Short
คุณชายกลายเป็นคนหน้าเงิน

คุณชายกลายเป็นคนหน้าเงิน

بواسطة:  หนูน้อยฮวาฮวาمكتمل
لغة: Thai
goodnovel4goodnovel
12فصول
1وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

แฟนหนุ่มของฉันเป็นคุณชายแห่งวงการ มีทรัพย์สินมากกว่าแสนล้านบาท เพื่อทดสอบฉัน เขาไม่ซื้อของขวัญอะไรให้ฉันเลยตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา และไม่เคยออกเงินอะไรให้ฉันแม้แต่แดงเดียว แม้แต่การซื้อร่มที่ร้านสะดวกซื้อเพียงคันเดียว เขาก็ต้องให้ฉันหารด้วย ต่อจากนั้นมาแม่ป่วยหนัก ฉันไล่ยืมเงินเพื่อนรอบตัวมากมาย จนขาดอีกเพียง 1 หมื่นบาท ก็จะได้ค่าผ่าตัดให้กับแม่แล้ว แต่ไม่ว่าฉันจะอ้อนวอนขอร้องแฟนหนุ่มยังไง เขาก็ไม่ยอมให้ฉันยืมเงินเลย หลังจากที่ฉันจัดงานศพของคุณแม่เสร็จด้วยตัวคนเดียว แล้วกลับบ้านไปเพื่อเก็บของมากมาย กลับเจอลิสต์ของขวัญที่เขาซื้อให้กับน้องสาวข้างบ้าน เพชรนิลจินดา เครื่องประดับของเหล่าคุณหญิงคุณนายมากมาย หรือแม้แต่ไข่มุกมูลค่ากว่าร้อยล้าน... แถมยังเจอข้อความที่คุยกับเพื่อนพ้องของตัวเองอีก “พี่เผย ได้ยินว่าหลินจือสวี่คุกเข่าอ้อนวอนขอยืมเงิน 1 หมื่นจากพี่เลยเหรอ เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า” เผยซูเฉินถอนหายใจอย่างติดตลก ก่อนจะได้ยินเสียงดังขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “เนี่ยนเนี่ยนพูดถูก คนที่ยอมคุกเข่าเพื่อขอยืมเงินหมื่นเดียว ไม่ใช่ผู้หญิงที่เลิศเลออะไรนักหรอก” “คบกันแค่ 7 ปีเอง เธอก็อยากจะเอาเงินของฉันใจจะขาดแล้ว” ที่แท้ การทดสอบ 7 ปีนี้ มันเป็นแค่การยุแยงจากน้องสาวข้างบ้านงั้นเหรอ แต่เอาเถอะ ถึงยังไง ฉันก็ตัดสินใจจะเลิกกับเขา ตั้งแต่วันที่แม่จากไปแล้ว

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1

ฉันเพิ่งเก็บรายการของขวัญกลับไปไว้ที่เดิม ประตูทางเข้าบ้านก็ถูกเปิดออก

เผยซูเฉินเดินเข้ามาพร้อมกลิ่นเหล้าอ่อน ๆ แล้วมานั่งลงข้างฉันอย่างไม่เกรงใจ

“หายไปตั้งหลายวัน นึกว่าจะมีศักดิ์ศรีพอจนไม่กลับมาอีกแล้วเสียอีก”

“สุดท้ายก็ยังขาดฉันไม่ได้ เลยต้องกลับมาอย่างว่านอนสอนง่าย”

คำพูดของเขาแทบจะหลุดออกมาตรง ๆ ว่า ฉันกลับมาเพื่อหลอกเอาเงินจากเขา

หรือบางที ในสายตาเขา ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงที่หมายตาเงินของเขาตั้งแต่แรกเท่านั้น

ฉันไม่ได้แม้แต่จะเงยตาขึ้น มองไปด้านข้างแล้วขยับตัวหลบเล็กน้อย

หลบแขนของเขาที่กำลังจะพาดมาที่ไหล่ฉัน

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง มองมือของตัวเอง แล้วก็มองฉัน

ในความคิดเขา คงคิดว่าฉันกำลังงอนเพราะเรื่องเงิน 1 หมื่นนั่น

“ฉันดื่มมานิดหน่อย กระหายน้ำ ไปต้มซุปแก้เมาให้ฉันหน่อย”

เขาเป็นแบบนี้เสมอ เผลอทีไรก็วางท่าคุณชาย

แต่เมื่อเจ็ดปีก่อน ตอนที่เขาเพิ่งตามจีบฉัน

เขากลับใช้การแสดงที่แสนจะห่วย สร้างภาพว่าตัวเองเป็นคนจน

หลอกฉันจนหัวหมุน

“จือสวี่ ฉันไม่มีอะไรเลย และก็ให้อนาคตที่มั่นคงกับเธอไม่ได้”

“แต่เราสามารถพยายามไปด้วยกัน ใช้ชีวิตที่ดีขึ้นด้วยกันได้”

ตอนนั้น มองหน้าเขาที่ดูจริงใจ สุดท้ายฉันก็พยักหน้าตกลง

ฉันยอมรับว่าตัวเองขาดเงิน แต่ก็เชื่อว่าพึ่งความพยายามของตัวเองได้

เหตุผลที่เลือก เผยซูเฉิน ก็เพราะประโยคที่ว่า เราจะพยายามไปด้วยกัน ใช้ชีวิตดี ๆ ไปด้วยกัน

แต่ยิ่งคบกันนานเข้า ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาไม่เหมือนคนธรรมดา

บางครั้งเขาจะเผลอแสดงความรังเกียจของราคาถูกออกมาโดยไม่รู้ตัว

ทั้งยังชอบสั่งให้ฉันทำเรื่องที่จริง ๆ แล้วเขาก็ทำเองได้

จนกระทั่งวันหนึ่ง ตอนที่ฉันกำลังทำงานพิเศษ ฉันเห็นเขาลงมาจากรถหรูคันหนึ่ง

มีคนห้อมล้อม แล้วเดินเข้าไปในคลับหรูอย่างคนสำคัญ

ตอนนั้นเอง ฉันถึงมั่นใจเต็มที่ว่า ความสัมพันธ์ของเราถูกสร้างขึ้นจากคำโกหก

และลึก ๆ แล้ว เขาก็กลัวมาตลอดว่าฉันจะหวังเงินของเขา

เสียงของ เผยซูเฉิน ดังขึ้นอีกครั้ง ตัดความคิดของฉัน

“ต่อไปถ้าอยากได้เงิน ก็บอกฉันตรง ๆ ก็ได้ ไม่ต้องเอาเรื่องแม่ป่วยมาเป็นข้ออ้าง”

“ไม่กลัวโดนฟ้าผ่าบ้างหรือไง”

คำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกขำอย่างเหลือเชื่อ

ฉันเงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยสายตาเย็นชา

“ถ้าฉันบอกตรง ๆ นายจะให้ฉันจริงเหรอ”

เขาชะงักไป สีหน้าดูลังเลอยู่เล็กน้อย

แต่ในวินาทีถัดมา เหมือนเขาได้ข้อสรุปอะไรบางอย่าง สายตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นเยาะเย้ยทันที

“เนี่ยนเนี่ยนพูดถูกจริง ๆ ที่เธออยู่ข้างฉัน ก็เพราะเงินของฉันจริง ๆ สินะ”
توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
12 فصول
บทที่ 1
ฉันเพิ่งเก็บรายการของขวัญกลับไปไว้ที่เดิม ประตูทางเข้าบ้านก็ถูกเปิดออกเผยซูเฉินเดินเข้ามาพร้อมกลิ่นเหล้าอ่อน ๆ แล้วมานั่งลงข้างฉันอย่างไม่เกรงใจ“หายไปตั้งหลายวัน นึกว่าจะมีศักดิ์ศรีพอจนไม่กลับมาอีกแล้วเสียอีก”“สุดท้ายก็ยังขาดฉันไม่ได้ เลยต้องกลับมาอย่างว่านอนสอนง่าย”คำพูดของเขาแทบจะหลุดออกมาตรง ๆ ว่า ฉันกลับมาเพื่อหลอกเอาเงินจากเขาหรือบางที ในสายตาเขา ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงที่หมายตาเงินของเขาตั้งแต่แรกเท่านั้นฉันไม่ได้แม้แต่จะเงยตาขึ้น มองไปด้านข้างแล้วขยับตัวหลบเล็กน้อยหลบแขนของเขาที่กำลังจะพาดมาที่ไหล่ฉันเขาชะงักไปครู่หนึ่ง มองมือของตัวเอง แล้วก็มองฉันในความคิดเขา คงคิดว่าฉันกำลังงอนเพราะเรื่องเงิน 1 หมื่นนั่น“ฉันดื่มมานิดหน่อย กระหายน้ำ ไปต้มซุปแก้เมาให้ฉันหน่อย”เขาเป็นแบบนี้เสมอ เผลอทีไรก็วางท่าคุณชายแต่เมื่อเจ็ดปีก่อน ตอนที่เขาเพิ่งตามจีบฉันเขากลับใช้การแสดงที่แสนจะห่วย สร้างภาพว่าตัวเองเป็นคนจนหลอกฉันจนหัวหมุน“จือสวี่ ฉันไม่มีอะไรเลย และก็ให้อนาคตที่มั่นคงกับเธอไม่ได้”“แต่เราสามารถพยายามไปด้วยกัน ใช้ชีวิตที่ดีขึ้นด้วยกันได้”ตอนนั้น มองหน้าเขาที่ดูจร
اقرأ المزيد
บทที่ 2
เขาพูดจบ ก็โอนเงินมาให้ฉันผ่านมือถือ จำนวน 9 บาท
พร้อมใส่หมายเหตุกำกับการโอน
มีหมายเหตุอยู่แค่สองคำ: “ผู้หญิงหน้าเงิน”
คบกับเขามาเจ็ดปีเต็ม ฉันไม่เคยใช้เงินของเขาแม้แต่บาทเดียว
แม้แต่ในวันเทศกาลหรือวันครบรอบ ฉันยังเป็นฝ่ายเตรียมของขวัญให้เขา
เขารับไปอย่างสบายใจ แต่เพราะเขาไม่เคยเตรียมอะไรให้ฉัน
กลับพูดเหน็บแนมถามฉันว่า ฉันคิดว่าผู้ชายต้องซื้อของขวัญง้อแฟนเป็นเรื่องธรรมดาหรือไง
นี่แหละ คือฉันที่เขาเรียกปากต่อปากว่า “ผู้หญิงหน้าเงิน”
นี่แหละ คือทายาทตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวงที่มีทรัพย์สินนับพันล้าน
พอนึกถึงรายการของขวัญที่เขาเตรียมไว้ให้เสิ่นเนี่ยนเนี่ยน
นึกถึงแม่ที่ถูกโรคร้ายทรมานจนแทบจำสภาพไม่ได้ แต่ไม่มีเงินรักษา ก่อนจากไปอย่างเจ็บปวด
ฉันไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาแม้แต่วินาทีเดียว
ฉันเพิ่งลุกขึ้นตั้งใจจะออกไป ก็มีเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากหน้าประตูอีกครั้ง
เสิ่นเนี่ยนเนี่ยนเดินเข้ามา พลางถอดเสื้อคลุมของตัวเองออก
เผยให้เห็นชุดข้างในที่แต่งตัวอย่างเซ็กซี่
แต่พอเห็นฉัน เธอก็ทำเหมือนตกใจ รีบสวมเสื้อคลุมกลับทันที
“พี่จือสวี่ ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่ล่ะ?”
ฉันหันไปมอง เผย
اقرأ المزيد
บทที่ 3
“พี่ซูเฉิน เดือนหน้าพี่ย้ายออกเถอะนะ จะปล่อยให้คนนอกมาเอาเปรียบพี่ตลอดไม่ได้หรอก”
“หรือไม่ก็ให้พี่จือสวี่เขียนใบติดหนี้ให้พี่ แบบนี้ก็ยุติธรรมดีนะ”
ถ้าการตบคนไม่ผิดกฎหมาย ฉันคงตบพวกเขาคนละฉาดไปแล้ว
แต่ถ้าฉันตบจริง พวกเขาก็คงหาวิธีรีดเงินจากฉันแน่
เกมรสนิยมต่ำ ๆ ที่พวกคนรวยไร้ศีลธรรมชอบเล่นกันที่สุด
เจ็ดปีที่ผ่านมา ฉันเล่นเกมกับพวกเขามามากพอแล้ว
ฉันไม่ขอเล่นต่อ
“ใบติดหนี้ฉันไม่เขียน ถ้าอยากได้เงินก็ไปฟ้องศาลเอาเอง ดูสิว่าศาลจะตัดสินว่าฉันแพ้ไหม”
“บ้านฉันก็ไม่อยู่แล้ว ในเมื่อคุณเสิ่นอยากพักหนึ่งคืน ก็อย่าลืมจ่ายค่าเช่าให้เผยซูเฉินด้วย”
“ไม่อย่างนั้นคุณก็จะกลายเป็นคนหน้าเงินเหมือนกัน”
ฉันเพิ่งจะก้าวจะเดินออกไป แต่เผยซูเฉินกลับคว้าแขนฉันไว้
สีหน้าล้อเล่นเมื่อครู่หายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความไม่พอใจปนตำหนิ
“หลินจือสวี่ ถึงขั้นนั้นเลยเหรอ ฉันกับเนี่ยนเนี่ยนก็แค่ล้อเล่นกับเธอเท่านั้น”
“ฉันเตือนเธอไว้ให้คิดดี ๆ ถ้าออกไปจากที่นี่ เธอจะไม่ได้อยู่บ้านดี ๆ แบบนี้อีกแล้ว”
ฉันผิดจริง ๆ ผิดอย่างไม่น่าให้อภัย
ไม่ควรตอนที่รู้ว่าเผยซูเฉินคือทายาทตระกูลใหญ่แห่งปักกิ่ง แล้วถูกเ
اقرأ المزيد
บทที่ 4
ฉันขมวดคิ้ว ข้อมูลมันเยอะเกินไป จนฉันตั้งตัวไม่ทันในชั่วขณะ
อะไรคือโอนเข้าบัตรอีกใบหนึ่ง
แล้วฉันมีโบนัสตั้งแต่เมื่อไหร่
ที่สำคัญที่สุด “ประธานเผย” หมายความว่ายังไง
พอเห็นฉันทำหน้างุนงง หัวหน้าก็ทำหน้าสงสัยเหมือนกัน
“คุณกับประธานเผยไม่ใช่แฟนกันเหรอ เป็นประธานเผยที่กำชับฝ่ายการเงินเป็นพิเศษ ให้แยกจ่ายเงินเดือนของคุณ”
“เงินเดือนพื้นฐานโอนให้คุณ ส่วนโบนัสกับเงินเดือนที่ปรับขึ้นจะเก็บไว้ในบัตรอีกใบ เขาบอกว่าคุณต้องเก็บเงิน”
“ไม่คิดเลยว่าคุณจะมีแฟนแบบประธานเผย แต่ยังประหยัดขนาดนี้ หายากจริง ๆ”
ดังนั้นหลายปีมานี้ ฉันได้รับแค่เงินเดือนตอนเข้าทำงานใหม่
ฉันเรียกร้องขอขึ้นเงินเดือนครั้งแล้วครั้งเล่า ที่แท้ไม่ใช่เพราะฉันทำงานไม่พอ แต่ถูกเผยซูเฉินโอนเข้าอีกบัตรไปหมด
ตอนฉันไปหาฝ่ายการเงินเพื่อขอรายการเงินเดือน ฉันเห็นในช่องโบนัสที่ควรได้ มีตัวเลขเขียนชัดเจนว่า 1 หมื่นบาท
ไม่กี่วันก่อน เพื่อรวบรวมเงิน 1 หมื่นบาทสุดท้าย ฉันเลยส่งเงินให้โรงพยาบาลช้าไปหนึ่งวัน
ทำให้แม่ของฉันไม่ได้ทันรอการผ่าตัด ก่อนจะจากโลกนี้ไป
ที่น่าขันยิ่งกว่านั้นคือ โบนัสทั้งหมดที่เผยซูเฉินหักไปจากฉันตลอดเจ
اقرأ المزيد
บทที่ 5
ทุกคนต่างมองฉันด้วยสายตาดูถูก เสียงด่าทอก็ดังต่อเนื่องไม่หยุด
ฉันมองไปที่เผยซูเฉิน เขายังคงมีสีหน้าไม่ใส่ใจเหมือนเดิม
แถมยังเหมือนมีความรู้สึกน้อยใจราวกับว่าเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนพูดแทนใจเขา
ฉันยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มที่ทั้งเหลือเชื่อและขมขื่น
กำลังจะอ้าปากพูด แต่เผยซูเฉินกลับดึงฉันไว้ก่อน ทำท่าทางเหมือนคนใจกว้างที่เข้ามาไกล่เกลี่ย
“เอาเถอะ ๆ เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป ฉันก็ไม่ได้ขาดเงินแค่นั้น”
“ต่อไปถ้าเธออยากได้เงิน ก็บอกฉันตรง ๆ ก็พอ”
“ไม่จำเป็นต้องหาข้ออ้างมากมายขนาดนั้น”
พอเผยซูเฉินพูดขึ้น ทั้งออฟฟิศก็ดูเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม ทุกคนต่างคิดว่าฉันไม่รู้จักบุญคุณ
“ใช่สิ ประธานเผยรวยขนาดนี้ ถ้าอยากได้เงินก็พูดตรง ๆ ก็พอ”
“ถึงกับสาปแช่งแม่ตัวเองเพื่อขอเงิน แบบนี้ก็ไม่ใช่คนแล้ว”
“ไม่คิดเลยว่าหลินจือสวี่จะเป็นคนแบบนี้ ก่อนหน้านี้เห็นเธอประหยัด ฉันยังเอาของกินมาแบ่งให้เธอบ่อย ๆ เลย”
“คนแบบเธอนี่แหละ สมควรถูกประธานเผยทิ้ง ให้เธออยู่ในเมืองนี้ต่อไม่ได้”
ฉันมองเพื่อนร่วมงานที่เคยสนิทกับฉันมาก่อน ตอนนี้กลับช่วยกันเหยียบฉันซ้ำ
แล้วก็นึกถึงสิ่งที่เผยซูเฉินทำมาตลอด

اقرأ المزيد
บทที่ 6
นอกจากจะหักโบนัสกับเงินเดือนที่ปรับขึ้นของฉันแล้ว เผยซูเฉินยังจงใจทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ยอมเซ็นอนุมัติเงินปลอบขวัญพนักงาน
แม้แต่ใบคำร้องขอเบิกเงินเดือนล่วงหน้า ก็ยังถูกเขาถอนกลับ
ทั้งที่มันก็แค่ 1 หมื่นบาท ทำไมถึงให้ฉันไม่ได้ ทำไมต้องจงใจทำให้ฉันลำบาก
พอนึกถึงทุกอย่างที่ฉันทำเพื่อเผยซูเฉินมาตลอดหลายปี ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองโง่จนน่าสมเพช
ถ้าฉันทำงานบริษัทอื่น ฉันคงไม่เหนื่อยขนาดนี้ และคงมีเงินเก็บมากมาย
บางทีแม่ของฉันอาจยังมีชีวิตอยู่ก็ได้
ถ้าฉันไม่เคยเจอเผยซูเฉินก็คงดี
เพื่อนร่วมงานที่ก่อนหน้านี้ยังพูดว่าฉันหาเงินโดยใช้แม่ตัวเองเป็นเครื่องมือ
พอได้ยินคำพูดของหัวหน้า ต่างก็เงียบเป็นเป่าสาก
แต่ละคนก้มหน้าลง ไม่กล้ามองฉัน
คงไม่คิดว่าความจริงจะตบหน้ากลับมาเร็วขนาดนี้
แต่เพราะคนตรงหน้าคือเผยซูเฉิน จึงไม่มีใครกล้าตั้งคำถามกับเขา
ผู้คนมักรังแกคนที่อ่อนแอกว่า ต่อให้ฝ่ายที่แข็งแกร่งจะเป็นฝ่ายผิด
ความจริงพวกนี้ฉันเข้าใจมานานแล้ว แต่พอเห็นกับตาจริง ๆ ก็ยังรู้สึกหดหู่
เพื่อนร่วมงานที่ฉันเคยช่วยทำแผนงาน เพื่อนที่ฉันเคยช่วยดูแลลูก คนเหล่านั้นที่ฉันเคยช่วยเหลือ
แม้จะรู้ควา
اقرأ المزيد
บทที่ 7
แววอาฆาตที่วูบผ่านในดวงตาของเสิ่นเนี่ยนเนี่ยน ถูกเธอซ่อนไว้อย่างรวดเร็ว
6
“พี่ซูเฉิน ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ให้โอกาสพี่จือสวี่ทำงาน เธอคงอยู่ในเมืองนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ”
“แม่เธอตายก็ตายไปเถอะ ไม่มีอะไรใหญ่โต ต่อไปก็จะเอาข้ออ้างนี้มาหลอกเอาเงินพี่ไม่ได้อีกแล้ว”
“ตอนนี้พี่ไปหาเธอ ก็เท่ากับให้โอกาสเธอได้คืบเอาศอก ผู้หญิงเข้าใจผู้หญิงที่สุดแล้ว พี่จือสวี่กำลังเล่นแง่อยู่นะ”
ชั่วขณะหนึ่ง เผยซูเฉินรู้สึกว่าเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนตรงหน้าดูแปลกหน้า
เขารู้ดีว่าฉันเก่งแค่ไหน
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา บริษัทสร้างมูลค่าทางธุรกิจเพิ่มขึ้นไม่น้อยภายใต้การผลักดันของฉัน
กลับกัน เผยซูเฉินต่างหากที่คอยกดฉันไว้ลับ ๆ มาตลอด
ชีวิตของคนคนหนึ่ง ในปากของเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนกลับไร้ค่าเพียงนี้
เมื่อครู่เผยซูเฉินเพิ่งทบทวนความทรงจำระหว่างฉันกับเขาอย่างจริงจัง
เขาไม่เคยใช้เงินกับฉันแม้แต่หยวนเดียว และก็ไม่มีเรื่องหน้าเงินอะไรทั้งนั้น
เหมือนว่าทุกครั้งที่ฉันเคยระเบิดอารมณ์ ทุกครั้งที่ฉันเคยกล่าวโทษและอธิบาย เผยซูเฉินล้วนถูกคำพูดของเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนชักนำ
ภาพลักษณ์หน้าเงินของฉันจึงฝังลึกอยู่ในใจเขา
สถานการณ์ที่กล
اقرأ المزيد
บทที่ 8
หน้าประตูศาล ลมพัดจนผมของฉันยุ่งเหยิง
ฉันกลับมายังบ้านเกิด
เปิดประตูบ้านเล็ก ๆ ที่ครั้งหนึ่งฉันกับแม่เคยพึ่งพาอาศัยกัน
กลิ่นอายที่คุ้นเคย ทำให้น้ำตาเอ่อขึ้นมาเต็มดวงตาอีกครั้ง
ฉันกอดโกศอัฐิของแม่ไว้แน่น นั่งยอง ๆ อยู่กับพื้นแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น
ขอโทษนะ แม่ ที่หนูทำให้แม่ไม่ได้ใช้ชีวิตที่ดี
ขอโทษนะ แม่ ที่หนูรวบรวมค่าผ่าตัดไม่ทันในเวลาสำคัญ
ขอโทษนะ แม่ ที่หนูทำให้แม่ไม่ได้เห็นวันที่หนูแต่งงาน
......
มีหลายเรื่องจริง ๆ ที่ฉันรู้สึกผิดต่อแม่
หลังจากร้องไห้จนเหนื่อย ฉันก็เห็นเก้าอี้ตัวเล็กในลานบ้าน
บนนั้นยังมีรูปหน้ายิ้มที่แม่วาดให้ฉันอยู่
แต่เพราะไม่ได้ใช้มานาน เก้าอี้จึงถูกตะไคร่เกาะเต็มไปหมด
ฉันหยิบเก้าอี้ขึ้นมา เดินไปที่ลำธารข้าง ๆ
ใช้แปรงขัดคราบสกปรกออกทีละที
หน้ายิ้มบนเก้าอี้ก็ค่อย ๆ ชัดขึ้น
รอยยิ้มนั้นช่างเหมือนรอยยิ้มของแม่
ฉันยื่นมือไปลูบลายบนเก้าอี้เบา ๆ แล้วพึมพำ
“แม่ หนูจะใช้ชีวิตต่อไปให้ดี...”
พอพูดจบ น้ำตาของฉันก็หยดลงบนเก้าอี้
ดูเหมือนฉันจะอยู่โดยไม่มีแม่ไม่ได้จริง ๆ
หลังจากปรับอารมณ์ได้แล้ว ฉันก็กลับเข้าไปในลานบ้าน
ความยุ่งทำให้
اقرأ المزيد
บทที่ 9
จะบอกว่าไม่ซาบซึ้งก็คงโกหก เขายุ่งขนาดนั้น จะหาข้ออ้างสักอย่างมาปัดฉันก็ได้
ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ไปที่บ่อปลากับหลินอี้
“บ่อปลาของเธอมีความกว้างประมาณ 12.5 ไร่ ความลึกของน้ำควรอยู่ที่ประมาณ 2.5 เมตร ต้องใช้ปูนขาวราว 4.5 ตันเพื่อปรับสภาพบ่อ ความลึกของบ่อเธอยังไม่พอสำหรับการเลี้ยงปลานะ”
ฉันหยิบสมุดออกมาจดไป พยักหน้าไป แล้วรีบถามต่อ
“แล้วชนิดของปลามีข้อกำหนดอะไรไหมคะ?”
หลินอี้คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
“โดยทั่วไป บ่อปลาขนาดนี้ควรเลี้ยงปลาคาร์พเงินประมาณ 2000 ตัว ปลาอีคุดครีบยาว 1500 ตัว ปลาซิลเวอร์คาร์พประมาณ 20 ตัว แต่ช่วงเริ่มต้นก็เลี้ยงปลาที่เลี้ยงง่ายและโอกาสรอดสูงก่อนก็ได้”
“เรื่องคนงานเธอไม่ต้องกังวล เดี๋ยวฉันแนะนำคนที่มีประสบการณ์ให้สองสามคน”
“ส่วนบ่อตกปลาระดับสูงที่เธออยากทำ ต้องแบ่งพื้นที่บ่อ มือใหม่กับระดับโปรห้ามอยู่ที่เดียวกัน มือใหม่ตกไม่ได้ แต่เห็นคนอื่นตกได้จะท้อใจ”
“แล้วก็มีบ่อประเภทสังคม ที่ตกปลาไม่ใช่เป้าหมายหลัก เวลาดึงลูกค้าต้องใส่ใจเรื่องเนื้อหาโฆษณา”
หลินอี้อธิบายกับฉันอยู่ทั้งบ่าย
ตอนแรกฉันคิดว่าเขาเป็นแค่เศรษฐีใหม่ที่รวยจากการเลี้ยงปลา
แต่พอ
اقرأ المزيد
บทที่ 10
ตอนที่ฉันกินไปได้ครึ่งหนึ่ง หลินอี้ก็ยิ้มแล้วพูดขึ้น
“อิ่มแล้วเหรอ”
ทุกครั้งที่ฉันอิ่ม ความเร็วในการกินจะช้าลง
น้ำใจของคนอื่น อย่างไรก็ต้องกินให้หมด ถึงจะอิ่มแล้ว ฉันก็ยังค่อย ๆ กินจนหมด
“ถ้าอิ่มแล้วก็อย่าฝืนกินต่อ กินมากไปจะไม่สบายท้อง”
ฉันคาบตะเกียบไว้แล้วหัวเราะออกมา
“หลินอี้ นายเป็นพยาธิในท้องฉันหรือไง รู้ใจฉันขนาดนี้”
“ฮ่า ๆ ก็ช่วยไม่ได้ ความคิดของเธอเขียนอยู่บนหน้า ไม่อยากรู้ก็ยาก”
ความคิดซื่อ ๆ งั้นเหรอ
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนใช้คำนี้กับฉัน
เผยซูเฉินมองฉันมาตลอดว่าเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ที่คอยวางแผนหาเงินจากผู้ชาย
ถ้าฉันเป็นแบบที่หลินอี้พูดจริง ทำไมตลอดหลายปีที่ผ่านมา เผยซูเฉินไม่เคยสนใจความรู้สึกของฉันเลย
พอเห็นสีหน้าฉันแปลกไป หลินอี้ก็รีบถาม
“เป็นอะไรไป? ฉันพูดอะไรผิดหรือเปล่า”
ฉันยิ้มแล้วส่ายหน้า สีหน้ากลับเป็นปกติ
จากนั้นหลินอี้ก็หยิบกล่องของขวัญออกมาจากด้านหลัง
“ลองดูสิ ชอบไหม”
ฉันก็ไม่เกรงใจ รับมาแล้วเปิดทันที
มันคือหัวใจแห่งมหาสมุทร ของขวัญสำหรับคนที่รักที่สุดเพียงคนเดียว
“เดือนที่แล้วฉันได้รับเชิญไปงานแสดงเครื่องประดับ แล้วผู้จัดงานก็ให้
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status