جميع فصول : الفصل -الفصل 45

หวังว่าเวลาจะเยียวยาหัวใจที่เจ็บปวดและรู้สึกผิดของข้า ท่านเป็นพี่สาวของข้า เป็นคนในครอบครัว เรื่องนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจเปลี่ยน แต่ถึงอย่างนั้นแม้ข้าเพิ่งได้พบกับเยี่ยสวิน ทว่าข้าตระหนักว่าเขาคืออนาคตของข้า เขาทำเพื่อปกป้องผู้คนมากมาย แต่ทุกอย่างกลับกลายเป็นว่าเขาเป็นจอมมารที่ผู้คนคิดสังหาร แม้เขาสิ้นใจชาวยุทธ์ทั้งหลายที่เขาคิดปกป้อง กลับไม่ละเว้นแม้แต่ศพของเขา เรื่องในครั้งนี้สั่นคลอนความศรัทธาในใจข้าหลายๆ เรื่อง การทำความดีบางครั้งผลตอบแทนที่ได้รับก็เป็นสิ่งตรงกันข้าม ข้าเข้าใจการกระทำของเยี่ยสวิน เพราะไม่ว่าเขาจะทำอย่างไร ความจริงที่ว่าเขามีสายเลือดของจอมมารก็ไม่อาจเปลี่ยน แม้เรื่องในวันนี้แพร่ออกไป ทุกคนล่วงรู้ถึงการกระทำของเขา แต่ใครรับประกันได้เล่าว่าเรื่องที่เขามีสายเลือดจอมมาร จะไม่ย้อนกลับมาทำร้ายเขาและคนตระกูลเยี่ย รวมไปถึงคนของสำนักเฟิงเยี่ยนอีกครั้ง หากเป็นเช่นนั้นมิสู้ในวันนี้จบสิ้นทุกสิ่ง ให้ทุกคนจดจำเขาในฐานะคุณชายใหญ่ตระกูลเยี่ย บุรุษที่ถูกจอมมารสิงสู่ กระทั่งสิ้นใจภายใต้คมกระบี่ชิงเสวี่ยทั้งหมดนั้นคือสิ่งที่นางอยากจะบอกผู้เป็นพี่สาว แต่ถึงอย่างนั้นแม้จะบอกออกไป ก

พูดจบเขาก็จุมพิตริมฝีปากอิ่ม ดูดกลืนปลายลิ้นอ่อนนุ่มที่กำลังกล่าวบางอย่าง รับรู้ว่านางกำลังดิ้นรนเพราะตระหนักว่านี่หาใช่ความฝันไม่หญิงสาวถูกเขากอดและพลิกร่างขึ้นทาบทับ ความอบอุ่นจากร่างนางส่งไปยังร่างเย็นเยียบ กระทั่งไม่นานร่างทั้งร่างของเขาก็เริ่มอบอุ่น นางกอดเขาเอาไว้แน่น ราวกับหากปล่อยเขาจะหายตัวไปเยี่ยสวินจุมพิตปลายจมูกเล็ก แนบหน้าผากลงไปยังหน้าผากนวล “ข้ากลับมาแล้ว ชิงชิง เจ้า...แต่งให้ข้าเถิดนะ เราสองคนออกไปตามหาสถานที่แห่งนั้นด้วยกัน”ลี่ชิงหย่าน้ำตาซึมค่อยๆ รับรู้ความจริงว่าเขากลับมาจริงๆ นี่หาใช่ความฝันไม่“ท่านหายไปไหนมา เหตุใดกลับมาช้าเช่นนี้ สองเดือนมานี้ข้า...ข้าเห็นชัดว่าท่าน” นางสะอื้นไม่อาจพูดต่อจนจบ“เยี่ยสวินตายไปแล้วจริงๆ” เขากระซิบ “ท่านพ่อของข้าเป็นคนพาข้ากลับมา”“ท่านพ่อ” ลี่ชิงหย่าทวนอย่างเหม่อลอย “ท่านพ่อของท่านมาที่นี่ เขายังนำกระบี่อวิ๋นเฟิงมามอบให้ข้า”“ข้ารู้”“เกิดอะไรขึ้นกันแน่”เยี่ยสวินพลิกร่างนอนลงกับเตียง สองแขนรั้งลี่ชิงหย่าขึ้นนอนทาบทับเขาเอาไว้ด้านบน ยังไม่ลืมที่จะดึงผ้านวมขึ้นห่มให้นางอีกทอดหนึ่งเพื่อให้ความอบอุ่น“ชิงชิง หากข้ากลายเป็นกึ่งมนุษย

“นั่นเพราะอาจารย์เคยกินของไม่ดีเข้าไป ดังนั้นจึงได้รับพิษ ดวงตาข้างหนึ่งจึงกลายเป็นสีแดง หากพวกเจ้าไม่อยากเป็นอย่างอาจารย์ คราวหน้าคราวหลังอย่าได้หยิบอะไรเข้าปากสุ่มสี่สุ่มห้าโดยเด็ดขาด”ลี่ชิงหย่าหัวเราะ เช่นกันกับคนในหมู่บ้านหญิงสาวมองบรรยากาศเป็นกันเองของชาวบ้านที่นี่ หัวใจของนางอบอุ่นและสงบลงเป็นอย่างมาก คราแรกยังกังวลว่าทุกคนที่นี่จะรังเกียจและหวาดกลัว ถึงอย่างนั้นนางกลับพบว่านางคิดมากไปเองระหว่างเดินเท้ากลับไปยังกระท่อม เยี่ยสวินจูงมือลี่ชิงหย่าก้าวเดินไปตามทางเดินช้าๆ มือข้างหนึ่งของเขาถือโคมไฟเพื่อส่องทาง“ข้าชอบที่นี่” เขากล่าว “เจ้าเล่า”“ข้าเองก็เช่นกัน ข้าชอบผู้คนที่นี่ ชอบบรรยากาศสงบเงียบ ชอบที่พวกเขาต่างก็ถ้อยทีถ้อยอาศัย ไร้ซึ่งการแก่งแย่ง”เยี่ยสวินพยักหน้าเห็นด้วย “ข้าว่าจะสร้างเล้าไก่ จะเลี้ยงแม่ไก่เอาไว้สักหลายตัว เจ้าชอบกินไข่ไก่หรือไม่ หากเรามีไก่ตัวผู้หลายตัวข้าจะทำน้ำแกงให้เจ้าในหน้าหนาว”“ข้าชอบกินน้ำแกง” ลี่ชิงหย่ายิ้มกว้าง “หากท่านเลี้ยงไก่ ข้าจะปลูกผัก ลำธารใกล้แค่นั้นคงไม่ลำบากเท่าไรนัก ยังมีบรรดาฮูหยินทั้งบอกข้าว่าด้านหลังไม่ไกลมีไผ่หวาน ข้าจะไปนำมาผัด ท่