Short
คุณชายกลายเป็นคนหน้าเงิน

คุณชายกลายเป็นคนหน้าเงิน

By:  หนูน้อยฮวาฮวาCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
12Chapters
33.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

แฟนหนุ่มของฉันเป็นคุณชายแห่งวงการ มีทรัพย์สินมากกว่าแสนล้านบาท เพื่อทดสอบฉัน เขาไม่ซื้อของขวัญอะไรให้ฉันเลยตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา และไม่เคยออกเงินอะไรให้ฉันแม้แต่แดงเดียว แม้แต่การซื้อร่มที่ร้านสะดวกซื้อเพียงคันเดียว เขาก็ต้องให้ฉันหารด้วย ต่อจากนั้นมาแม่ป่วยหนัก ฉันไล่ยืมเงินเพื่อนรอบตัวมากมาย จนขาดอีกเพียง 1 หมื่นบาท ก็จะได้ค่าผ่าตัดให้กับแม่แล้ว แต่ไม่ว่าฉันจะอ้อนวอนขอร้องแฟนหนุ่มยังไง เขาก็ไม่ยอมให้ฉันยืมเงินเลย หลังจากที่ฉันจัดงานศพของคุณแม่เสร็จด้วยตัวคนเดียว แล้วกลับบ้านไปเพื่อเก็บของมากมาย กลับเจอลิสต์ของขวัญที่เขาซื้อให้กับน้องสาวข้างบ้าน เพชรนิลจินดา เครื่องประดับของเหล่าคุณหญิงคุณนายมากมาย หรือแม้แต่ไข่มุกมูลค่ากว่าร้อยล้าน... แถมยังเจอข้อความที่คุยกับเพื่อนพ้องของตัวเองอีก “พี่เผย ได้ยินว่าหลินจือสวี่คุกเข่าอ้อนวอนขอยืมเงิน 1 หมื่นจากพี่เลยเหรอ เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า” เผยซูเฉินถอนหายใจอย่างติดตลก ก่อนจะได้ยินเสียงดังขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “เนี่ยนเนี่ยนพูดถูก คนที่ยอมคุกเข่าเพื่อขอยืมเงินหมื่นเดียว ไม่ใช่ผู้หญิงที่เลิศเลออะไรนักหรอก” “คบกันแค่ 7 ปีเอง เธอก็อยากจะเอาเงินของฉันใจจะขาดแล้ว” ที่แท้ การทดสอบ 7 ปีนี้ มันเป็นแค่การยุแยงจากน้องสาวข้างบ้านงั้นเหรอ แต่เอาเถอะ ถึงยังไง ฉันก็ตัดสินใจจะเลิกกับเขา ตั้งแต่วันที่แม่จากไปแล้ว

View More

Chapter 1

บทที่ 1

시곗바늘이 몇 바퀴나 돌아간 끝에 마침내 문손잡이에서 작게 딸깍 소리가 들렸다.

정이준이 돌아왔다.

늘 그랬듯이 내게는 눈길을 주지 않았다.

팔을 뻗어 외투를 걸어 둔 뒤 정이준은 그대로 침대에 몸을 던져 잠들었다.

정이준의 몸에서 낯선 향수 냄새가 희미하게 풍겼다.

몸을 뒤집자 정이준의 휴대폰이 쉴 새 없이 울리기 시작했다.

휴대폰을 집어 들어 확인해 보니 최다윤이 보낸 문자가 보였다.

[대표님, 오늘 와줘서 너무 감사드려요.]

[혹시 언니 화난 건 아니겠죠? 그렇다면 다음에 꼭 제가 직접 찾아가서 사과드릴게요.]

나는 고개를 숙여 문자를 바라보다가 자기도 모르게 속눈썹을 파르르 떨었다.

손가락을 움직여 예전에 두 사람이 주고받은 문자를 확인했다.

두 사람은 마치 연인처럼 다정하게 대화를 나눴고 정이준이 답장을 보내는 횟수가 굉장히 많았다.

나를 대할 때의 차갑고 무심한 모습과는 완전히 달랐다.

나는 씁쓸한 기분을 느끼며 천천히 문자를 입력했다.

[우리 남편 잠들었어. 그리고 나 화 안 났어.]

[내일 다시 연락해.]

화면을 끈 뒤에는 휴대폰을 침대맡에 내려놓았다.

베개를 챙겨 객실로 가서 자려는데 갑자기 정이준이 내 손목을 잡았다. 그 순간 따뜻한 온기가 피부에 전해졌다.

나는 멈칫했다.

정이준은 눈을 감은 상태에서 나지막한 목소리로 중얼댔다.

“다윤아.”

정이준의 잘생긴 이목구비를 바라보며 나는 입술을 깨물었다.

그리고 곧 방을 나섰다.

다음 날 아침, 정이준이 갑자기 방문을 박차고 들어오더니 소매를 정리하며 낮은 목소리로 내게 따져 물었다.

“왜 다윤이한테 그런 말을 한 거야? 다윤이는 아직 어려서 예민한데 그걸 몰라서 그래? 그리고 다윤이는 입사한 지 얼마 안 된 비서일 뿐이야. 그런데 왜 자꾸 애를 괴롭혀?”

나는 시선을 들어 분노에 찬 정이준의 눈동자를 바라보았다.

“비서일 뿐이라고? 잠결에 자기 비서 이름을 부르는 대표가 세상에 어디 있어?”

정이준은 눈에 띄게 당황하더니 이내 어색한 표정으로 말했다.

“나랑 다윤이는 직장 상사와 부하직원 관계일 뿐이야. 평소에 이름을 자주 부르다 보니 습관이 됐나 보지. 내 아내면서 그렇게 속 좁게 굴지 마.”

나는 정이준에게 시선을 주지 않고 평온한 얼굴로 고개를 끄덕였다.

“알겠어. 앞으로는 마음껏 불러도 상관없어.”

정이준은 갑자기 내 손목을 낚아채더니 짜증이 가득한 목소리로 말했다.

“임서빈, 나랑 다윤이는 아무 사이 아니야. 그러니까 너도 그만해. 비아냥대지 마.”

나는 시선을 내려뜨리며 정이준에게 잡힌 손목을 빼냈다.

그리고 정이준의 옷깃을 정리해 주며 차분하게 말했다.

“아무 사이 아니라고? 알겠어. 그러니까 너는 그냥 부하직원 대신 생리대까지 사줄 수 있는 상사라는 거지?”

정이준의 몸이 잠깐 굳었다. 안색이 별로 좋지 않았다.

정이준은 깊이 숨을 들이마시며 대답했다.

“다윤이는 양이 많아서 네 생리대로는 안 된다고 했어. 그래서 내가 나가서 산 거야...”

나는 멈칫하며 고개를 들었다.

“그래? 참 자상한 상사네. 부하직원 생리량이 많은 것도 다 알고 말이야.”

사실 나는 진작에 둘 사이를 의심하고 있었다.

생리대를 사준 것 외에도 집에서 귀여운 캐릭터가 그려진 컵, 립스틱, 미처 챙기지 못한 옷 등을 발견했었기 때문이다.

다만 하나하나 따지기 싫어서 지금까지 모르는 척하고 있었던 것뿐이다.

정이준은 미간을 찌푸린 채 몸을 바로 세우더니 주머니에 손을 넣고 태연한 얼굴로 나를 바라봤다.

“임서빈, 나는 이미 몇 번이나 너한테 설명했어. 너 정말 변했어. 이제는 말도 안 통하네.”

정이준이 말을 마치자마자 또 휴대폰이 울렸다.

어젯밤 들었던 그 벨 소리였다.

나는 무심한 표정으로 입을 열었다.

“가 봐. 지금 안 가면 또 나를 찾아올 테니까.”

어차피 처음 있는 일도 아니었다.

정이준은 입술을 달싹이면서 잠시 망설였으나 금세 몸을 돌려 집을 나섰다.

나는 천천히 숨을 내쉰 뒤 고개를 숙여 지도를 바라보다가 남쪽의 작은 도시에 빨간 동그라미를 그렸다.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviewsMore

Suchanaree Mauydee
Suchanaree Mauydee
Good Good Good
2026-04-15 14:16:00
1
0
Icë Crëäm
Icë Crëäm
ไม่เห็นว่าเผยชูเฉินของเรื่องกับเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนจะได้รับบทลงโทษเท่าที่ควรเลยโดยเฉพาะเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนไม่เห็นโดนอะไรเลยตอนจบแอบตัดจบ
2026-07-19 06:56:05
0
0
mirage mirror
mirage mirror
เติมเหรียญก็ยังอ่านไม่ได้ จะมีเหรียญไว้ทำอะไร
2026-06-02 14:26:26
0
0
virin m
virin m
ทำไมต้องให้สมัครรายสัปดาห์ แพงก็แพง อุตส่าห์เติมเหรียญเพราะอยากปลดอ่านรายตอนก็ทำไม่ได้ น่าเกลียดจริง ๆ แอปนี้
2026-05-30 20:18:59
2
0
Sasinan Jindaborisut
Sasinan Jindaborisut
ทำไมต้องทำระบบสมาชิก
2026-05-27 13:28:02
13
0
12 Chapters
บทที่ 1
ฉันเพิ่งเก็บรายการของขวัญกลับไปไว้ที่เดิม ประตูทางเข้าบ้านก็ถูกเปิดออกเผยซูเฉินเดินเข้ามาพร้อมกลิ่นเหล้าอ่อน ๆ แล้วมานั่งลงข้างฉันอย่างไม่เกรงใจ“หายไปตั้งหลายวัน นึกว่าจะมีศักดิ์ศรีพอจนไม่กลับมาอีกแล้วเสียอีก”“สุดท้ายก็ยังขาดฉันไม่ได้ เลยต้องกลับมาอย่างว่านอนสอนง่าย”คำพูดของเขาแทบจะหลุดออกมาตรง ๆ ว่า ฉันกลับมาเพื่อหลอกเอาเงินจากเขาหรือบางที ในสายตาเขา ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงที่หมายตาเงินของเขาตั้งแต่แรกเท่านั้นฉันไม่ได้แม้แต่จะเงยตาขึ้น มองไปด้านข้างแล้วขยับตัวหลบเล็กน้อยหลบแขนของเขาที่กำลังจะพาดมาที่ไหล่ฉันเขาชะงักไปครู่หนึ่ง มองมือของตัวเอง แล้วก็มองฉันในความคิดเขา คงคิดว่าฉันกำลังงอนเพราะเรื่องเงิน 1 หมื่นนั่น“ฉันดื่มมานิดหน่อย กระหายน้ำ ไปต้มซุปแก้เมาให้ฉันหน่อย”เขาเป็นแบบนี้เสมอ เผลอทีไรก็วางท่าคุณชายแต่เมื่อเจ็ดปีก่อน ตอนที่เขาเพิ่งตามจีบฉันเขากลับใช้การแสดงที่แสนจะห่วย สร้างภาพว่าตัวเองเป็นคนจนหลอกฉันจนหัวหมุน“จือสวี่ ฉันไม่มีอะไรเลย และก็ให้อนาคตที่มั่นคงกับเธอไม่ได้”“แต่เราสามารถพยายามไปด้วยกัน ใช้ชีวิตที่ดีขึ้นด้วยกันได้”ตอนนั้น มองหน้าเขาที่ดูจร
Read more
บทที่ 2
เขาพูดจบ ก็โอนเงินมาให้ฉันผ่านมือถือ จำนวน 9 บาท
พร้อมใส่หมายเหตุกำกับการโอน
มีหมายเหตุอยู่แค่สองคำ: “ผู้หญิงหน้าเงิน”
คบกับเขามาเจ็ดปีเต็ม ฉันไม่เคยใช้เงินของเขาแม้แต่บาทเดียว
แม้แต่ในวันเทศกาลหรือวันครบรอบ ฉันยังเป็นฝ่ายเตรียมของขวัญให้เขา
เขารับไปอย่างสบายใจ แต่เพราะเขาไม่เคยเตรียมอะไรให้ฉัน
กลับพูดเหน็บแนมถามฉันว่า ฉันคิดว่าผู้ชายต้องซื้อของขวัญง้อแฟนเป็นเรื่องธรรมดาหรือไง
นี่แหละ คือฉันที่เขาเรียกปากต่อปากว่า “ผู้หญิงหน้าเงิน”
นี่แหละ คือทายาทตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวงที่มีทรัพย์สินนับพันล้าน
พอนึกถึงรายการของขวัญที่เขาเตรียมไว้ให้เสิ่นเนี่ยนเนี่ยน
นึกถึงแม่ที่ถูกโรคร้ายทรมานจนแทบจำสภาพไม่ได้ แต่ไม่มีเงินรักษา ก่อนจากไปอย่างเจ็บปวด
ฉันไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาแม้แต่วินาทีเดียว
ฉันเพิ่งลุกขึ้นตั้งใจจะออกไป ก็มีเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากหน้าประตูอีกครั้ง
เสิ่นเนี่ยนเนี่ยนเดินเข้ามา พลางถอดเสื้อคลุมของตัวเองออก
เผยให้เห็นชุดข้างในที่แต่งตัวอย่างเซ็กซี่
แต่พอเห็นฉัน เธอก็ทำเหมือนตกใจ รีบสวมเสื้อคลุมกลับทันที
“พี่จือสวี่ ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่ล่ะ?”
ฉันหันไปมอง เผย
Read more
บทที่ 3
“พี่ซูเฉิน เดือนหน้าพี่ย้ายออกเถอะนะ จะปล่อยให้คนนอกมาเอาเปรียบพี่ตลอดไม่ได้หรอก”
“หรือไม่ก็ให้พี่จือสวี่เขียนใบติดหนี้ให้พี่ แบบนี้ก็ยุติธรรมดีนะ”
ถ้าการตบคนไม่ผิดกฎหมาย ฉันคงตบพวกเขาคนละฉาดไปแล้ว
แต่ถ้าฉันตบจริง พวกเขาก็คงหาวิธีรีดเงินจากฉันแน่
เกมรสนิยมต่ำ ๆ ที่พวกคนรวยไร้ศีลธรรมชอบเล่นกันที่สุด
เจ็ดปีที่ผ่านมา ฉันเล่นเกมกับพวกเขามามากพอแล้ว
ฉันไม่ขอเล่นต่อ
“ใบติดหนี้ฉันไม่เขียน ถ้าอยากได้เงินก็ไปฟ้องศาลเอาเอง ดูสิว่าศาลจะตัดสินว่าฉันแพ้ไหม”
“บ้านฉันก็ไม่อยู่แล้ว ในเมื่อคุณเสิ่นอยากพักหนึ่งคืน ก็อย่าลืมจ่ายค่าเช่าให้เผยซูเฉินด้วย”
“ไม่อย่างนั้นคุณก็จะกลายเป็นคนหน้าเงินเหมือนกัน”
ฉันเพิ่งจะก้าวจะเดินออกไป แต่เผยซูเฉินกลับคว้าแขนฉันไว้
สีหน้าล้อเล่นเมื่อครู่หายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความไม่พอใจปนตำหนิ
“หลินจือสวี่ ถึงขั้นนั้นเลยเหรอ ฉันกับเนี่ยนเนี่ยนก็แค่ล้อเล่นกับเธอเท่านั้น”
“ฉันเตือนเธอไว้ให้คิดดี ๆ ถ้าออกไปจากที่นี่ เธอจะไม่ได้อยู่บ้านดี ๆ แบบนี้อีกแล้ว”
ฉันผิดจริง ๆ ผิดอย่างไม่น่าให้อภัย
ไม่ควรตอนที่รู้ว่าเผยซูเฉินคือทายาทตระกูลใหญ่แห่งปักกิ่ง แล้วถูกเ
Read more
บทที่ 4
ฉันขมวดคิ้ว ข้อมูลมันเยอะเกินไป จนฉันตั้งตัวไม่ทันในชั่วขณะ
อะไรคือโอนเข้าบัตรอีกใบหนึ่ง
แล้วฉันมีโบนัสตั้งแต่เมื่อไหร่
ที่สำคัญที่สุด “ประธานเผย” หมายความว่ายังไง
พอเห็นฉันทำหน้างุนงง หัวหน้าก็ทำหน้าสงสัยเหมือนกัน
“คุณกับประธานเผยไม่ใช่แฟนกันเหรอ เป็นประธานเผยที่กำชับฝ่ายการเงินเป็นพิเศษ ให้แยกจ่ายเงินเดือนของคุณ”
“เงินเดือนพื้นฐานโอนให้คุณ ส่วนโบนัสกับเงินเดือนที่ปรับขึ้นจะเก็บไว้ในบัตรอีกใบ เขาบอกว่าคุณต้องเก็บเงิน”
“ไม่คิดเลยว่าคุณจะมีแฟนแบบประธานเผย แต่ยังประหยัดขนาดนี้ หายากจริง ๆ”
ดังนั้นหลายปีมานี้ ฉันได้รับแค่เงินเดือนตอนเข้าทำงานใหม่
ฉันเรียกร้องขอขึ้นเงินเดือนครั้งแล้วครั้งเล่า ที่แท้ไม่ใช่เพราะฉันทำงานไม่พอ แต่ถูกเผยซูเฉินโอนเข้าอีกบัตรไปหมด
ตอนฉันไปหาฝ่ายการเงินเพื่อขอรายการเงินเดือน ฉันเห็นในช่องโบนัสที่ควรได้ มีตัวเลขเขียนชัดเจนว่า 1 หมื่นบาท
ไม่กี่วันก่อน เพื่อรวบรวมเงิน 1 หมื่นบาทสุดท้าย ฉันเลยส่งเงินให้โรงพยาบาลช้าไปหนึ่งวัน
ทำให้แม่ของฉันไม่ได้ทันรอการผ่าตัด ก่อนจะจากโลกนี้ไป
ที่น่าขันยิ่งกว่านั้นคือ โบนัสทั้งหมดที่เผยซูเฉินหักไปจากฉันตลอดเจ
Read more
บทที่ 5
ทุกคนต่างมองฉันด้วยสายตาดูถูก เสียงด่าทอก็ดังต่อเนื่องไม่หยุด
ฉันมองไปที่เผยซูเฉิน เขายังคงมีสีหน้าไม่ใส่ใจเหมือนเดิม
แถมยังเหมือนมีความรู้สึกน้อยใจราวกับว่าเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนพูดแทนใจเขา
ฉันยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มที่ทั้งเหลือเชื่อและขมขื่น
กำลังจะอ้าปากพูด แต่เผยซูเฉินกลับดึงฉันไว้ก่อน ทำท่าทางเหมือนคนใจกว้างที่เข้ามาไกล่เกลี่ย
“เอาเถอะ ๆ เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป ฉันก็ไม่ได้ขาดเงินแค่นั้น”
“ต่อไปถ้าเธออยากได้เงิน ก็บอกฉันตรง ๆ ก็พอ”
“ไม่จำเป็นต้องหาข้ออ้างมากมายขนาดนั้น”
พอเผยซูเฉินพูดขึ้น ทั้งออฟฟิศก็ดูเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม ทุกคนต่างคิดว่าฉันไม่รู้จักบุญคุณ
“ใช่สิ ประธานเผยรวยขนาดนี้ ถ้าอยากได้เงินก็พูดตรง ๆ ก็พอ”
“ถึงกับสาปแช่งแม่ตัวเองเพื่อขอเงิน แบบนี้ก็ไม่ใช่คนแล้ว”
“ไม่คิดเลยว่าหลินจือสวี่จะเป็นคนแบบนี้ ก่อนหน้านี้เห็นเธอประหยัด ฉันยังเอาของกินมาแบ่งให้เธอบ่อย ๆ เลย”
“คนแบบเธอนี่แหละ สมควรถูกประธานเผยทิ้ง ให้เธออยู่ในเมืองนี้ต่อไม่ได้”
ฉันมองเพื่อนร่วมงานที่เคยสนิทกับฉันมาก่อน ตอนนี้กลับช่วยกันเหยียบฉันซ้ำ
แล้วก็นึกถึงสิ่งที่เผยซูเฉินทำมาตลอด

Read more
บทที่ 6
นอกจากจะหักโบนัสกับเงินเดือนที่ปรับขึ้นของฉันแล้ว เผยซูเฉินยังจงใจทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ยอมเซ็นอนุมัติเงินปลอบขวัญพนักงาน
แม้แต่ใบคำร้องขอเบิกเงินเดือนล่วงหน้า ก็ยังถูกเขาถอนกลับ
ทั้งที่มันก็แค่ 1 หมื่นบาท ทำไมถึงให้ฉันไม่ได้ ทำไมต้องจงใจทำให้ฉันลำบาก
พอนึกถึงทุกอย่างที่ฉันทำเพื่อเผยซูเฉินมาตลอดหลายปี ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองโง่จนน่าสมเพช
ถ้าฉันทำงานบริษัทอื่น ฉันคงไม่เหนื่อยขนาดนี้ และคงมีเงินเก็บมากมาย
บางทีแม่ของฉันอาจยังมีชีวิตอยู่ก็ได้
ถ้าฉันไม่เคยเจอเผยซูเฉินก็คงดี
เพื่อนร่วมงานที่ก่อนหน้านี้ยังพูดว่าฉันหาเงินโดยใช้แม่ตัวเองเป็นเครื่องมือ
พอได้ยินคำพูดของหัวหน้า ต่างก็เงียบเป็นเป่าสาก
แต่ละคนก้มหน้าลง ไม่กล้ามองฉัน
คงไม่คิดว่าความจริงจะตบหน้ากลับมาเร็วขนาดนี้
แต่เพราะคนตรงหน้าคือเผยซูเฉิน จึงไม่มีใครกล้าตั้งคำถามกับเขา
ผู้คนมักรังแกคนที่อ่อนแอกว่า ต่อให้ฝ่ายที่แข็งแกร่งจะเป็นฝ่ายผิด
ความจริงพวกนี้ฉันเข้าใจมานานแล้ว แต่พอเห็นกับตาจริง ๆ ก็ยังรู้สึกหดหู่
เพื่อนร่วมงานที่ฉันเคยช่วยทำแผนงาน เพื่อนที่ฉันเคยช่วยดูแลลูก คนเหล่านั้นที่ฉันเคยช่วยเหลือ
แม้จะรู้ควา
Read more
บทที่ 7
แววอาฆาตที่วูบผ่านในดวงตาของเสิ่นเนี่ยนเนี่ยน ถูกเธอซ่อนไว้อย่างรวดเร็ว
6
“พี่ซูเฉิน ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ให้โอกาสพี่จือสวี่ทำงาน เธอคงอยู่ในเมืองนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ”
“แม่เธอตายก็ตายไปเถอะ ไม่มีอะไรใหญ่โต ต่อไปก็จะเอาข้ออ้างนี้มาหลอกเอาเงินพี่ไม่ได้อีกแล้ว”
“ตอนนี้พี่ไปหาเธอ ก็เท่ากับให้โอกาสเธอได้คืบเอาศอก ผู้หญิงเข้าใจผู้หญิงที่สุดแล้ว พี่จือสวี่กำลังเล่นแง่อยู่นะ”
ชั่วขณะหนึ่ง เผยซูเฉินรู้สึกว่าเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนตรงหน้าดูแปลกหน้า
เขารู้ดีว่าฉันเก่งแค่ไหน
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา บริษัทสร้างมูลค่าทางธุรกิจเพิ่มขึ้นไม่น้อยภายใต้การผลักดันของฉัน
กลับกัน เผยซูเฉินต่างหากที่คอยกดฉันไว้ลับ ๆ มาตลอด
ชีวิตของคนคนหนึ่ง ในปากของเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนกลับไร้ค่าเพียงนี้
เมื่อครู่เผยซูเฉินเพิ่งทบทวนความทรงจำระหว่างฉันกับเขาอย่างจริงจัง
เขาไม่เคยใช้เงินกับฉันแม้แต่หยวนเดียว และก็ไม่มีเรื่องหน้าเงินอะไรทั้งนั้น
เหมือนว่าทุกครั้งที่ฉันเคยระเบิดอารมณ์ ทุกครั้งที่ฉันเคยกล่าวโทษและอธิบาย เผยซูเฉินล้วนถูกคำพูดของเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนชักนำ
ภาพลักษณ์หน้าเงินของฉันจึงฝังลึกอยู่ในใจเขา
สถานการณ์ที่กล
Read more
บทที่ 8
หน้าประตูศาล ลมพัดจนผมของฉันยุ่งเหยิง
ฉันกลับมายังบ้านเกิด
เปิดประตูบ้านเล็ก ๆ ที่ครั้งหนึ่งฉันกับแม่เคยพึ่งพาอาศัยกัน
กลิ่นอายที่คุ้นเคย ทำให้น้ำตาเอ่อขึ้นมาเต็มดวงตาอีกครั้ง
ฉันกอดโกศอัฐิของแม่ไว้แน่น นั่งยอง ๆ อยู่กับพื้นแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น
ขอโทษนะ แม่ ที่หนูทำให้แม่ไม่ได้ใช้ชีวิตที่ดี
ขอโทษนะ แม่ ที่หนูรวบรวมค่าผ่าตัดไม่ทันในเวลาสำคัญ
ขอโทษนะ แม่ ที่หนูทำให้แม่ไม่ได้เห็นวันที่หนูแต่งงาน
......
มีหลายเรื่องจริง ๆ ที่ฉันรู้สึกผิดต่อแม่
หลังจากร้องไห้จนเหนื่อย ฉันก็เห็นเก้าอี้ตัวเล็กในลานบ้าน
บนนั้นยังมีรูปหน้ายิ้มที่แม่วาดให้ฉันอยู่
แต่เพราะไม่ได้ใช้มานาน เก้าอี้จึงถูกตะไคร่เกาะเต็มไปหมด
ฉันหยิบเก้าอี้ขึ้นมา เดินไปที่ลำธารข้าง ๆ
ใช้แปรงขัดคราบสกปรกออกทีละที
หน้ายิ้มบนเก้าอี้ก็ค่อย ๆ ชัดขึ้น
รอยยิ้มนั้นช่างเหมือนรอยยิ้มของแม่
ฉันยื่นมือไปลูบลายบนเก้าอี้เบา ๆ แล้วพึมพำ
“แม่ หนูจะใช้ชีวิตต่อไปให้ดี...”
พอพูดจบ น้ำตาของฉันก็หยดลงบนเก้าอี้
ดูเหมือนฉันจะอยู่โดยไม่มีแม่ไม่ได้จริง ๆ
หลังจากปรับอารมณ์ได้แล้ว ฉันก็กลับเข้าไปในลานบ้าน
ความยุ่งทำให้
Read more
บทที่ 9
จะบอกว่าไม่ซาบซึ้งก็คงโกหก เขายุ่งขนาดนั้น จะหาข้ออ้างสักอย่างมาปัดฉันก็ได้
ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ไปที่บ่อปลากับหลินอี้
“บ่อปลาของเธอมีความกว้างประมาณ 12.5 ไร่ ความลึกของน้ำควรอยู่ที่ประมาณ 2.5 เมตร ต้องใช้ปูนขาวราว 4.5 ตันเพื่อปรับสภาพบ่อ ความลึกของบ่อเธอยังไม่พอสำหรับการเลี้ยงปลานะ”
ฉันหยิบสมุดออกมาจดไป พยักหน้าไป แล้วรีบถามต่อ
“แล้วชนิดของปลามีข้อกำหนดอะไรไหมคะ?”
หลินอี้คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
“โดยทั่วไป บ่อปลาขนาดนี้ควรเลี้ยงปลาคาร์พเงินประมาณ 2000 ตัว ปลาอีคุดครีบยาว 1500 ตัว ปลาซิลเวอร์คาร์พประมาณ 20 ตัว แต่ช่วงเริ่มต้นก็เลี้ยงปลาที่เลี้ยงง่ายและโอกาสรอดสูงก่อนก็ได้”
“เรื่องคนงานเธอไม่ต้องกังวล เดี๋ยวฉันแนะนำคนที่มีประสบการณ์ให้สองสามคน”
“ส่วนบ่อตกปลาระดับสูงที่เธออยากทำ ต้องแบ่งพื้นที่บ่อ มือใหม่กับระดับโปรห้ามอยู่ที่เดียวกัน มือใหม่ตกไม่ได้ แต่เห็นคนอื่นตกได้จะท้อใจ”
“แล้วก็มีบ่อประเภทสังคม ที่ตกปลาไม่ใช่เป้าหมายหลัก เวลาดึงลูกค้าต้องใส่ใจเรื่องเนื้อหาโฆษณา”
หลินอี้อธิบายกับฉันอยู่ทั้งบ่าย
ตอนแรกฉันคิดว่าเขาเป็นแค่เศรษฐีใหม่ที่รวยจากการเลี้ยงปลา
แต่พอ
Read more
บทที่ 10
ตอนที่ฉันกินไปได้ครึ่งหนึ่ง หลินอี้ก็ยิ้มแล้วพูดขึ้น
“อิ่มแล้วเหรอ”
ทุกครั้งที่ฉันอิ่ม ความเร็วในการกินจะช้าลง
น้ำใจของคนอื่น อย่างไรก็ต้องกินให้หมด ถึงจะอิ่มแล้ว ฉันก็ยังค่อย ๆ กินจนหมด
“ถ้าอิ่มแล้วก็อย่าฝืนกินต่อ กินมากไปจะไม่สบายท้อง”
ฉันคาบตะเกียบไว้แล้วหัวเราะออกมา
“หลินอี้ นายเป็นพยาธิในท้องฉันหรือไง รู้ใจฉันขนาดนี้”
“ฮ่า ๆ ก็ช่วยไม่ได้ ความคิดของเธอเขียนอยู่บนหน้า ไม่อยากรู้ก็ยาก”
ความคิดซื่อ ๆ งั้นเหรอ
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนใช้คำนี้กับฉัน
เผยซูเฉินมองฉันมาตลอดว่าเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ที่คอยวางแผนหาเงินจากผู้ชาย
ถ้าฉันเป็นแบบที่หลินอี้พูดจริง ทำไมตลอดหลายปีที่ผ่านมา เผยซูเฉินไม่เคยสนใจความรู้สึกของฉันเลย
พอเห็นสีหน้าฉันแปลกไป หลินอี้ก็รีบถาม
“เป็นอะไรไป? ฉันพูดอะไรผิดหรือเปล่า”
ฉันยิ้มแล้วส่ายหน้า สีหน้ากลับเป็นปกติ
จากนั้นหลินอี้ก็หยิบกล่องของขวัญออกมาจากด้านหลัง
“ลองดูสิ ชอบไหม”
ฉันก็ไม่เกรงใจ รับมาแล้วเปิดทันที
มันคือหัวใจแห่งมหาสมุทร ของขวัญสำหรับคนที่รักที่สุดเพียงคนเดียว
“เดือนที่แล้วฉันได้รับเชิญไปงานแสดงเครื่องประดับ แล้วผู้จัดงานก็ให้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status