Lahat ng Kabanata ng ตัวแทนจำยอม: Kabanata 61 - Kabanata 70

มิลินกับโรมันยังคงอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมทั้งคู่ยืดเวลากลับออกไปเพราะโรมันยังอยากอยู่กับเธอต่ออีกมิลินจึงไม่โต้แย้งอะไร ถึงจะยืดเวลากลับแต่ทั้งคู่ก็ใช้ชีวิตกันอยู่แค่ในโรงแรมไม่ได้ออกไปไหน"มิลิน" คนตัวโตสวมกอดเธอจนมิลินสะดุ้งน้อย"คะ?""แต่งงานกันนะ" คำขอแต่งงานถูกเอ่ยออกมาจากปากของเขาแต่เธอดูไม่ดีใจเลย"ไม่แต่งค่ะ" ตอบอย่างทันควันแทบไม่ได้คิด"ทำไมล่ะ?" โรมันใช้คางเกยไหล่มนของเธออย่างออดอ้อนน้อยใจที่เธอปฏิเสธทันควัน"เพราะที่เราทำมันไม่ถูกต้องค่ะอาโรม ยังไงอาก็ยังเป็นอาของมิลินนะคะ" มิลินพยายามอธิบายให้เขาฟังเธอไม่อาจแต่งงานใช้ชีวิตกับเขาได้ถึงจะไม่ได้สายเลือดเดียวกันแต่เธอกับเขารู้จักกันในฐานะอากับหลานและเธอรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันผิดจนไม่น่าให้อภัย"แต่มิลินจะไม่ตีห่างจากอาไปใช่ไหม" สิ่งที่เขากลัวคือกลัวเธอหายไปจากชีวิตของเขา"ไม่ค่ะ ก็เพราะมิลินยังอยากอยู่กับอาไงคะ" เสียงสดใสตอบกลับเขา เธอเสียใจนะกับเรื่องที่เกิดขึ้นแต่มันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วทำได้แต่ลืมๆ ไปซะแล้วกลับมาเป็นเหมือนเดิมถึงจะยากก็เถอะ"อ

ร่างหนาร่างกายเปลือยเปล่ามุดหน้าอยู่ที่กลางกายของเธอพร้อมกับใช้ลิ้นปาดเลียน้ำหวานของเธออย่างไม่นึกรังเกียจ"อ๊า...คุณ อ๊ะ...เสียว" ร่างบางที่โดนจับล็อกกับหัวเตียงทำได้แค่เด้งสะโพกลอยขึ้นตามความเสียว ยิ่งโดนล็อกแบบนี้เธอยิ่งเสียวแทบขาดใจ"ชอบไหม...แผล็บ" ฮันเตอร์ก้มหน้าก้มตาเลียน้ำหวานที่ไหลออกมาไม่ยอมหยุด จังหวะที่ลิ้นหนาปาดเลียที่ส่วนนั้นของเธอทำให้เธอไม่สามารถยับยั้งอารมณ์ตัวเองได้อีกแล้ว"พอแล้ว...อ๊า...พอ...อู๊ย!" ถึงจะบอกให้พอแต่เธอกลับแอ่นสะโพกให้เขาเลียได้ถนัด"อื้ม...หึ" คนตัวโตเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะใช้แขนหนาสอดเข้าใต้ขาของเธอ แก่นกายใหญ่พองตัวเต็มขนาดจ่อที่ปากทางเข้ารูเล็กอย่างรู้งาน"คุณยังไม่ได้ใส่...อ๊า" เสียงหวานร้องครางลั่นเมื่อเขาสอดแก่นกายใหญ่ไร้เครื่องป้องกันเข้ามาภายในที่ตอดรัดของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว"โคตรแน่น...อ๊าส์""คุณไม่ได้ป้องกัน...อ๊ะ!" เธอพูดไปแต่อีกคนหาได้ฟังไม่เขาค่อยโยกสะโพกขยับทีละน้อยให้เธอรู้สึกซ่าบซ่า"อย่าขยับ...อ๊ะ...ถุงยางล่ะคะ? ...อึก""ไม่ต้องใส่หรอก...ฟัค!" ร่างหนาจ

หนึ่งเดือนต่อมา...[ร้านซักรีดเอเรอร์]เวลาผ่านไปเร็วแต่ทุกอย่างยังอยู่ที่เดิม ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมาฮันเตอร์ไม่ได้ส่งผ้าร้านเธออีกเลยและเธอก็ไม่ได้เจอหน้าเขาอีกเลยตั้งแต่วันนั้น สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือตั้งใจเรียนให้จบและช่วยแม่ทำงานที่ร้านจนไม่ได้คิดถึงเขาอีกเลย เธอตัดใจจากเขาได้แล้ว"ตอนบ่ายไปส่งผ้าด้วยนะจ๊ะเจสติดที่อยู่ไว้กับถุงเสื้อผ้าแล้วนะ" ร่างบางขยันขันแข็งทำงานจนบางวันลืมกินข้าว ช่วงเปิดเทอมคนก็เริ่มทยอยส่งผ้ามาร้านเธอเพราะไม่มีเวลาซักรีดเอง ถึงโรงเรียนและมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่จะไม่มียูนิฟอร์มก็ตามร้านของเธอก็มีลูกค้าเข้ามาไม่ขาดสายกริ๊ง! เสียงกระดิ่งที่ประตูร้านดังขึ้นคนที่กำลังนั่งเขียนบิลให้พนักงานในร้านเงยหน้าขึ้นมองคิดว่าเป็นลูกค้าเอาผ้ามาส่งให้"คะ...คุณฮันเตอร์" เธอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เขาจะมาทำไมอีกเธออุตส่าห์จะลืมเขาได้แล้วเขามาให้เธอเห็นหน้าอีกทำไม"ไง" ฮันเตอร์เอ่ยทักทายเธอด้วยท่าทีกวนๆ จะให้เธอยิ้มให้เขาแต่เปล่าประโยชน์เพราะเธอได้แต่ทำหน้าบึ้งตึง"มาทำอะไรคะ?""แม่เธอไม่อยู่เหรอ"

ทางด้านฮันเตอร์เขาแอบมาดักรอเจสซี่ที่หน้ามหาวิทยาลัยของเธอแต่สิ่งที่น่าไม่เชื่อคือเขาเจอโรมันที่นี่และที่น่าตกใจกว่าคือหลานของเพื่อนเป็นเพื่อนสนิทกับเธอ เพราะเขาเห็นมิลินเดินมาพร้อมเจสซี่และโบกมือลสให้เจสซี่ก่อนจะขึ้นรถไปอะไรมันบังเอิญได้ขนาดนั้น ฮันเตอร์ลงจากรถแล้ววิ่งไปหาคนที่มาดักรอทันทีเมื่อรถของเพื่อนไปแล้ว"เจส""คุณฮันเตอร์!" ร่างบางตกใจเธอกำลังยืนยิ้มให้กับเพื่อนที่ขึ้นรถไปแต่ก็มาเจอกับเขา"มาทำอะไรคะ?" เธอถามเขาด้วยความอยากรู้ วัยอย่างเขาคงไม่มาสมัครเรียนหรอกหรือเขาอาจจะนัดสาวเอาไว้"กลับบ้านกัน" เขาไม่ตอบเธอแต่ชวนเธอกลับบ้าน"คะ?""ฉันไปส่งกลับบ้านกัน""ขอบคุณค่ะแต่ไม่เป็นไรฉันกลับเองได้" เขาจะมาล้อเล่นกับหัวใจเธออีกแล้วเหรอ เขาเห็นเธอเป็นอะไรของตายหรือของเล่นสำหรับเขา ที่พอหมดประโยชน์ก็ไม่สนใจไยดีพออยากก็ทำมาให้เธอมีความหวังอีกครั้ง"ให้ฉันไปส่งนะ""ไม่ต้องค่ะ คุณกลับไปเถอะค่ะ" ยิ่งเธอเห็นหน้าเขาไม่รู้ทำไมน้ำตามันพลันจะไหลออกมา เธอเหมือนตัวตลกที่เขามาแค่ล้อเล่นแล้วจากไป เสียตัวให้เขาแล้วได้อะ

เช้าตรู่วันเสาร์ตะวันเพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า ร่างหนาเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ด้วยข้าวของเต็มสองไม้สองมือ"คุณโรมมาทำอะไรแต่เช้าคะ" แม่บ้านถามอย่างสงสัยเพราะชายหนุ่มไม่ได้มาแต่เช้าหลายปีแล้วตั้งแต่ไม่ได้เป็นเลขาให้มอร์แกน"วันนี้ผมมีนัดกับมิลินน่ะครับ" โรมันนัดกับมิลินไว้เมื่อคืนว่าจะพาไปเที่ยวซึ่งมิลินก็ตอบตกลงในทันที"คุณหนูยังไม่ตื่นหรอกค่ะเชิญนั่งรอก่อนนะคะ""ไม่เป็นไรครับ" โรมันเข้ามานั่งที่ห้องรับแขกด้วยความเคยชิน กุลธิดาที่ลงมาดูแปลงกุหลาบแต่เช้าได้แต่เอะใจที่เห็นโรมันตอนเช้าตรู่แบบนี้"คุณโรม""นายหญิง สวัสดีครับ" โรมันนอบน้อมทันทีอย่างมีมารยาท กุลธิดายิ้มบางๆ ให้คนตัวโตอย่างอ่อนโยนก่อนจะนั่งที่โซฟาตัวข้างๆ เขา"มาทำอะไรแต่เช้าคะ""ผมมีนัดกับมิลินน่ะครับแล้วก็ผมเห็นเค้กกับผลไม้น่าทานเลยซื้อมาฝากนายหญิงครับ" โรมันยื่นของที่ตั้งใจซื้อมาเอาใจว่าที่แม่ยายในอนาคต คุณแม่ยังสวยรับมาก่อนจะส่งมอบให้แม่บ้านไปจัดใส่จานเตรียมขึ้นโต๊ะอาหารในเช้านี้"ขอบคุณมากนะคะ อยู่ทานข้าวเช้าด้วยกันสิคะ""จะดีเหรอครับ?