All Chapters of พ่อเลี้ยงเหมราช: Chapter 61 - Chapter 70

(ต่อ)สองเท้าที่กำลังจะก้าวเดินขึ้นตัวตึกใหญ่มีอันต้องหยุดชะงักอยู่กับที่เมื่อคุณหนูของบ้านเหลือบเห็นสายตาไม่พอใจของคนขับรถที่พ่วงตำแหน่งคนสนิทแนบเนื้อพุ่งทะยานมาที่ตนเอง“มันมาหาคุณหนูทำไมดึกๆดื่นๆ”สมหมายกระชากเสียงเข้มถาม นัยน์ตาคมกล้าทอแสงประกายอย่างไม่พอใจ ชายหนุ่มยืนกอดอกโดยที่หัวไหล่บึกบึนนั้นพิงกำแพงเอาไว้ เขามายืนมองทั้งคู่ยืนคุยได้สักพัก รอว่าเมื่อไหร่ไอ้หน้าอ่อนนั่นจะกลับ มัวอ้อยอิ่งพูดคุยกันดูกะหนุงกะหนิงสร้างความขุ่นมัวในใจเขาไม่น้อย “ฉันจำเป็นต้องตอบคำถามของนายด้วยเหรอ...”สิริสรสะบัดหน้าหนีไม่อยากเสียเวลากับเรื่องไร้สาระของชายหนุ่ม เนื่องจากมันไม่ได้มีอะไรสำคัญมากมาย เพราะการที่หริลักษณ์มาหาเธอในวันนี้ ชายหนุ่มเพียงต้องการมาถามไถ่เรื่องของรุ่งรดาเท่านั้นเธอปฏิเสธว่าไม่รู้เรื่องของเพื่อนสาวเพราะรับปากเอาไว้จะปิดบังเป็นความลับสุดยอด เลยทำได้เพียงเสนอจะช่วยออกตามหาอีกแรง เลยนัดแนะกับชายหนุ่ม พรุ่งนี้เธอกับเขาจะออกตามสืบเรื่องของรุ่งรดาด้วยกัน “จำเป็นสิ แล้วก็จำเป็นมากด้วย...”“ก็ไหนว่านายจะเลิกยุ่งวุ่นวายกับชีวิตของฉันแล้วไง ถ้าหากว่าฉันเปลี่ยนแปลงนิสัยของตัวเองได้ และน

(ต่อ)การออกตามล่าตัวเด็กในอุปถัมภ์ยังคงดำเนินต่อไปอย่างเข้มข้น เหมราชทำทุกวิถีทางเพื่อใช้ในการตามหาตัวเด็กสาวในปกครองให้พบจงได้ ทว่าทุกครั้งที่ดูเหมือนจะสำเร็จ แต่ชายหนุ่มกลับต้องผิดหวังคว้าน้ำเหลวมันเสียทุกที เลยยิ่งสร้างความโกรธเกรี้ยวให้แก่เจ้าของไร่องุ่นเป็นอย่างมาก จนทุกวันนี้คนงานในไร่แทบไม่มีใครอยากเขาใกล้เจ้าของไร่เท่าไหร่นัก ด้วยกลัวจะถูกลูกหลงจนเจ็บตัวเข้านั่นเอง ถ้าเป็นสมัยก่อนหน้านี้พ่อเลี้ยงเหมเคยเป็นคนหนุ่มนิสัยสุขุมเยือกเย็น อีกทั้ง ยังมีใจเมตตาไม่เคยด่าทอลูกน้องคนไหนให้ช้ำใจ มีแต่คอยสั่งสอนให้แก้ไขในสิ่งผิดพลาด ซึ่งมันช่างแตกต่างกับตอนนี้อย่างสิ้นเชิง เหมราชคนใหม่ ทั้งดุดัน อารมณ์ร้าย ไม่เคยฟังใคร คนงานเลยต่างขวัญหนีดีฝ่อกันไปตามๆกัน เมื่อเจอเข้ากับพายุอารมณ์ของนายเหนือหัว “ออกไป! “เสียงทรงอำนาจแผดลั่นเมื่อหนนี้หลักฐานชิ้นล่าสุดทำเอาชายหนุ่มถึงกับฟิวส์ขาด ดวงตาของชายหนุ่มประจุด้วยดวงไฟนับร้อยนับพันดวงจ้องดูภาพในมือ ไม่คิดว่ารุ่งรดาจะมีนิสัยร่านหนักถึงขั้นมั่วผู้ชายหลายคนในเวลาเพียงไม่กี่เดือน เมื่อภาพถ่ายที่นักสืบเอามาให้เขาดูหนดี ทุกภาพคือรุ่งรดากำลังพูดคุยสนิทสนม

(ต่อ)รุ่งรดารู้สึกหวั่นกลัวอารมณ์นี้ของเหมราชอย่างบอกไม่ถูก จะบอกว่านับตั้งแต่เธอถูกเขารับมาเลี้ยงดูอุ้มชูจนเติบใหญ่ อารมณ์โมโหฉุนเฉียวที่เหมือนจะฆ่าคนได้แบบนี้ เขาไม่เคยแสดงออกมาให้เธอได้เห็นสักครั้ง พ่อเลี้ยงเหมคนนั้นเป็นคนใจเย็น นิสัยติดจะนิ่งขรึมไม่ค่อยพูดค่อยจาเสียด้วยซ้ำ ยามเขาโมโหหรือไม่พอใจอะไรสักอย่าง อย่างมากเขาก็แค่ชักสีหน้าดุแต่ไม่เคยออกอาการฟาดงวงฟาดงาลุกขึ้นมาอาละวาดเหมือนดั่งเช่นตอนนี้สักครั้งหญิงสาวร้องไห้อย่างหนัก พยายามฝืนเท้าไม่ยอมก้าวตามแต่ก็มิอาจทานคนแรงเยอะได้เลยแม้แต่น้อย และไม่เพียงเฉพาะแรงของชายหนุ่มทว่าแรงกระแทกท้องเรือกับคลื่นทะเลก็ทำให้เธอทรงตัวได้ยากเย็นเช่นกัน “พ่อเลี้ยงปล่อยรดาเถอะค่ะ รดาเจ็บ” หญิงสาวเบ้หน้าตอนถูกเขาลากให้ก้าวตามด้วยพลังมหาศาล ข้อมือเธอเกิดอาการปวดตุบตุบด้วยแรงบีบไม่ออมแรงของชายหนุ่ม รุ่งรดาเจ็บเหมือนข้อกระดูกจะหักเลยประท้วงให้เขาปล่อยเธอ“แค่นี้มันยังเจ็บไม่เท่าที่หัวใจของฉันมันเจ็บหรอกแม่สาวน้อย” คนโมโหร้ายหันกลับมาแยกเขี้ยวใส่ เลยทำให้คนร่างเล็กสะดุ้งเฮือกตกใจ“รดาขอโทษที่ทำตัวไม่ดี ทำให้พ่อเลี้ยงต้องมารู้สึกผิดหวังในตัวของรดา แต่ร

เพราะรักอาจด้วยความรู้สึกผิดเกาะกินหัวใจไม่หาย เมื่อตัวเองนั้นเป็นต้นเหตุสำคัญ ทำให้เกิดเรื่องอันตรายเกือบทำให้สองชีวิตพบกับความสูญเสีย เลยทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ่ยังคงเก็บอาการไม่พอใจไว้อย่างมิดชิด เขานั่งกอดอกยกขาขึ้นไขว่ห้างเหมือนท่วงท่าสบาย ภายนอกดูเหมือนไม่มีอะไร ทว่าดวงตาคมกริบนั้นกลับเอาแต่จับจ้องแขกผู้มาเยือนราวจะเผาไหม้ให้เป็นจุณเลยทีเดียว “น่ารักจังเลยนะคะเหมขา ดูสิ อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา พ่อ แม่ แล้วก็ลูกแบบนี้ เห็นแล้วเนตรล่ะรู้สึกอิจฉาตาหริเขาเหลือเกิน ไม่คิดว่าจะโชคดีได้เป็นพ่อคนตั้งแต่อายุยังหนุ่มแน่น”แต่นั้นยังไม่ทำให้เขารู้สึกรำคาญใจเท่ากับแขกสาวอีกคน เมื่อเจ้าหล่อนเล่นนั่งขนาบข้างเขาไม่ห่าง แถมยังตัวเป็นพวกมือปลาหมึก เล่นมาเกาะแขนเขาแจ แกะออกให้ตายเจ้าหล่อนก็ไม่ยอมปล่อย บวกกับคำพูดฟังแล้วไม่ค่อยรื่นหู เลยยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดจนอยากจะเป็นบ้าไม่รู้สองคนพี่น้องนี้จะเสนอหน้ามากันทำไม เขาไม่ได้เชิญให้มาเยี่ยมรุ่งรดาเสียหน่อย หมาตัวไหนมันเสือกคาบเอาข่าวไปบอกคนไร่นู่นก็ไม่รู้ อย่าให้พ่อรู้ตัวจะตัดเง

(ต่อ)“นี่ชบามานี่หน่อยสิ” สาวน้อยในชุดราตรีสั้นสีครีมอ่อนเนินอกอวบปักลวดลายกระจุ๋มกระจิ๋มกวักมือเรียกสาวใช้ บริเวณคฤหาสน์ครึกครื้นด้วยเสียงดนตรี แขกเหรื่อเริ่มทยอยกันเข้ามาอวยพรวันเกิดให้มารดาของเธออย่างไม่ขาดสายหากตั้งแต่เช้าเธอกลับไม่เห็นหน้าคนขับรถประจำตัว สมหมายหายไปไหน...“คะ...คุณหนู” สาวใช้รีบเดินเร็วเข้ามาหา ด้วยจะกลัวถูกตำหนิ“แล้วนายหมายล่ะ หายหน้าไปไหนของเขาทั้งวัน ทำไมถึงไม่ยอมโผล่หัวออกมาช่วยคนอื่นเขาทำงาน ชักจะเอาใหญ่แล้วนะไอ้คนนี้” ต้องแกล้งทำเป็นขึ้นเสียงไม่พอใจ จะได้ไม่เป็นที่ผิดสังเกตเธอกับคนขับรถมีความรู้สึกอย่างไรให้กันวันนี้ตลอดทั้งวันเขาไม่เยี่ยมหน้ามาหาเธอเลย ไลน์หาก็ไม่ตอบ โทรไปก็ไม่ยอมรับสาย ใจคอเธอรู้สึกผิดปกติอย่างไรบอกไม่ถูกเธอรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย“ว่าไงชบา นายหมายอยู่ที่ไหน ไปตามมาพบฉันหน่อยสิ” เธอขึ้นเสียงเข้มถาม ใบหน้าตบแต่งอย่างงดงามบูดบึ้ง“เอ่อ...ชบาก็ไม่เห็นเหมือนกันค่ะคุณน้ำผึ้ง” ตอบคำถามเสร็จก็รีบก้มหน้าลงงุด แล้วยืนรอฟังคำด่าจากลูกสาวเจ้าของบ้าน ซึ่งคนรับใช้ในบ้านหลังงามหลังนี้ ต่างรู้ถึงกิตติศัพท์ของสิริสรเป็นอย่างดี ปากร้ายแถมยังเอา