جميع فصول : الفصل -الفصل 30

เยี่ยสวินรั้งลี่ชิงหย่าให้ลุกขึ้นยืน เขาโอบกอดนางเอาไว้หลวมๆ คล้ายปกป้อง พร้อมกันนั้นก็ก้มลงสบตากับนางด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องกลัว มีข้าอยู่” เขากระซิบเสียงเบาลี่ชิงหย่ากุมท่อนแขนเขาแน่น บอกเป็นนัยว่าเชื่อใจเข้าเต็มที่“คุณชายหม่า ในที่สุดเราก็ได้พบกันเสียที ไม่คิดว่าจอมยุทธ์ที่แต่ไหนแต่ไรทำอะไรเปิดเผยมาตลอด วันนี้กลับทำตัวลับๆ ล่อๆ ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังมือสังหารมากมาย กับหญิงสาวอ่อนแอคนหนึ่ง ท่านถึงกับใช้คนมากมายลักพาตัว ทั้งยังไล่ล่าทำร้ายอย่างไม่เลิกรา” รอยยิ้มของหม่าฟู่อวี้หายวับไปในทันที “เจ้ารู้ตั้งแต่แรกหรือว่าเป็นข้า”“ข้ารู้เมื่อไม่นานมานี้”ความจริงคือเขาเพิ่งจะเดาได้ หลังจากที่เห็นภาพของอันหรูเซียงซึ่งกำลังดื่มยาที่หม่าฟู่อวี้ป้อน ท่าทีปวดร้าวและผิดหวังของหญิงสาว เขาดูออกในทันทีว่านางหลงรักหม่าฟู่อวี้สุดหัวใจอันหรูเซียงยินยอมดื่มยาเข้าไป แม้ล่วงรู้อยู่แล้วว่ายาของนางมีพิษปะปนอยู่ เป็นพิษที่ไม่ได้ออกฤทธิ์ในทันที หากแต่นางจะค่อยๆ ตายช้าๆ“ศพของแม่นางอันแม้หมอวินิจฉัยว่าสิ้นใจเพราะร่างกายอ่อนแอ แต่หากให้ผู้ที่เชี่ยวชาญเรื่องพิษตรวจสอบ พวกเขาย่อมตระหนักในทันทีว่าร่างกายของนางมี

ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงไปหาหญิงสาว ชั่วขณะที่ริมฝีปากจะแตะลงไปหานาง ลี่ชิงหย่าพลันสะบัดจนหลุดจากการเกาะกุมเยี่ยสวินหัวเราะ “ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อน แต่หากคิดว่าจะหนีรอดจากเงื้อมมือข้า ข้าขอเตือนว่าเจ้าคิดผิด”หม่าฟู่อวี้หัวเราะจากนั้นจึงสั่งให้ทุกคนออกเดินทาง เขากำชับให้คนของตนถึงห้าคนจับตาดูเยี่ยสวินเอาไว้ เพราะลึกๆ แล้วยังคงรู้สึกไม่เชื่อใจอีกฝ่ายหลังจากขี่ม้ามาตลอดวันกระทั่งเย็นย่ำ ในที่สุดลี่ชิงหย่าก็ถูกเปลี่ยนให้นั่งบนรถม้า ข้างกายนางมีสตรีนางหนึ่งคอยจับตา อีกฝ่ายมีนามว่าเจิ้งหนิงและท่าทางคล้ายมีวรยุทธ์สูง กระทั่งคนของหม่าฟู่อวี้ยังเกรงใจอยู่หลายส่วนลี่ชิงหย่าไม่สนทนากับผู้ใดแม้แต่กับเยี่ยสวินเอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ขัดขืนหรือพยายามหลบหนี เพราะจะอย่างไรนางก็ยังรู้จักประเมินตน ดังนั้นระหว่างที่อยู่คนเดียวนางก็มีเวลาครุ่นคิดเงียบๆหลายเรื่องดูน่าสงสัย บางเรื่องดูเหมือนมีบางอย่างแปลกๆ แต่ถึงอย่างนั้นนางกลับบอกไม่ได้ว่ามีตรงไหนไม่ถูกต้องลึกๆ แล้วนางยังคงไม่อยากจะเชื่อว่าเยี่ยสวินจะต้องการกระบี่ชิงเสวี่ย แต่หากไม่ใช่แล้วภาพที่เขาลงมือสังหารผู้คนเล่าการเดินทางหยุดชะงักเนื่องจากฝนที่ตก

เยี่ยสวินยิ้ม “กำจัดนางแล้วอย่างไรเล่า พวกเจ้าต้องมีเหยื่อล่อหรือสิ่งแลกเปลี่ยนที่ทำให้เขาสนใจ หรือเจ้าคิดจะใช้แม่นางเจิ้งคนน้อง” เยี่ยสวินชี้ไปยังเจิ้งอิ๋ง ก่อนละสายตาไปมองเจิ้งหนิง “หรือว่าคนพี่เล่า”รอยยิ้มของเขาทำให้เจิ้งหนิงโกรธกรุ่น “ข้าทำไม!”“พอได้แล้ว!” หม่าฟู่อวี้ตวาดออกมา เขาส่งสายตาให้เจิ้งหนิงถอยออกห่างจากลี่ชิงหย่า “อิ๋งเอ๋อร์ นำยาถอนพิษมาให้เขา”“พรุ่งนี้หลังจากขับพิษในร่างกายแล้ว ข้าจะเริ่มทำพิธียืมร่างแทนวิญญาณ คนไม่เกี่ยวข้องให้ถอยออกไปจากถ้ำให้หมด หากไม่ไว้ใจเจ้ากับพวกนางจะอยู่ด้วยย่อมได้ ยังมี...เตรียมตัวนางให้พร้อม”หม่าฟู่อวี้พยักหน้าโดยที่เยี่ยสวินไม่ต้องอธิบายให้มากความ เขาสั่งให้คนของตนออกไปเตรียมข้าวของ กระทั่งเจิ้งอิ๋งนำยาถอนพิษมาให้ และพาเขาเดินเข้าไปยังซอกหนึ่งของถ้ำซึ่งกั้นเอาไว้อย่างเป็นสัดส่วนซอกหินแคบๆ กลายเป็นห้องนอนที่มีแม้กระทั่งเตียงนอน เห็นชัดว่าที่นี่คือฐานที่ตั้งอันมั่นคงของหม่าฟู่อวี้เยี่ยสวินปล่อยมือลี่ชิงหย่าก่อนหันไปมองดูม่านกั้น ซึ่งให้ความเป็นส่วนตัวไม่น้อย หญิงสาวก้าวมายืนขวางเบื้องหน้าทันทีที่มีโอกาสได้อยู่กันตามลำพัง“คุณชายเยี่ย ท่า

นี่นับเป็นครั้งแรกที่นางใช้มารยาของอิสตรี หลังจากเคยได้ยินจากสาวใช้ในจวนตระกูลลี่มาบ้าง ในยามที่พวกนางกล่าวล้อเลียนกันและกันแม้ไม่รู้ว่าคนทั้งสองจะมองเห็นความเสแสร้งนี้หรือไม่ แต่นางก็คิดว่าคุ้มค่า เพราะทันทีที่แตะข้อมือของหม่าฟู่อวี้ ภาพเหตุการณ์บางอย่างก็วาบเข้ามาทันทีในขณะที่เงาดำครอบคลุมห้องกว้าง เยี่ยสวินนั่งหลับตานิ่งบนเตียงผุพัง เสียงกรีดร้องราวปิศาจจากขุมนรกดังสะท้านไปทั่วทั้งจวนร้างหม่าฟู่อวี้ย่างสามขุมไปยังเบื้องหน้าเยี่ยสวิน กระทั่งคว้ากระบี่ที่วางอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย กระบี่รูปร่างประหลาดสีน้ำเงินเข้มเปล่งประกายเรืองรอง กระบี่ชิงเสวี่ยซึ่งครั้งหนึ่งลี่ชิงหย่าเคยเห็นมันจ้วงแทงกลางอกของตน ก่อนที่เรื่องราวจะถูกเปลี่ยนไป‘อย่าโทษว่าข้าโหดเหี้ยม ขอเพียงสังหารเจ้าที่มีวิญญาณของจอมมารแห่งเป่ยเปียนสิงสู่ เพียงเท่านั้นข้าก็สามารถดูดพลังยุทธ์ของจอมมารผู้เลื่องลือมาได้แล้ว คิดว่าข้ารับปากจะมอบกระบี่ชิงเสวี่ยให้เจ้าจริงๆ หรือ ในเมื่อกระบี่นี้เป็นของข้าตั้งแต่แรก!!’กระบี่ชิงเสวี่ยจ้วงแทงเข้าไปยังกลางอกเยี่ยสวิน แต่เขากลับไร้การตอบสนองโดยสิ้นเชิง ตรงกันข้ามหม่าฟู่อวี้กลับได้ยินเสียงกรี

อย่างน้อยขอเพียงไม่ให้กระบี่ชิงเสวี่ยดูดกลืนพลังจากหม่าฟู่อวี้ กระตุ้นให้จอมมารแห่งเป่ยเปียนมีพลังต่อต้านเยี่ยสวินเจิ้งอิ๋งเห็นภาพนั้นก็เบิกตากว้าง สายตากวาดไปทั่วห้อง เห็นกระบี่อวิ๋นเฟิงของเยี่ยสวินวางอยู่ไม่ไกล ร่างอรชรถลาไปคว้ากระบี่ จากนั้นตวัดไปยังท่อนแขนของคนรักเสียงหวีดร้องพร้อมกับสายลมกรรโชก ตามมาด้วยพลังยุทธ์สายหนึ่งซึ่งสะท้อนกลับ ร่างทุกคนที่อยู่ในวิถีกระเด็นออกมาจากห้อง เช่นกันกับลี่ชิงหย่ากระนั้นเมื่อค่อยๆ ขยับลุก หญิงสาวกลับพบว่าตัวเองเพียงรู้สึกเจ็บจากการกระแทก ต่างกับคนอื่นๆ ที่มีอาการบาดเจ็บภายใน ถึงขึ้นที่ว่าไม่มีใครไม่กระอักเลือดสีดำคล้ำออกมาเสียงตะโกนด้วยความเจ็บปวดของหม่าฟู่อวี้ดังขึ้นไม่ไกล เขากุมข้อมือที่มีเลือดไหลออกมาจนเปียกชุ่ม เพราะมือถูกตัดขาดเจิ้งอิ๋งรีบเข้าไปช่วยเขาห้ามเลือด ใบหน้าของนางซีดเผือด ได้แต่มองข้อมือที่หายไปของคนรักด้วยสายตารู้สึกผิด มุมปากของคนทั้งสองยังคงเปื้อนเลือด เช่นกันกับมือสังหารที่มีบางคนถึงกับหมดสติ ไม่แน่ชัดว่าอาการหนักเพียงใดลี่ชิงหย่าขมวดคิ้วเมื่อเงาดำแห่งความตายังคงลอยวนอยู่เหนือศีรษะของหม่าฟู่อวี้ นางที่ตื่นตระหนกพยายามมองเข