Alle Kapitel von ไม่เคยถูกรัก: Kapitel 21 – Kapitel 30

คาลวินตื่นเช้าขึ้นมาในห้องที่เงียบสนิท จากก่อนหน้านี้ที่เคยอยู่กันสองคนตอนนี้กลับเหลือเขาเพียงคนเดียว ไม่คิดเลยว่าพอเธอไม่อยู่แล้วห้องมันโล่งมากกว่าที่คิด อัญญารินเก็บของออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางตู้เสื้อผ้าใบใหญ่ที่เคยมีเสื้อผ้าของเธอกับเขาอยู่เต็มตู้ ตอนนี้เหลือแค่ของเขาคนเดียว ไหนจะอุปกรณ์อาบน้ำในห้องน้ำอีก เธอไม่เหลืออะไรไว้แม้แต่ชิ้นเดียว ไม่มีแม้แต่จดหมายลาหรือคำบอกลาไม่มีเลย คาลวินรีบอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานหวังว่าจะได้เจอเธอที่บริษัทเพราะเขาคิดว่ายังไงเธอก็ต้องไปทำงานและบริษัทเป็นที่เดียวที่ทำให้เขาได้เจอเธออีกเมื่อถึงบริษัทก็ตรงดิ่งไปที่ลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังชั้นของผู้บริหาร"ท่านประธานคะ จดหมายลาออกของพนักงานค่ะ" พนักงานในบริษัทเดินถือจดหมายลาออกของพนักงานในบริษัทมาให้เขา"ก็เอาไปให้ฝ่ายบุคคลสิ ผมต้องรีบไปทำงาน" เขาบอกกับพนักงานแล้วทำท่าจะเดินไปยังห้องทำงานของตนเอง"แต่ท่านคะ จดหมายนี้ของเลขาท่านนะคะ" พนักงานสาวรีบเอ่ยขัดเอาไว้ก่อน หากเป็นพนักงานคนอื่นฝ่ายบุคคลคงเซ็นอนุมัติไปแล้ว แต่นี่คนที่ลาออกคือเลขาของประธานบริษัทเลยนะ พวกเธอไม่กล้

ในที่สุดก็ถึงวันนัดเที่ยวของลูคัสกับอัญญาริน ชายหนุ่มขับรถมารับเธอที่บ้านของเธอตามโลเคชันที่เธอส่งมา ลูคัสยืนทำท่าทางไม่แน่ใจอยู่หน้าบ้านของเธอนานสองนาน"มาหาใครจ๊ะ" หญิงสาววัยกลางคนพูดขึ้นเมื่อเห็นคนแปลกหน้าที่หน้าบ้านของตนเอง แต่ลูคัสไม่เข้าใจภาษาไทยที่คนตรงหน้าพูด"อ้าว! คุณลูคัสมาเร็วจังเลยค่ะ" คนตัวเล็กในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์ขายาวเดินออกมาหน้าบ้าน เมื่อเห็นแม่กำลังยืนคุยกับใครบางคนอยู่"คุณอัญ" ลูคัสเรียกชื่อเธอ"แม่คะนี่คุณลูคัสค่ะ คนที่อัญจะพาเขาไปเที่ยววันนี้" เธอพูดเป็นภาษาไทยกับแม่ให้เข้าใจ"คุณลูคัสคะ นี่แม่ของอัญเองค่ะ" ก่อนจะสื่อสารภาษาอังกฤษกับอีกคน ตอนนี้เธอกลายเป็นล่ามให้ทั้งคู่"สวัสดีครับ" มือแข็งแรงยกขึ้นมาพนมมือไหว้กับสำเนียงภาษาไทยที่ไม่ค่อยชัด ลูคัสไปเรียนรู้การทักทายของคนไทยมาในช่วงที่มาทำงานที่นี่"สวัสดีจ้ะ เป็นเพื่อนกับอัญนี่เอง" เธอยกมือรับไหว้กลับแล้วหันไปคุยกับลูกสาว"ใช่ค่ะ ถ้าอย่างนั้นอัญไปก่อนนะคะแม่" เมื่อบอกกับแม่เรียบร้อยจึงหันไปคุยกับอีกคนที่ยืนงงอยู่"ไปกั

เพล้งงง! เสียงโคมไฟที่อยู่บนโต๊ะถูกโยนลงมาจนแตกละเอียดโครม! ข้าวของเครื่องใช้ถูกปาติดกระทบกำแพงจนเกิดเสียงดัง"ยาอยู่ไหน" ฟิลิปกระวนกระวายเมื่อหาของที่ตนเองต้องการไม่เจอ"มันอยู่ไหนๆ" รื้อข้าวของทุกอย่างจนห้องเละเทะ อรนภาได้แต่นั่งกอดเข่าปิดหูอยู่ที่มุมห้องเธอไม่คิดเลยว่าเขาจะอาการหนักถึงขนาดนี้"อยู่ไหนวะ!" หยิบของที่ไม่ใช่โยนทิ้งอย่างไม่ไยดี"เธอ! เห็นมันไหม" เมื่อหาไม่เจอก็เข้ามาจับเธอลุกขึ้นแล้วเขย่าตัวแรงๆ อรนภาเนื้อตัวฟกช้ำดำเขียวสภาพของเธอไม่ต่างจากศพเดินได้"ฉันไม่รู้ ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น" เธอตอบเขาเสียงดัง"โธ่เว้ย! ไม่ได้เรื่อง" ฟิลิปผลักเธอออกอย่างแรงดีที่เธอไม่ล้ม ฟิลิปเดินปึงปังออกจากห้อง"ฮือ.." อรนภานั่งกอดเข่าร้องไห้ เธอไม่อยากทนอีกแล้วแต่ตอนนี้เธอไม่มีที่ไป เธอไม่มีเงิน สายตาหันไปเห็นลิ้นชักที่เปิดอ้าไว้"ปืน?" ในลิ้นชักมีปืนขนาดเก้ามม.อยู่ อรนภาไม่รอช้าที่จะหยิบมันขึ้นมา ที่เขาบอกความอดทนของคนมีขีดจำกัดมันคือเรื่องจริง แล้วตอนนี้ความอดทนของเธอก็เกินขีดจำกัดนั้นแล้ว

[ประเทศอเมริกา]หลังจากทราบข่าวเรื่องพี่สาว อัญญารินไม่รอช้ารีบเก็บกระเป๋าเพื่อเดินทางไปหาพี่สาวที่โรงพยาบาล พ่อแม่ของเธอพอรู้เรื่องก็ตกใจจนเกือบจะเป็นลมพวกท่านอยากจะขอตามไปด้วย แต่ร่างกายและสังขารคงเดินทางนานๆ ไม่ไหวจึงขออยู่ฟังข่าวที่บ้านส่วนคาลวินพอรู้ว่าอัญญารินจะไปอเมริกาก็ไม่รีรอให้จอห์นรีบหาไฟล์ทไปอย่างด่วนที่สุด คาลวินจัดการเรื่องการเดินทางให้เธอทั้งหมด ส่วนลูคัสจะตามไปทีหลังเพราะต้องรีบเคลียร์งานที่นี่ก่อน แต่เขาจะคอยประสานงานที่โรงพยาบาลให้ตอนระยะเวลาเกือบยี่สิบชั่วโมง อัญญารินไม่ยอมหลับหรือพักผ่อนเลย จิตใจของเธอกระวนกระวายถึงพี่สาวที่ตอนนี้แพทย์ยังไม่สามารถแจ้งอาการที่แน่ชัดเจนได้"ใจเย็นอัญ เดี๋ยวก็ล้มหรอก"คาลวินเดินตามเธอแทบไม่ทัน อัญญารินก้าวฉับๆ อย่างว่องไวไปที่ห้อง ICU ของโรงพยาบาล ตอนลงจากเครื่องทางโรงพยาบาลโทรมาแจ้งว่าอรนภาถูกย้ายจากห้องฉุกเฉินมาที่ห้อง ICU แล้ว หากคืนนี้ยังไม่มีอาการตอบสนองญาติคงต้องทำใจเผื่อเอาไว้บ้างเพราะอรนภาโดนชนอย่างแรงแถมศีรษะยังไปกระแทกกับขอบฟุตบาทจนเลือดไหลเธอเสียเลือดไปมากแล้วก่อนท

[นิวยอร์ก]อัญญารินทำหน้าบอกบุญไม่รับ เมื่อมาถึงโรงแรมแล้วพนักงานต้อนรับบอกว่าห้องพักเต็มหมดแล้ว โรงแรมหรูหราขนาดนี้มีห้องเป็นร้อยห้องจะเต็มได้ยังไงกันแล้วบังเอิญเกินไปหรือเปล่าที่เหลือเพียงห้องเดียวแถมยังเป็นห้องสำหรับคู่รักที่มาฮันนีมูนกันอีก"ขอโทษนะคะไม่มีห้องอื่นเหลือแล้วจริงเหรอคะ ห้องไหนก็ได้ค่ะ" อัญญารินเดินไปหาพนักงานอีกครั้งเพื่อถามหาห้องว่างสำหรับคืนนี้"ช่วงนี้เป็นช่วงเทศกาลค่ะคุณผู้หญิง ห้องพักจึงถูกจองล่วงหน้าไว้หมดแล้วค่ะ ขออภัยด้วยนะคะ" พนักงานต้อนรับตอบอย่างฉะฉาน"แถวนี้มีโรงแรมอื่นไหมคะ""ละแวกนี้มีแค่โรงแรมของเราค่ะ จะมีอีกโรงแรมห่างไปสามสิบกิโลเมตรค่ะ" พนักงานต้อนรับแนะนำเธอ อัญญารินเริ่มคิดหนักห่างไปสามสิบกิโลแล้วเธอจะไปยังไง"นี่เธอ ไม่มีห้องว่างก็นอนกับฉันก็ได้ ฉันไม่ถือหรอก" คาลวินขำกับท่าทางกระวนกระวายของเธอ จนต้องลุกขึ้นมาเจรจาแทน โชคดีเหลือเกินลูกค้าที่นัดประชุมกับเขาเป็นเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ คาลวินจึงขอร้องให้ช่วยบอกอัญญารินว่าห้องเต็มเพื่อที่จะง้อภรรยาและจะลดราคาโครงการที่ร่วมทุนให้อีกสิบเปอร์เซ็นต์ ลู