جميع فصول : الفصل -الفصل 20

เยี่ยสวินหัวเราะเสียงเบา ราวกับรู้เท่าทันความคิดของหญิงสาว “ข้าก็ว่าไม่ เพราะหากเจ้ามีสิ่งเหล่านั้น ข้าคงไม่อาจนั่งอยู่เช่นนี้”พูดจบชายหนุ่มก็ถอยหลังกลับไปนั่งตัวตรง เว้นระยะห่างระหว่างนางกับเขาอย่างเหมาะสม ลี่ชิงหย่าถอนหายใจพร้อมกับถอยเข้าไปด้านในอีกเล็กน้อย“บอกข้า...เจ้ารู้จักคัมภีร์คืนชีพได้อย่างไร อีกอย่าง...เพราะเหตุใดส่งคนมาสืบประวัติอันหรูเซียง เจ้าสองคนสนิทสนมกันหรือ”คำถามของเขาทำให้นางขมวดคิ้ว เขารู้ได้อย่างไรว่านางส่งคนมาสืบประวัติอันหรูเซียง อีกทั้ง...เขาเพิ่งบอกว่าไม่มีใครรู้เรื่องคัมภีร์คืนชีพ นางรู้เพราะอันหรูเซียงเช่นนี้แล้วเขารู้หรือไม่ว่ายังมีอันหรูเซียงอีกคนที่ล่วงรู้เรื่องนี้“รู้หรือไม่ว่าการกระทำของเจ้าช่างโง่งมยิ่งนัก เจ้าส่งคนมาสืบประวัติอันหรูเซียงอย่างโจ่งแจ้ง นี่เท่ากับเปิดเผยร่องรอยของตัวเอง กลุ่มคนชุดดำที่บุกเข้ามาเมื่อคืนเป็นข้อพิสูจน์ว่ามิใช่ข้าเท่านั้นที่รู้ว่าเจ้าเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้”ลี่ชิงหย่าถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินเช่นนั้น ในใจของนางคล้อยตามเขาแม้ยังคงไม่ไว้ใจอีกฝ่าย แต่หลังจากใคร่ครวญแล้วเขาที่เป็นชาวยุทธ์ย่อมเก่งเรื่องทำนองนี้ ตรงกันข

“วันนี้ฮูหยินน้อยเชิญคุณชายใหญ่ตระกูลเยี่ยไปดื่มน้ำชา เห็นชัดว่ามีนัยแฝงอยู่”“เอาเถิด นี่นับเป็นเรื่องดีมิใช่หรือ สามสำนักใหญ่ผูกไมตรีแน่นแฟ้น ยุทธภพย่อมสงบสุข”“ข้าไม่คิดเช่นนั้น เรื่องที่สำนักเมฆหวนจะกระชับไมตรีแน่นแฟ้นกับสำนักเฟิงเยี่ยนเป็นเรื่องดีข้าไม่เถียง แต่นี้คงมิใช่เรื่องดีสำหรับทุกคนกระมัง”“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”“เจ้าลืมไปแล้วหรือว่ายังมีสำนักกระบี่วายุอยู่”“นั่นสินะ”เสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ยิ่งมาก็หนาหู ข่าวลือมากมายขึ้นขึ้นในยุทธภพอย่างรวดเร็ว แต่ถึงอย่างนั้นทั้งสามสำนักใหญ่ก็ยังไม่ได้ออกมาให้ความกระจ่าง เช่นกันกับสำนักกระบี่วายุที่ยังคงนิ่งเฉยกระนั้นต้นเหตุที่ทำให้เกิดข่าวลือ บัดนี้กำลังสนทนากับลี่หลันเยว่ด้วยท่าทีสุภาพ “ฮูหยินเกรงใจไปแล้ว เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ช่วยคุณหนูลี่เอาไว้ได้เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ ข้าเชื่อว่าไม่ว่าผู้ใดก็คงไม่อาจเพิกเฉย”“จะอย่างไรก็คงต้องขอบคุณท่าน น้องสาวของข้าคนนี้ไร้เดียงสาต่อโลกภายนอก นางเพิ่งปักปิ่นจึงไม่รู้เรื่องราวมากมายนัก การมาที่หานซานก็นับเป็นการเดินทางออกมาจากจีชางเป็นครั้งแรก พานพบเรื่องเช่นนี้ทั้งยังรอดชีวิตมาได้ ก็นับว่าโ

ตลอดงานเลี้ยงส่งชาวยุทธ์ที่สมควรรื่นเริง มาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน เสิ่นซีเองก็สังเกตเห็นว่าชาวยุทธ์ทั้งหลาย ต่างกำลังให้ความสนใจกับท่าทีซึ่งเยี่ยสวินมีต่อลี่ชิงหย่า เสียงซุบซิบและท่าทีอยากรู้อยากเห็นยิ่งมาก็ยิ่งชัดเจนหลายต่อหลายครั้งเขาเองก็สังเกตเห็น เยี่ยสวินมีท่าทีต่อลี่ชิงหย่าต่างไปจากสตรีอื่นจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่เข้าใจว่าพบกันเพียงผิวเผิน เพราะเหตุใดเยี่ยสวินจึงดูสนใจในตัวน้องสาวฮูหยินของเขาผู้นี้หลังงานเลี้ยงเลิกราลี่ชิงหย่าปลีกตัวกลับออกไปพร้อมผู้เป็นพี่สาว ระหว่างเดินกลับหอหลังมีสาวใช้และคนคุ้มกันเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดกระนั้นผู้ใดจะคาดเล่าว่าผู้บุกรุกจะยังสามารถลอบเข้ามาถึงหอหลังได้เป็นครั้งที่สอง พี่สาวของนางมาส่งได้ถึงหน้าเรือนพักก็มีอันต้องกลับออกไป หลังจากมีสาวใช้มารายงานว่ามีเรื่องติดขัดเล็กน้อยที่หอสูงน่าประหลาดทั้งที่ด้านนอกคนออกพลุกพล่าน แต่พอกลับเข้าเรือนพัก กระทั่งเดินเข้าไปในห้อง ลี่ชิงหย่าจึงตระหนักถึงความผิดปกติ นางส่งสายตาให้เสี่ยวเถาออกไปจากห้อง พร้อมกันนั้นตัวนางก็ก้าวถอยหลังไปช้าๆถึงอย่างนั้นคนชุดดำก็ยังคงว่องไวนัก กว่าหญิงสาวจะรู

“แล้วทุกครั้งเป็นเช่นไร”“ก่อนหน้านี้ข้าจะมองเห็นเงาสีดำเหนือศีรษะของผู้อื่น ข้าเดาว่านั่นคือความตาย หากว่าข้าแตะต้องตัวพวกเขา ข้าก็จะมองเห็นว่าเขาตายอย่างไร กับท่านไม่เหมือนกัน แทนที่ข้าจะเห็นความตายเช่นเคย แต่กลับเป็นเหตุการณ์อื่น”เยี่ยสวินใคร่ครวญเล็กน้อย “ตอนเจ้าพยายามหยุดยั้งการตายของสาวใช้ เห็นว่าเจ้าล้มป่วย”“เจ้าค่ะ ดังนั้นท่านพ่อกับท่านแม่จึงสั่งห้ามไม่ให้ข้าทำเช่นนั้นอีก”เยี่ยสวินพยักหน้า “ก็จริง เกิด แก่ เจ็บ ตาย สวรรค์ล้วนกำหนดเอาไว้แล้ว” เขามองหญิงสาวเล็กน้อย “ลี่ชิงหย่า” เขาเรียกนางเสียงเครียด “ร่วมมือกับข้า ได้หรือไม่”หญิงสาวมองเขานิ่งกระทั่งพอจะเข้าใจรางๆ ว่าเขาหมายถึงสิ่งใด “ท่านเชื่อข้าหรือไม่”เขายิ้มบาง “หากไม่เชื่อคงไม่ขอให้เจ้าร่วมมือกับข้า ข้าเข้าใจว่าเหตุใดเจ้ายังติดตามข้ามาโดยดี ทั้งที่แต่แรกเจ้าก็ไม่เชื่อใจข้า เพราะภาพเหล่านั้นที่เจ้าเห็น เจ้าห่วงใยพี่สาวเจ้า ข้าเองก็อยากทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยน้องสาว”“ท่านคิดจะทำอะไร”“เจ้าอยากลองฝืนชะตาอีกสักครั้งหรือไม่ ทำเช่นที่เจ้าเคยช่วยสาวใช้ผู้นั้น ครั้งนี้แม้ไม่รู้ว่าจะช่วยใครได้บ้าง แต่อย่างน้อยเรามาลองดูว่าจะผ่อน

แต่...ถ้าเปลี่ยนแล้วจะเกิดอะไรขึ้นเล่า นางยังมีชีวิตอยู่...เมื่อคิดได้ถึงตรงนี้นางพลันตระหนัก ภาพที่นางเห็นมิใช่ภาพความตายของตัวเอง แต่เป็นเพียงภาพที่นางต้องคมศร แม้บาดเจ็บแต่มิใช่ว่าต้องถึงแก่ความตายเงยหน้ามองใบหน้ามุ่งมั่นของเยี่ยสวิน ไม่รู้เพราะอะไรลี่ชิงหย่าจึงรู้สึกว่าเขาจะสามารถพานางรอดพ้นไปจากเหตุการณ์ครั้งนี้อย่างปลอดภัย‘เช่นนั้นก็ลองเชื่อใจเขาเถิด...’ เสียงหนึ่งกระซิบบอกนางและนางก็ตัดสินใจจะทำตามนั้นหากแม้ว่านางคิดผิด ภาพที่เห็นนั้นคือสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นทั้งหมด เช่นนั้นขอเพียงนางรั้งอยู่ข้างกายเขา อย่างน้อยหากเขามีความคิดจะสังหารพี่สาวของนางและคนบริสุทธิ์มากมาย นางก็จะขัดขวางเขาจนถึงที่สุด“ชิงชิง” เยี่ยสวินกระซิบชื่อเล่นของนางที่มีเพียงคนตระกูลลี่เท่านั้นที่เรียก “ข้าจะกลับมารับเจ้าอย่างแน่นอน ดังนั้นเป็นเด็กดีรอข้า”นางยังไม่ทันได้เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดก็หลับไปเสียอย่างนั้น กระทั่งตื่นขึ้นมาอีกครั้งจึงพบว่าเขาและนางหลับใหลอยู่ข้างลำธารแห่งหนึ่ง ไม่ไกลกันนั้นมีกองไฟขนาดย่อมให้ความอบอุ่น“คุณชายเยี่ย” ลี่ชิงหย่ากระซิบเขาเสียงเบานางแตะมือใหญ่ที่มีผ้ามัดเอาไว้ลวกๆ มีคราบ