูกส่งตัวให้เข้าไปทำงานในตัวเมืองกับน้องชายของเขาทำงานเป็นผู้ช่วยคุณเหมรัช เจ้าของโรงแรมชื่อดัง ชายหนุ่มที่เอื้อเอ็นดูเธอเหมือนหลานสาวในไส้ เมื่อเหมราชเคยวางแผนอนาคต และเขาบอกเธอไว้ว่าอย่างนั้นก่อนจะเกิดเรื่องขึ้นในวันที่เขาเมามายกลับมาในค่ำคืนหนึ่ง...เธอแอบคิดเอาเองว่า เหมราชคงต้องการกำจัดเธอให้พ้นเส้นทางความรักระหว่างเขากับคุณกมลเนตรเสียมากกว่า ถึงได้คิดส่งเธอออกไปอยู่นอกไร่ กันเธอออกห่างจากความยุ่งยาก หากในวันข้างหน้าเขากับคนรักต้องแต่งงานแล้วใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกัน ความสัมพันธ์เกินเลยที่ไม่น่าเกิดขึ้นนี้ จึงไม่อาจรู้ถึงหูของคุณเนตรได้ มันเป็นเรื่องที่เธอทำใจเอาไว้อยู่ก่อนหน้า และเธอพร้อมจะก้าวขาออกจากไร่องุ่นแห่งนี้ตามความต้องการของ

(ต่อ)รุ่งรดาเดินเนือยออกมาส่งพ่อเลี้ยงเหมด้วยใบหน้าเรียบเฉย เธอเดินเลี่ยงตรงไปยังหลังรถ เพื่อจัดการสั่งคนงานให้นำกระเป๋าเดินทางเจ้าของไร่องุ่นเรียงเก็บอย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าสวยงองุ้มเล็กน้อยเมื่อดันแลเห็นกระเป๋าเดินทางอีกใบ ซึ่งวางเคียงคู่กันตรงท้ายรถยนต์ความรู้สึกแสลงใจตีวนกลับเขามาให้เธอเจ็บหน่วง ใบหน้าหวานดั่งเสกสรรบึ้งตึงทันที เหมือนถูกบังคับให้ออกมาเห็นฉากรักหวานแหววของคนทั้งคู่เสียมากกว่า ก็จะให้เธอยิ้มแย้มได้อย่างไร ในเมื่อข้างกายของเขาในตอนนี้ มีสาวงามจากไร่ติดกันเกาะหนึบเสียขนาดนั้นถึงต่อให้ขัดใจมากมายจนอยากจะกระชากให้คนทั้งคู่แยกห่าง สิ่งเดียวที่เธอแสดงออกได้ในเวลานี้ มีเพียงอย่างเดียว นั่นคือการทำเป็นนิ่งเฉย ไม่รู้สึกรู้สาอะไรทั้งนั้นรุ่งรดาแอบพ่นลมหายใจอ่อนล้า นึกสมน้ำหน้าตัวเองอย่างบอกไม่ถูก เขาดูเหมาะสมกันจริงดั่งคำร่ำลือ อย่างกับกิ่งทองใบหยก พระรามกับนางสีดาไม่ผิดเพี้ยน พอย้อนกลับมาดูตัวเองบ้าง เธอไม่อาจหาอะไรเทียบค่ากับเขาได้สักอย่าง เด็กที่เขาเลี้ยงไว้บำเรอสวาท กินเบื่อเมื่อไหร่ประเดี๋ยวคงได้เฉดหัวเธอส่ง กันเธอออกห่างจากเส้นทางชีวิตรักของเขา เมื่อถึงวันนั้นไม่รู้

(ต่อ)“พ่อเลี้ยงกลับออกไปตั้งแต่บ่ายแล้วนี่ครับหนูรดา” คำเมืองเดินขมวดคิ้วออกมาจากออฟฟิศ ในมือเขาถือพรรณองุ่นอยู่ เพราะจะเอาเข้าไปเก็บในโรงเพาะชำ แต่บังเอิญหูได้ยินเสียงเรียกหวานหยดจากเจ้านายสาวที่เขาคุ้นเคยเข้าพอดี เลยเดินย้อนออกมาดูเสียก่อน ถึงรุ่งรดาจะเป็นเพียงเด็กที่เจ้านายเขาเก็บมาเลี้ยงเอาไว้ ไม่ได้มีสายเลือด อัครวนานนท์อยู่เลยก็ตาม แต่คนงานในไร่องุ่นแห่งนี้นั้นต่างให้ความเคารพนับถือสาวน้อยน่ารักคนนี้ ไม่ต่างจากเจ้านายของตนคนหนึ่งก็ว่าได้“หรือจ๊ะลุงคำเมือง” คำตอบของผู้จัดการในไร่ยิ่งทำให้สาวน้อยเป็นกังวล จะไปไหนทำไมไม่บอกเธอสักคำ ปล่อยให้เป็นห่วงอยู่ได้ น่าจะสั่งคนเอาไว้บ้างว่าตัวเองจะไปไหน ทำอะไรรุ่งรดาแอบบ่นพึมพำอยู่ในใจ ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นดูติดเป็นกังวลอย่างชัดเจน“มาตามหาพ่อเลี้ยงเหรอคะน้องรดา” หญิงสาวที่มีหน้าที่ดูแลเรื่องเอกสารเดินออกมาสมทบ เจ้าตัวได้ยินเหมือนสาวน้อยคนงามแห่งไร่องุ่นกำลังตามหาตัวพ่อเลี้ยงเหมราชอยู่“ใช่ค่ะพี่จันทร์ พอดีรดาเพิ่งกลับเข้ามาจากตัวเมือง กลับมาก็ไม่เห็นพ่อเลี้ยงเหมอยู่ในบ้านเลยละค่ะ โทรศัพท์ก็ปิดเครื่องเสียด้วย”“เอ...พี่ได้ยินเหมือนพ่อเลี้ยง

เนื้อกาย...ในคราแรกตอนที่เริ่มมีสติตื่นขึ้นมาใหม่ๆ รุ่งรดาตกใจแทบแย่ นัยน์ตาหวานเบิกโพลงสองมือน้อยผลักร่างหนาให้พ้นกายตามสัญชาตญาณป้องกันตัว แต่พอได้มองหน้าหล่อเหลาที่ตนเองคุ้นเคยมานานนับหลายปี จากความหวาดกลัวกลับแปรเปลี่ยนเป็นตกใจ และแปลกใจเสียมากกว่าด้วยเหตุผลใดเล่า คนที่มักวางท่าทางเฉยเมย อีกทั้งชอบใช้สายตาเย็นชามองเธอราวเป็นธาตุอากาศอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน หากทว่าวันนี้เขากับเหมือนเสือร้ายผู้มีดวงตาหิวโซ ที่กำลังจ้องอยากขย้ำเหยื่อเช่นนี้ขึ้นมาได้ หรือว่าเขาจะดีแตกเสียแล้ว เพราะดวงตาของเขาตอนนี้มันช่างน่ากลัวจับหัวใจเหลือเกินทำให้เธอรู้สึกหมดศรัทธาในตัวชายหนุ่มอย่างบอกไม่ถูก“คุณเหมจะทำอะไรรดา”“เธอตื่นแล้วเหรอ...”เสียงทุ้มต่ำทว่าเจือปนด้วยความแหบพร่าเอ่ยขึ้น ดวงตาของชายหนุ่มเจ้าของไร่องุ่นหม่นมัวแดงก่ำด้วยฤทธิ์ของน้ำเมาหลากหลายยี่ห้อ กลิ่นหอมเย้ายวนบนเรือนร่างอรชรกระตุ้นกำหนัดของชายหนุ่มกลัดมันได้เป็นอย่างดี เขาปลดซิปกางเกงแล้วถอดมันออกให้พ้นกาย จนแลเห็นความเป็นชายชี้โด่ตั้งท่า ปลายหัวถอกเริ่มมีน้ำไหลเยิ้

(ต่อ)ผู้หญิงอะไรตัวก็เล็กแค่นี้ แต่ทำไมโหนกเนินนมเต้านั้นใหญ่เต็มไม้เต็มมือเขาเช่นนี้ ไม่เสียแรงที่ให้การเลี้ยงดูกันมาอย่างดี รุ่งรดาอยากได้อะไรเขาหามาประเคนให้อย่างไม่เคยขาด ดีที่หญิงสาวนั้นเป็นเด็กใฝ่ดี หัวอ่อนไม่ดื้อรั้นอะไรกับเขา กิริยาวาจานั้นก็อ่อนหวาน ออกจะดูเป็นคนเงียบไม่ค่อยพูดค่อยจาเลยก็ว่าได้ แต่ก็เป็นที่รักใคร่สำหรับบรรดาคนงานในไร่องุ่นทุกคน ตอนนี้ใครมันจะด่าหาว่าเขามันเลวชาติชั่วที่เอาเด็กในบ้านทำเมียเขาก็ยอม ขอเพียงได้กลืนกินแม่สาวน้อยคนนี้ก็พอใจแล้ว เพราะเขาไม่คิดทิ้งขว้าง ถ้าวันนั้นมาถึงเมื่อไหร่ เขาจะทำให้รุ่งรดากลายเป็นผู้หญิงที่ทุกคนต้องอิจฉา “รดาจ๋า ขอฉันชิมมันหน่อยนะ หอยเธอน่าดูดน่าเลียอะไรอย่างนี้” เสียงหวานออดอ้อนน้ำลายสอ ดุ้นเอ็นร้ายเต้นตุบตับตามอารมณ์หื่น มันพยักหัวหงึกหงักเรียกร้องให้พ่อเลี้ยงต้องคอยลูบปลอบใจ“ไอ้ลูกชายของฉันมันก็อยากมุดเข้าถ้ำเธอใจจะขาดแล้วรู้ไหม” เขาพูดจาสัปดนจนทำเอาคนฟังเขินอาย พวงแก้มร้อนผ่าวทำใจกล้าหลุบตามองลูกชายตัวโตของพ่อเลี้ยงเหม แล้วถึงกับเบิกตากว้าง“อุ้ย!”พ่อเลี้ยงกำดุ้นร้ายแล้วรูดขึ้นลงต่อหน้าหญิงสาว หัวหยักคลายเห็ดสีแดงก่ำม