جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ฉันเพิ่งเก็บรายการของขวัญกลับไปไว้ที่เดิม ประตูทางเข้าบ้านก็ถูกเปิดออกเผยซูเฉินเดินเข้ามาพร้อมกลิ่นเหล้าอ่อน ๆ แล้วมานั่งลงข้างฉันอย่างไม่เกรงใจ“หายไปตั้งหลายวัน นึกว่าจะมีศักดิ์ศรีพอจนไม่กลับมาอีกแล้วเสียอีก”“สุดท้ายก็ยังขาดฉันไม่ได้ เลยต้องกลับมาอย่างว่านอนสอนง่าย”คำพูดของเขาแทบจะหลุดออกมาตรง ๆ ว่า ฉันกลับมาเพื่อหลอกเอาเงินจากเขาหรือบางที ในสายตาเขา ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงที่หมายตาเงินของเขาตั้งแต่แรกเท่านั้นฉันไม่ได้แม้แต่จะเงยตาขึ้น มองไปด้านข้างแล้วขยับตัวหลบเล็กน้อยหลบแขนของเขาที่กำลังจะพาดมาที่ไหล่ฉันเขาชะงักไปครู่หนึ่ง มองมือของตัวเอง แล้วก็มองฉันในความคิดเขา คงคิดว่าฉันกำลังงอนเพราะเรื่องเงิน 1 หมื่นนั่น“ฉันดื่มมานิดหน่อย กระหายน้ำ ไปต้มซุปแก้เมาให้ฉันหน่อย”เขาเป็นแบบนี้เสมอ เผลอทีไรก็วางท่าคุณชายแต่เมื่อเจ็ดปีก่อน ตอนที่เขาเพิ่งตามจีบฉันเขากลับใช้การแสดงที่แสนจะห่วย สร้างภาพว่าตัวเองเป็นคนจนหลอกฉันจนหัวหมุน“จือสวี่ ฉันไม่มีอะไรเลย และก็ให้อนาคตที่มั่นคงกับเธอไม่ได้”“แต่เราสามารถพยายามไปด้วยกัน ใช้ชีวิตที่ดีขึ้นด้วยกันได้”ตอนนั้น มองหน้าเขาที่ดูจร

“พี่ซูเฉิน เดือนหน้าพี่ย้ายออกเถอะนะ จะปล่อยให้คนนอกมาเอาเปรียบพี่ตลอดไม่ได้หรอก”
“หรือไม่ก็ให้พี่จือสวี่เขียนใบติดหนี้ให้พี่ แบบนี้ก็ยุติธรรมดีนะ”
ถ้าการตบคนไม่ผิดกฎหมาย ฉันคงตบพวกเขาคนละฉาดไปแล้ว
แต่ถ้าฉันตบจริง พวกเขาก็คงหาวิธีรีดเงินจากฉันแน่
เกมรสนิยมต่ำ ๆ ที่พวกคนรวยไร้ศีลธรรมชอบเล่นกันที่สุด
เจ็ดปีที่ผ่านมา ฉันเล่นเกมกับพวกเขามามากพอแล้ว
ฉันไม่ขอเล่นต่อ
“ใบติดหนี้ฉันไม่เขียน ถ้าอยากได้เงินก็ไปฟ้องศาลเอาเอง ดูสิว่าศาลจะตัดสินว่าฉันแพ้ไหม”
“บ้านฉันก็ไม่อยู่แล้ว ในเมื่อคุณเสิ่นอยากพักหนึ่งคืน ก็อย่าลืมจ่ายค่าเช่าให้เผยซูเฉินด้วย”
“ไม่อย่างนั้นคุณก็จะกลายเป็นคนหน้าเงินเหมือนกัน”
ฉันเพิ่งจะก้าวจะเดินออกไป แต่เผยซูเฉินกลับคว้าแขนฉันไว้
สีหน้าล้อเล่นเมื่อครู่หายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความไม่พอใจปนตำหนิ
“หลินจือสวี่ ถึงขั้นนั้นเลยเหรอ ฉันกับเนี่ยนเนี่ยนก็แค่ล้อเล่นกับเธอเท่านั้น”
“ฉันเตือนเธอไว้ให้คิดดี ๆ ถ้าออกไปจากที่นี่ เธอจะไม่ได้อยู่บ้านดี ๆ แบบนี้อีกแล้ว”
ฉันผิดจริง ๆ ผิดอย่างไม่น่าให้อภัย
ไม่ควรตอนที่รู้ว่าเผยซูเฉินคือทายาทตระกูลใหญ่แห่งปักกิ่ง แล้วถูกเ

ทุกคนต่างมองฉันด้วยสายตาดูถูก เสียงด่าทอก็ดังต่อเนื่องไม่หยุด
ฉันมองไปที่เผยซูเฉิน เขายังคงมีสีหน้าไม่ใส่ใจเหมือนเดิม
แถมยังเหมือนมีความรู้สึกน้อยใจราวกับว่าเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนพูดแทนใจเขา
ฉันยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มที่ทั้งเหลือเชื่อและขมขื่น
กำลังจะอ้าปากพูด แต่เผยซูเฉินกลับดึงฉันไว้ก่อน ทำท่าทางเหมือนคนใจกว้างที่เข้ามาไกล่เกลี่ย
“เอาเถอะ ๆ เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป ฉันก็ไม่ได้ขาดเงินแค่นั้น”
“ต่อไปถ้าเธออยากได้เงิน ก็บอกฉันตรง ๆ ก็พอ”
“ไม่จำเป็นต้องหาข้ออ้างมากมายขนาดนั้น”
พอเผยซูเฉินพูดขึ้น ทั้งออฟฟิศก็ดูเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม ทุกคนต่างคิดว่าฉันไม่รู้จักบุญคุณ
“ใช่สิ ประธานเผยรวยขนาดนี้ ถ้าอยากได้เงินก็พูดตรง ๆ ก็พอ”
“ถึงกับสาปแช่งแม่ตัวเองเพื่อขอเงิน แบบนี้ก็ไม่ใช่คนแล้ว”
“ไม่คิดเลยว่าหลินจือสวี่จะเป็นคนแบบนี้ ก่อนหน้านี้เห็นเธอประหยัด ฉันยังเอาของกินมาแบ่งให้เธอบ่อย ๆ เลย”
“คนแบบเธอนี่แหละ สมควรถูกประธานเผยทิ้ง ให้เธออยู่ในเมืองนี้ต่อไม่ได้”
ฉันมองเพื่อนร่วมงานที่เคยสนิทกับฉันมาก่อน ตอนนี้กลับช่วยกันเหยียบฉันซ้ำ
แล้วก็นึกถึงสิ่งที่เผยซูเฉินทำมาตลอด


แววอาฆาตที่วูบผ่านในดวงตาของเสิ่นเนี่ยนเนี่ยน ถูกเธอซ่อนไว้อย่างรวดเร็ว
6
“พี่ซูเฉิน ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ให้โอกาสพี่จือสวี่ทำงาน เธอคงอยู่ในเมืองนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ”
“แม่เธอตายก็ตายไปเถอะ ไม่มีอะไรใหญ่โต ต่อไปก็จะเอาข้ออ้างนี้มาหลอกเอาเงินพี่ไม่ได้อีกแล้ว”
“ตอนนี้พี่ไปหาเธอ ก็เท่ากับให้โอกาสเธอได้คืบเอาศอก ผู้หญิงเข้าใจผู้หญิงที่สุดแล้ว พี่จือสวี่กำลังเล่นแง่อยู่นะ”
ชั่วขณะหนึ่ง เผยซูเฉินรู้สึกว่าเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนตรงหน้าดูแปลกหน้า
เขารู้ดีว่าฉันเก่งแค่ไหน
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา บริษัทสร้างมูลค่าทางธุรกิจเพิ่มขึ้นไม่น้อยภายใต้การผลักดันของฉัน
กลับกัน เผยซูเฉินต่างหากที่คอยกดฉันไว้ลับ ๆ มาตลอด
ชีวิตของคนคนหนึ่ง ในปากของเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนกลับไร้ค่าเพียงนี้
เมื่อครู่เผยซูเฉินเพิ่งทบทวนความทรงจำระหว่างฉันกับเขาอย่างจริงจัง
เขาไม่เคยใช้เงินกับฉันแม้แต่หยวนเดียว และก็ไม่มีเรื่องหน้าเงินอะไรทั้งนั้น
เหมือนว่าทุกครั้งที่ฉันเคยระเบิดอารมณ์ ทุกครั้งที่ฉันเคยกล่าวโทษและอธิบาย เผยซูเฉินล้วนถูกคำพูดของเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนชักนำ
ภาพลักษณ์หน้าเงินของฉันจึงฝังลึกอยู่ในใจเขา
สถานการณ์ที่กล

จะบอกว่าไม่ซาบซึ้งก็คงโกหก เขายุ่งขนาดนั้น จะหาข้ออ้างสักอย่างมาปัดฉันก็ได้
ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ไปที่บ่อปลากับหลินอี้
“บ่อปลาของเธอมีความกว้างประมาณ 12.5 ไร่ ความลึกของน้ำควรอยู่ที่ประมาณ 2.5 เมตร ต้องใช้ปูนขาวราว 4.5 ตันเพื่อปรับสภาพบ่อ ความลึกของบ่อเธอยังไม่พอสำหรับการเลี้ยงปลานะ”
ฉันหยิบสมุดออกมาจดไป พยักหน้าไป แล้วรีบถามต่อ
“แล้วชนิดของปลามีข้อกำหนดอะไรไหมคะ?”
หลินอี้คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
“โดยทั่วไป บ่อปลาขนาดนี้ควรเลี้ยงปลาคาร์พเงินประมาณ 2000 ตัว ปลาอีคุดครีบยาว 1500 ตัว ปลาซิลเวอร์คาร์พประมาณ 20 ตัว แต่ช่วงเริ่มต้นก็เลี้ยงปลาที่เลี้ยงง่ายและโอกาสรอดสูงก่อนก็ได้”
“เรื่องคนงานเธอไม่ต้องกังวล เดี๋ยวฉันแนะนำคนที่มีประสบการณ์ให้สองสามคน”
“ส่วนบ่อตกปลาระดับสูงที่เธออยากทำ ต้องแบ่งพื้นที่บ่อ มือใหม่กับระดับโปรห้ามอยู่ที่เดียวกัน มือใหม่ตกไม่ได้ แต่เห็นคนอื่นตกได้จะท้อใจ”
“แล้วก็มีบ่อประเภทสังคม ที่ตกปลาไม่ใช่เป้าหมายหลัก เวลาดึงลูกค้าต้องใส่ใจเรื่องเนื้อหาโฆษณา”
หลินอี้อธิบายกับฉันอยู่ทั้งบ่าย
ตอนแรกฉันคิดว่าเขาเป็นแค่เศรษฐีใหม่ที่รวยจากการเลี้ยงปลา
แต่พอ