All Chapters of พ่อเลี้ยงเหมราช: Chapter 51 - Chapter 60

(ต่อ)“อย่า...พอก่อน ฉันไม่ไหวแล้ว...อืม...” ร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยช้ำอ้อนวอนพร้อมน้ำตา เธอยื่นมืออ่อนแรงผลักหน้าท้องแกร่งให้ออกห่างจากเนินเนื้ออวบ ตอนนี้มันบวมซ้ำจนเธอรู้สึกแสบมากกว่าเสียว เมื่อเขาเล่นกระหน่ำเข้าใส่เธอแบบไม่หยุดให้พักหายใจหายคอกันบ้าง สมหมายลากเธอเข้ามาในป่าไม่ห่างจากรถจอดอยู่ ก่อนผลักเธอล้มคะมำนอนคว่ำหน้า เธอเจ็บจุกจนร้องไม่ออก และเขาไม่พูดพร่ำทำเพลงสักคำ เขาช้อนก้นเธอโด่งขึ้นพร้อมกับจับดุ้นเอ็นที่เปียกชุ่มด้วยน้ำรักจ้วงผ่านทางด้านหลังของเธอ พร้อมกระแทกกระทั้นบั้นเอวเข้าใส่อย่างไร้ความปรานี เขาเสร็จสมหลายรอบก่อนจับเธอนอนหงายแหวกเรียวขาออกกว้าง เช็ดทำความสะอาดน้ำหวานด้วยลิ้นและกลีบปากจนร่างเธอสั่นระริกแอบหลงดีใจนึกว่าเขาจะพอแล้วพาเธอกลับบ้าน เปล่าเลยเขาโน้มกายขึ้นมาคร่อมร่างเธอเอาไว้ มอบจูบราวพายุ ส่งความหวานจากปลายลิ้นที่ผสมผสานระหว่างของเขาและเธอให้ชิม รสชาติที่ถ้าหากในเวลาปกติเธอจะรู้สึกว่ามันหวานหอม แต่ ณ เวลานี้เธอกลับรู้สึกพะอืดพะอมจนอยากจะอ้วกและวินาทีต่อมาเขายัดเยียดปลายหัวบานสอดเข้าใส่ร่องแคบ สะบั้นเอวแข็งแรงจ้วงแทงจนร่างน้อยสั่นคลอนร้องขอให้เขา

(ต่อ)หัวคิ้วดกหนาขมวดเข้าหากันจนผูกเป็นปม ใบหน้าคมคายดูนิ่งเฉย ไม่อาจคาดเดาถึงอารมณ์ภายใน เหมราชกำลังรู้สึกอะไรอยู่กันแน่ โกรธหรือยินดี ชายหนุ่มเลื่อนดูไม่กี่ภาพจึงส่งโทรศัพท์คืนให้เจ้าของโดยไม่ปริปากพูดสิ่งใดออกมาสักคำ สร้างความพึงพอใจให้กับลูกสาวไร่พวงตะวันยิ่งนักฟ้ากระจ่างเอาแต่คอยรอบสังเกตอาการพี่สามี ความสงบนิ่งไม่ได้เป็นตัวบ่งบอกว่าเหมราชไม่โกรธ แต่มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ กลัวใจเขามากยิ่งกว่าการลุกขึ้นมาโวยวายเป็นไหนๆด้วยเพราะไม่รู้ตอนนี้ เหมราชรู้สึกเช่นไรกับเรื่องนี้กันแน่ แอบห่วงก็แต่รุ่งรดาเกิดมาพ่อแม่ก็ไม่ต้องการ แล้วยังต้องมาเผชิญกับเรื่องราวน่ารังเกียจเช่นนี้อีก“พี่เหมคะ ฟ้าว่า...” พอฟ้ากระจ่างจะอ้าปากฝ่ามือหนาจึงยกขึ้นห้าม เขาเหลือบสายตาว่างเปล่ามองน้องสะใภ้ พร้อมกับเอนร่างหนาลงนอนราบบนเตียง ดึงผ้าห่มมาปกปิดจนถึงยอดอกแกร่ง“เหมอย่าเพิ่งโกรธหรินะคะ คุณก็รู้อารมณ์พวกเด็กวัยรุ่นสมัยนี้ห้ามกันลำบากแค่ไหน ดูอย่างเราสองคนสิ ยังห้ามไม่ได้เลย” กมลเนตรทำท่าเอียงอายพลางแตะลำแขนล่ำของพ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ่ซึ่งโผล่ออกมาจากผืนผ้า เธอรู้สึกพึงพอใจกับท่าทีเฉยชาของเขา เพราะมันทำ

(ต่อ) สมหมายสบถคำหยาบก่อนพ่นลมหายใจออกยืดยาว เขาพยายามหลับตาเพื่อข่มความต้องการที่กำลังแล่นจู่โจมแต่ก็ทำได้ลำบากเหลือเกินชายหนุ่มเผลอขยับมือลูบไล้แผ่นหลังนวลเนียน แต่มีอันต้องสะดุดกึกกับสิ่งที่ได้ยินออกจากปากคนป่วย“พี่หริขา น้ำผึ้งอุ่นจังเลย...อืม นอนกับน้ำผึ้งนะคะ” สาวน้อยละเมอพูดพึมพำยามซุกใบหน้าชิดกับหน้าอกแกร่งแสนอบอุ่น ใบหน้าสวยเกิดรอยยิ้มเล็กน้อยเมื่อในความฝันนั้นเธอกำลังคลอเคลียอยู่กับชายหนุ่มคนที่เธอแอบหลงรักมานาน จนถึงขั้นวางแผนทำเรื่องเลวร้าย เพื่อต้องการกำจัดศัตรูหัวใจซึ่งได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนรักของตนเองก็ยอมในฝันแสนหวานนั้นเขากำลังอ้าแขนโอบกอดเธอไว้ ทำให้เธอคลายจากความหนาวเหน็บ มันเป็นอ้อมแขนที่เธอเคยวาดหวังเสมอมา สักวันเขาจะโอบกอดเธอไว้ด้วยสองมือ เหมือนอย่างเช่นคนรักเขาทำกันเธอรักเขาและเขาก็รักเธอ...ทว่าเสียงงึมงำเรียกหาชายคนอื่นนั้น กลับทำเอาคนที่ได้ยินถึงกับตาลุกวาวไม่ต่างจากเสือร้าย สมหมายกัดฟันกรอดด้วยความรู้สึกเหมือนถูกกระทืบเข้าที่กลางอกซ้าย เขาขยับฝ่ามือบีบรัดร่างน้อยด้วยหัวใจกรุ่นโกรธเพราะแรงหึงหวงอย่างไม่รู้ตัวมีอย่างที่ไหน ผัวนอนกอดอยู่ทั้งคนแต่กลับเร

(ต่อ)“คิดดีแล้วเหรอรดาที่เธอตัดสิใจทำแบบนี้” สิริสรเดินหน้ามุ่ยเข้ามานั่งในห้องคับแคบ พลางทรุดกายบอบบางลงเคียงข้างอดีตศัตรูหัวใจ สมหมายไม่ได้ตามเข้ามา เขานั่งรอเธออยู่ในรถ ปล่อยให้เธอได้พูดคุยกับเพื่อนเป็นการส่วนตัวซึ่งในเวลานี้เธอนั้นได้ตาสว่างขึ้นมาก สำนึกความเลวร้ายของตนเองที่ผ่านมา ได้กระทำผิดต่อรุ่งรดามาไม่ใช่น้อย หวังคิดทำร้ายเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวได้ลงคอ เพียงเพราะความอิจฉาริษยาบ้าบอมันบังตาเธอแท้ๆ คนไม่รักต่อให้ทำอย่างไรเขาก็ไม่รักอยู่ดี...สมหมายจับเธอไปสั่งสอนให้เธอได้รู้สำนึก มีความคิดเป็นคนดี ทั้งคำพูดและการกระทำของเขา มันเป็นสิ่งถูกต้อง คนเราทำอะไรไว้ ไม่มีใครเคยหนีกฎแห่งการกระทำของตนเองได้พ้นสักคนเมื่อเธอได้โดนกับตัวเองขึ้นมา จึงรู้ซึ้งถึงเรื่องนี้...และหลังจากสมหมายพาเธอกลับบ้าน หลายอย่างในชีวิตของเธอเริ่มเปลี่ยนไปในทางที่ถูกที่ควร การใช้ชีวิตเอาแต่ใจลดน้อยถอยลง ถึงไม่มากมายจนถึงขั้นเปลี่ยนเป็นคนละคน ทว่าจากเคยใช้อารมณ์ในการตัดสินใจ ตอนนี้เธอเริ่มเย็นลงและใช้สติมากขึ้น“คิดว่าจะหนีไปไหนได้พ้น เงินทองก็ไม่มีติดตัว” คุณหนูอารมณ์ร้ายยังคงบ่นเป็นหมีกินผึ้ง พลางกวาดส

(ต่อ)“แกอย่าทำตัวโง่ดักดานไปหน่อยเลยหริ ขอร้องเถอะ ช่วยทำตัวให้มันเหมาะสมกับการที่แกเกิดมาเป็นน้องชายของฉันสักหน่อยจะได้ไหมหะ!” คนเกิดก่อนหลายปีกระแทกลมหายใจหนักพลางพิงร่างบอบบางกับพนักเก้าอี้สูงราคาแพง ดวงตาสดใสหรี่มองคนหน้าบูดอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่ออยู่ดีๆน้องชายคนเดียวเดินปั้นปึ่งเข้ามาโวยวายกล่าวหาเธอสารพัดในห้องทำงาน แถมเมื่อเช้าเธอเองก็ถูกบิดาเรียกตัวเข้าไปถามถึงเรื่องของพ่อเลี้ยงเหม สรุปแล้วชายหนุ่มจะทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง โดยการแต่งงานกับเธอใช่หรือไม่เธอได้แต่อึกๆอักๆตอบท่านว่าใช่ เธอกับพ่อเลี้ยงกำลังวางแผนจะแต่งงานกันในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ทั้งที่ความเป็นจริงชายหนุ่มไม่แม้แต่จะเอ่ยถึงเรื่องนี้กับเธอด้วยซ้ำ ขนาดเธอแต่งเรื่องโกหกเขาถึงความรักไว้มากมาย ทว่าดูเหมือนเขากลับไม่ใส่ใจ มัวแต่สนใจแต่ตามหาตัวอีนังเด็กนั่นอยู่ท่าเดียวและด้วยวันนี้ทั้งวันเธอโทรหาชายหนุ่มจนมือแทบหงิก แต่เขากลับไม่ยอมรับสายของเธอสักที มันเลยทำให้อารมณ์เธอเสีย หงุดหงิดจนอารมณ์ฟุ้งซ่านยิ่งมาได้ยินข่าวจากไร่องุ่น ตอนนี้เหมราชแทบไม่เป็นอันทำงานทำการ เที่ยวออกตามหาตัวอีเด็กใจแตกไม่เว้นวัน ใครหน้าก็เข้าหน้