บททั้งหมดของ ไม่เคยถูกรัก: บทที่ 1 - บทที่ 8

อัญญารินทำงานระหว่างรอบริษัทติดต่อกลับมาในร้านอาหารฟาสต์ฟู้ด เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่มาอยู่ในเมืองใหญ่เพื่อมาตามความฝันของตัวเอง ไร้ญาติไร้คนรู้จักครืน~ ครืน~ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงขายาวดังขึ้น อัญญารินรีบกดรับทันทีเพราะเห็นเป็นเบอร์แปลก"ฮัลโหล" สำเนียงภาษาอังกฤษผสมความเป็นไทยเล็กน้อยพูดกับคนในสาย เธอสามารถสื่อสารภาษาอังกฤษได้ดี แต่ถ้าถามว่าเก่งเหมือนเจ้าของภาษาเลยหรือไม่ เธอคงตอบว่าไม่ แค่สื่อสารรู้เรื่องเท่านั้น' [บริษัทมอร์เชลนัดสัมภาษณ์พรุ่งนี้ตอนเก้าโมงเช้านะคะ ห้ามสายแม้แต่นาทีเดียว] พูดจบก็ตัดสายทิ้งไปเสียดื้อๆ"อะ..อ้าว แล้วไม่บอกรายละเอียดอะไรเลยเหรอ" ร่างบางได้แต่ยืนเกาหัว แต่อย่างน้อยบริษัทเลือกเธอไปสัมภาษณ์ก็ดีแล้ว เธอจะทำให้สุดความสามารถวันต่อมาอัญญารินแต่งตัวเรียบร้อย แต่งหน้าเล็กน้อยแต่พองามเดินเข้ามาในบริษัทตั้งแต่เวลาแปดโมงเช้า เธอกลัวจะสายเลยออกจากที่พักตั้งแต่เช้า"สวัสดีค่ะ ฉันมาสัมภาษณ์งานค่ะ""เชิญรอท่านประธานที่ห้องนี้ก่อนค่ะ" พนักงานสาวสวยหุ่นดีราวกับนางแบบเดินนำเธอมายังห้องของท่านประธ

ในที่สุดอัญญารินก็กลับมาถึงเพนท์เฮาส์ของเขาในเครือของมอร์เชล เธอต้องนั่งแท็กซี่กลับมาคนเดียวเพราะถูกทิ้งอย่างไม่ไยดี"ไปอาบน้ำ ฉันอยาก" คำสั่งสั้นๆ แค่ไม่กี่คำที่เธอต้องทำตาม เธอกลับมายังไม่ทันได้พักก็โดนคนเอาแต่ใจสั่งอีกแล้วในห้องน้ำกว้างที่พอๆ กับห้องนอน คนตัวเล็กเปิดน้ำให้ไหลจนทั่วทั้งตัวพร้อมกับรินฮัมเพลงไปอาบน้ำไปเหมือนจะลืมไปแล้วว่ามีอีกคนรออยู่ด้านนอก คาลวินทนรอไม่ไหวถึงกับต้องเข้ามาตามในห้องน้ำ"ยืนร้องเพลงอยู่ได้ชักช้า" ร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยกล้ามหน้าท้องลอนได้รูปสวย ความสูงของเธออยู่แค่อกของเขาเท่านั้น"ขอโทษค่ะ จะรีบแล้วค่ะ" ร่างบางรีบขอโทษขอโพยเมื่อรู้ว่าตัวเองช้าเกินไปแล้ว"ไม่ต้องแล้วเอาในนี้แม่ง!" พูดจบก็ตระโบมจูบเธออย่างเร่าร้อน ใครจะไปคิดว่าคนร่างบางตัวเล็กแบบเธอจะทำให้เขาเกิดอารมณ์ได้ตลอดเวลา ร่างสูงต้องก้มลงมาจูบเธอเพราะขนาดตัวของเธอกับเขาต่างกันมาก แขนใหญ่ช้อนคนตัวเล็กขึ้นมาแล้วเดินไปที่เคาน์เตอร์ล้างหน้าก่อนจะวางคนตัวเล็กลง"อึก..อ๊า" ร่างสูงนั่งลงตรงหว่างขาของเธอและจัดการเลียชิมของสงวน"แผล็บ..อื้ม.

หลังจากเขาสุขสมจากร่างกายของเธอแล้ว อัญญารินที่หอบเหนื่อยก็รีบใส่เสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่แล้วเดินออกไปนั่งหน้าห้องเพื่อทำหน้าที่เลขาต่อเพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัย แม้ว่าร่างกายแทบจะยืนไม่ไหวแต่ก็แบกสังขารทำงานต่อเธอจะอ่อนแอให้เขาเห็นไม่ได้ ไม่งั้นเขาคงหาว่าเธอสำออยเป็นแน่"ตอนเที่ยงฉันอยากกินอาหารอิตาลี" คาลวินสั่งเธอผ่านเครื่องอินเตอร์คอม"เดี๋ยวให้คุณจอห์นจัดการให้นะคะ" อัญญารินตอบกลับเขา พร้อมกับเอื้อมมืออีกข้างกำลังจะหยิบโทรศัพท์เพื่อติดต่อคนสนิทของเขา"ฉันสั่งเธอ" พูดจบก็วางสายไปทันที อัญญารินวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ คำสั่งของเขาคือสิ่งที่เธอต้องทำตาม ร้านอาหารอิตาลีที่เขาอยากินอยู่ไกลจากที่ตั้งบริษัทเป็นสิบกิโล เธอขับรถไม่เป็นเพราะงั้นคงต้องนั่งรถแท็กซี่ไปอีกตามเคย"สิบเอ็ดโมงน่าจะทัน" เธอนั่งคำนวณเวลาในการไปซื้อมื้อเที่ยงให้กับเขา งานบนโต๊ะก็ต้องสะสางให้เสร็จก่อนเย็นนี้ ถ้าเธอมียี่สิบร่างได้ก็จะดีพอถึงเวลาสิบเอ็ดโมงตรงร่างบางจึงรีบเก็บของเพื่อไปซื้ออาหารให้กับเขา เธอโทรไปสั่งอาหารที่ร้านไว้เรียบร้อยแล้วโชคไม่ดีที่ร้านนี้ไม่มีบริการเดลิเว

[โรงพยาบาล] เมื่อถึงกำหนดนัดฉีดยาคุมอีกครั้ง อัญญารินจึงมาตามที่หมอนัดตามเวลาไม่มีคลาดเคลื่อน เธอมาคนเดียวทุกครั้งเพราะคาลวินมักจะบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องของเขา แต่นั่นแหละเธอชินแล้วกับความเย็นชาของเขา คนตัวเล็กนั่งมองคนเดินผ่านหน้าเธอไปคนแล้วคนเล่า ผู้หญิงต่างชาติแต่ละคนทั้งสูงและหุ่นดีมาก เธอนั่งมองคนนั้นทีคนนี้ทีจนไปเจอเข้ากับคนที่เธอคุ้นเคยมากที่สุดแค่หันหลังก็จำได้แล้วว่าเป็นใคร "พี่อร" ร่างบางรีบวิ่งเข้าไปหาผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนสวมแว่นตาดำมีผ้าคลุมไหล่อีกฝั่งของที่เธอนั่งอยู่ "พี่อร!" อัญญารินรีบวิ่งมาดึงแขนผู้หญิงคนนั้นไว้ก่อนที่หล่อนจะหนีไป "ปล่อยฉัน!" อรนภาหันมาสะบัดข้อมือออกจากมือของอัญญาริน "พี่ไปอยู่ที่ไหนมา พ่อกับแม่เป็นห่วงพี่มากเลยนะ" อัญญารินจับมือพี่สาวมากุมไว้ "พ่อกับแม่ของเธอคนเดียวไม่ใช่ของฉัน" "พี่พูดอะไร พ่อกับแม่รักพี่มากเลยนะกลับบ้านกันเถอะนะพี่อร" อัญญารินบอกกับพี่สาว ถึงอรนภาจะไม่ใช่ลูกที่แท้จริงของพ่อกับแม่และไม่ใช่พี่สาวแท้ๆ ของเธอ แต่ทุกคนก็รักอรนภามาก