Alle Kapitel von ไม่เคยถูกรัก: Kapitel 11 – Kapitel 20

หมดวันหยุดไปเหมือนไม่ได้หยุดพักเลยเพราะต้องตามไปเป็นคนรับใช้จำเป็นคอยถือของให้กับคู่ขาของเขาทั้งวัน พอกลับมาก็กลายเป็นตุ๊กตายางมีชีวิตให้เขาต่อและวันนี้ก็เป็นวันที่เธอต้องไปทำงานอีกแล้ว"วันหยุดหมดไปเร็วจริงๆ" บ่นเป็นภาษาไทยไม่ให้เจ้าของห้องเข้าใจเพราะกลัวจะโดนดุ"ฉันรู้ว่าเธอกำลังบ่น แน่จริงก็พูดภาษาอังกฤษสิ" คาลวินที่ยืนแต่งตัวอยู่อดว่าเธอไม่ได้แค่ดูจากสีหน้าเธอผ่านกระจกก็รู้แล้วว่าเธอกำลัง บ่นเรื่องของเขาอยู่เป็นแน่"ฉันแค่พูดไปเรื่อยเปื่อยน่ะค่ะ" ร่างบางแก้ตัวน้ำขุ่นๆ คาลวินจึงเลิกใส่ใจ"เมื่อวานทำไมถึงไม่หยิบชุดนั้นมาด้วย" คาลวินถามด้วยความสงสัยที่เธอไม่ยอมหยิบชุดเดรสที่ร้านเมื่อวานกลับมา"ฉันไม่ได้อยากได้นี่คะ เลยไม่รู้จะเอามาทำไมราคาตั้งแพง" เธอบอกกับเขาไปตามความจริง"ที่แพงน่ะมันเท่าไหร่กันเชียว""ตั้งห้าร้อยดอลลาร์เลยนะคะ" ร่างบางพูดพลางชูนิ้วห้านิ้วให้เขาดู"แค่ห้าร้อย" สำหรับเขามันแค่ห้าร้อยแต่สำหรับเธอต้องใช้คำว่าตั้งห้าร้อย"ไม่ใช่แค่ห้าร้อยค่ะตั้งห้าร้อย" อัญญารินเถียงกลับ ทุกวันนี้ชุดที่แ

หลังเลิกงานในรถคันใหญ่ที่มีคนขับคือคนสนิทของคาลวิน อัญญารินนั่งเงียบมาตลอดทางต่างจากทุกวัน ถ้าได้กลับด้วยกันเธอจะชวนเขาคุยตามประสาของเธอ แต่วันนี้เธอเงียบผิดปกติ"เป็นอะไร" คาลวินถามออกมาด้วยความสงสัยที่เห็นเธอเงียบเกินไป"เปล่าค่ะ คุณต้องการอะไรหรือเปล่าคะ""ไม่ แค่เห็นเธอเงียบไป""ฉันไม่รู้จะชวนคุณคุยเรื่องอะไรน่ะค่ะ คุณเมินใส่ฉันจนหมดเรื่องพูดแล้วค่ะ" อัญญารินบอกกับเขา พยายามทำตัวให้ร่าเริงเหมือนทุกวัน"เงียบก็ดีฉันอยากพักผ่อน" คำพูดที่ดูไม่ตรงกับใจของคาลวิน ปากบอกให้เธอเงียบแต่ในใจก็ยังคงสงสัยว่าอีกคนมีอะไรในใจหรือเปล่า อัญญารินกลับมานั่งเงียบเหมือนเดิมเพราะในหัวมัวแต่คิดเรื่องของพี่สาวไม่หยุดเธอจะทำยังไงอรนภาถึงจะยอมกลับไปหาพ่อกับแม่ ถ้าหากอรนภากับคาลวินกลับไปรักกันเหมือนตอนนั้นเธอจะเป็นยังไง คงรู้สึกหน่วงไม่น้อย แค่นี้เธอก็คิดหนักแล้วเธอจะต้องหลบซ่อนอยู่กับคาลวินไปอย่างนี้แล้วอรนภาไม่รู้ได้ยังไง ตราบใดที่เขายังไม่ปล่อยเธอไปเธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น"ถึงแล้ว นั่งเหม่ออยู่ได้" ร่างบางสะดุ้งเมื่อคิดเรื่องพี่สาวจน

อัญญารินนั่งหน้าเครียด เมื่อคาลวินไม่ยอมให้เธอย้ายไปอยู่แผนกบัญชีแล้วเธอจะทำยังไงต่อไปดี "อัญญาริน เข้ามาฉัน" เสียงจากอินเตอร์คอมดังขึ้น แต่คนที่ลุกขึ้นกลับไม่ใช่เธอ อรนภาที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ได้ยินสิ่งที่คาลวินสั่งก็ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าห้องเขาไปหน้าตาเฉย อัญญารินทำได้แค่เดินตามไปเงียบๆ "ต้องการอะไรหรือคะคาลวิน บอกอรมาได้เลย" อรนภาเสนอตัวเอง คาลวินเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารเมื่อได้ยินเสียงบุคคลที่ตนเองไม่ได้เรียก "อัญญารินเอาเอกสารไปส่งแผนกบัญชีแล้วของบประมาณของเดือนที่แล้วมาให้ฉันด้วย" ยื่นแฟ้มส่งให้ร่างบางที่ยืนอยู่ข้างหลัง เมื่อคนน้องออกไปก็ถือเป็นโอกาสของอรนภา หล่อนยังไม่ยอมออกไปไหน "คุณไม่ทำงานเหรออร" คาลวินพิมพ์งานไปถามอีกคนที่ยืนอยู่โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง "อรอยากอยู่ใกล้คุณนี่คะ" "ผมต้องทำงานนะ" คาลวินพูดเสียงเรียบ อรนภาแอบทำหน้าเซ็งตอนนี้กับเมื่อก่อนต่างกันลิบลับ เขาดูเย็นชาและไม่แยแสเธอเลยแม้แต่นิดเดียว "คาลวินคะ เมื่อวานอรได้ยินอัญบ่นๆ ว่างานเลขามันหนักไปเลยอยากย้ายไปทำแผนกบัญ

ห้องนั่งเล่นในเพนท์เฮาส์กว้างถูกเนรมิตให้กลายเป็นสังเวียนแห่งความร้อนแรงของคาลวินและอัญญารินในวันหยุด คาลวินจับคนตัวเล็กโก้งโค้งย่อตัวให้สะโพกลอยเด่นขึ้นมาอยู่บนโซฟาตัวกว้าง ร่างบางว่าง่ายไม่ว่าเขาจะจัดท่าไหนให้ เธอก็ไม่มีขัดทำตามจนเขาติดใจ ที่จริงทุกวันหยุดคาลวินจะนัดคู่ขาที่เป็นนางแบบคนสวยไปเที่ยว แต่พักหลังมานี้เขาไม่ค่อยมีอารมณ์จะไปไหน แต่มีอารมณ์จะทำกับเธอได้ตลอด"คุณคาล..อ๊ะ..วิน..อ๊า..มันเสียว" ร่างบางครางเสียงหลงเมื่อถูกคาลวินจับโก้งโค้งแล้วจู่โจมร่องสวาทของเธออยู่ ลิ้นหนาเลียเรียกน้ำก่อนจะห่อลิ้นแล้วสอดเข้าไปในรูเล็กๆ ที่มีน้ำซึมออกมา"แผล็บ..ซู้ด..แผล็บ!" คาลวินทั้งดูดทั้งเลียจนอีกคนแข้งขาอ่อนหมดแรง สะโพกลอยเข้าหาลิ้นของเขาอย่างอัตโนมัติร่างเล็กนอนฟุบหน้าแนบไปกับโซฟา คาลวินหยุดแกล้งเธอแล้วหาหมอนมารองใต้ท้องของเธอเอาไว้เพื่อให้เธอสบายขึ้น โหนกนูนได้รูปสวยมีขนบางๆ ปกคลุมไว้เล็กน้อยมองด้วยตามันเป็นอะไรที่วิเศษมากๆ แผ่นหลังเนียนไร้สิ่งขัดตาทำให้เขาจ้องมองได้ไม่เคยเบื่อ อัญญารินเป็นผู้หญิงที่น่ารักไม่ได้สวยเหมือนนางแบบที่เขาควงแต่ละคน แต่เธอเป็นคนที่

[เทกซัส]ในที่สุดก็ถึงวันที่คาลวินและอรนภาจะมาประชุมกันแค่สองคน กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของเขามีอัญญารินจัดไว้ให้ หลังกลับมาจากดิสนีย์แลนด์เธอพูดน้อยลงและดูเงียบมากกว่าเดิม ไม่ยิ้มแย้มหรือหัวเราะเหมือนก่อนหน้านี้"คาลวินคะ ทำไมจองห้องตั้งสองห้องล่ะคะ" อรนภารับคีย์การ์ดห้องของตัวเองมาแล้วถามเขาด้วยความสงสัย"ห้องของคุณกับห้องของผมไง""เรานอนห้องเดียวกันก็ได้นี่คะ""ไม่ได้หรอกอร เรามาทำงานกันนะ อีกอย่างมันคงดูไม่ดี" คาลวินบอกกับเธอ แต่ถ้ามากับอัญญารินเขาก็จองห้องเดียวตลอด"ก็ได้ค่ะ งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะคะ จุ๊บ! ฝันดีค่ะ" อรนภาเขย่งส้นเท้าจุ๊บเข้าที่แก้มของเขาอย่างถือวิสาสะแล้วเดินเข้าห้องของตัวเองไป คาลวินได้แต่ยืนส่ายหน้ากับพฤติกรรมของอีกคนรุ่งเช้าคาลวินใช้เวลายืนรออรนภาเกือบยี่สิบนาทีสำหรับการแต่งตัวของเธอ ร่างสูงเพรียวออกมาจากห้องมาพร้อมชุดเดรสสีแดงเพลิง รองเท้าส้นสูงและแว่นตากันแดด คาลวินมองแล้วได้แต่ถอนหายใจ เจ้าหล่อนลืมไปหรือเปล่าว่ามาทำงานไม่ได้มาเที่ยวหรือเดินแฟชั่นโชว์"อรใส่ชุดนี้แล้วดูดีใช่ไหมคะคาลวิน" อรนภ