Short
คุณชายกลายเป็นคนหน้าเงิน

คุณชายกลายเป็นคนหน้าเงิน

에:  หนูน้อยฮวาฮวา참여
언어: Thai
goodnovel4goodnovel
12챕터
32.3K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

แฟนหนุ่มของฉันเป็นคุณชายแห่งวงการ มีทรัพย์สินมากกว่าแสนล้านบาท เพื่อทดสอบฉัน เขาไม่ซื้อของขวัญอะไรให้ฉันเลยตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา และไม่เคยออกเงินอะไรให้ฉันแม้แต่แดงเดียว แม้แต่การซื้อร่มที่ร้านสะดวกซื้อเพียงคันเดียว เขาก็ต้องให้ฉันหารด้วย ต่อจากนั้นมาแม่ป่วยหนัก ฉันไล่ยืมเงินเพื่อนรอบตัวมากมาย จนขาดอีกเพียง 1 หมื่นบาท ก็จะได้ค่าผ่าตัดให้กับแม่แล้ว แต่ไม่ว่าฉันจะอ้อนวอนขอร้องแฟนหนุ่มยังไง เขาก็ไม่ยอมให้ฉันยืมเงินเลย หลังจากที่ฉันจัดงานศพของคุณแม่เสร็จด้วยตัวคนเดียว แล้วกลับบ้านไปเพื่อเก็บของมากมาย กลับเจอลิสต์ของขวัญที่เขาซื้อให้กับน้องสาวข้างบ้าน เพชรนิลจินดา เครื่องประดับของเหล่าคุณหญิงคุณนายมากมาย หรือแม้แต่ไข่มุกมูลค่ากว่าร้อยล้าน... แถมยังเจอข้อความที่คุยกับเพื่อนพ้องของตัวเองอีก “พี่เผย ได้ยินว่าหลินจือสวี่คุกเข่าอ้อนวอนขอยืมเงิน 1 หมื่นจากพี่เลยเหรอ เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า” เผยซูเฉินถอนหายใจอย่างติดตลก ก่อนจะได้ยินเสียงดังขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “เนี่ยนเนี่ยนพูดถูก คนที่ยอมคุกเข่าเพื่อขอยืมเงินหมื่นเดียว ไม่ใช่ผู้หญิงที่เลิศเลออะไรนักหรอก” “คบกันแค่ 7 ปีเอง เธอก็อยากจะเอาเงินของฉันใจจะขาดแล้ว” ที่แท้ การทดสอบ 7 ปีนี้ มันเป็นแค่การยุแยงจากน้องสาวข้างบ้านงั้นเหรอ แต่เอาเถอะ ถึงยังไง ฉันก็ตัดสินใจจะเลิกกับเขา ตั้งแต่วันที่แม่จากไปแล้ว

더 보기

최신 챕터

더보기

리뷰

Suchanaree Mauydee
Suchanaree Mauydee
Good Good Good
2026-04-15 14:16:00
1
0
mirage mirror
mirage mirror
เติมเหรียญก็ยังอ่านไม่ได้ จะมีเหรียญไว้ทำอะไร
2026-06-02 14:26:26
0
0
virin m
virin m
ทำไมต้องให้สมัครรายสัปดาห์ แพงก็แพง อุตส่าห์เติมเหรียญเพราะอยากปลดอ่านรายตอนก็ทำไม่ได้ น่าเกลียดจริง ๆ แอปนี้
2026-05-30 20:18:59
2
0
Sasinan Jindaborisut
Sasinan Jindaborisut
ทำไมต้องทำระบบสมาชิก
2026-05-27 13:28:02
13
0
ข้าวหน้าปากซอย อร่อยดีนะ
ข้าวหน้าปากซอย อร่อยดีนะ
ซื้อตอนแยกไม่ได้น่ารำคาญจริง อยากอ่านก็เรื่องเดียวไม่อยากอ่านเรื่องอื่นระบบเช่าแม่งบังคับฉิบหาย
2026-04-14 03:26:24
130
2
12 챕터
บทที่ 1
ฉันเพิ่งเก็บรายการของขวัญกลับไปไว้ที่เดิม ประตูทางเข้าบ้านก็ถูกเปิดออกเผยซูเฉินเดินเข้ามาพร้อมกลิ่นเหล้าอ่อน ๆ แล้วมานั่งลงข้างฉันอย่างไม่เกรงใจ“หายไปตั้งหลายวัน นึกว่าจะมีศักดิ์ศรีพอจนไม่กลับมาอีกแล้วเสียอีก”“สุดท้ายก็ยังขาดฉันไม่ได้ เลยต้องกลับมาอย่างว่านอนสอนง่าย”คำพูดของเขาแทบจะหลุดออกมาตรง ๆ ว่า ฉันกลับมาเพื่อหลอกเอาเงินจากเขาหรือบางที ในสายตาเขา ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงที่หมายตาเงินของเขาตั้งแต่แรกเท่านั้นฉันไม่ได้แม้แต่จะเงยตาขึ้น มองไปด้านข้างแล้วขยับตัวหลบเล็กน้อยหลบแขนของเขาที่กำลังจะพาดมาที่ไหล่ฉันเขาชะงักไปครู่หนึ่ง มองมือของตัวเอง แล้วก็มองฉันในความคิดเขา คงคิดว่าฉันกำลังงอนเพราะเรื่องเงิน 1 หมื่นนั่น“ฉันดื่มมานิดหน่อย กระหายน้ำ ไปต้มซุปแก้เมาให้ฉันหน่อย”เขาเป็นแบบนี้เสมอ เผลอทีไรก็วางท่าคุณชายแต่เมื่อเจ็ดปีก่อน ตอนที่เขาเพิ่งตามจีบฉันเขากลับใช้การแสดงที่แสนจะห่วย สร้างภาพว่าตัวเองเป็นคนจนหลอกฉันจนหัวหมุน“จือสวี่ ฉันไม่มีอะไรเลย และก็ให้อนาคตที่มั่นคงกับเธอไม่ได้”“แต่เราสามารถพยายามไปด้วยกัน ใช้ชีวิตที่ดีขึ้นด้วยกันได้”ตอนนั้น มองหน้าเขาที่ดูจร
더 보기
บทที่ 2
เขาพูดจบ ก็โอนเงินมาให้ฉันผ่านมือถือ จำนวน 9 บาท
พร้อมใส่หมายเหตุกำกับการโอน
มีหมายเหตุอยู่แค่สองคำ: “ผู้หญิงหน้าเงิน”
คบกับเขามาเจ็ดปีเต็ม ฉันไม่เคยใช้เงินของเขาแม้แต่บาทเดียว
แม้แต่ในวันเทศกาลหรือวันครบรอบ ฉันยังเป็นฝ่ายเตรียมของขวัญให้เขา
เขารับไปอย่างสบายใจ แต่เพราะเขาไม่เคยเตรียมอะไรให้ฉัน
กลับพูดเหน็บแนมถามฉันว่า ฉันคิดว่าผู้ชายต้องซื้อของขวัญง้อแฟนเป็นเรื่องธรรมดาหรือไง
นี่แหละ คือฉันที่เขาเรียกปากต่อปากว่า “ผู้หญิงหน้าเงิน”
นี่แหละ คือทายาทตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวงที่มีทรัพย์สินนับพันล้าน
พอนึกถึงรายการของขวัญที่เขาเตรียมไว้ให้เสิ่นเนี่ยนเนี่ยน
นึกถึงแม่ที่ถูกโรคร้ายทรมานจนแทบจำสภาพไม่ได้ แต่ไม่มีเงินรักษา ก่อนจากไปอย่างเจ็บปวด
ฉันไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาแม้แต่วินาทีเดียว
ฉันเพิ่งลุกขึ้นตั้งใจจะออกไป ก็มีเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากหน้าประตูอีกครั้ง
เสิ่นเนี่ยนเนี่ยนเดินเข้ามา พลางถอดเสื้อคลุมของตัวเองออก
เผยให้เห็นชุดข้างในที่แต่งตัวอย่างเซ็กซี่
แต่พอเห็นฉัน เธอก็ทำเหมือนตกใจ รีบสวมเสื้อคลุมกลับทันที
“พี่จือสวี่ ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่ล่ะ?”
ฉันหันไปมอง เผย
더 보기
บทที่ 3
“พี่ซูเฉิน เดือนหน้าพี่ย้ายออกเถอะนะ จะปล่อยให้คนนอกมาเอาเปรียบพี่ตลอดไม่ได้หรอก”
“หรือไม่ก็ให้พี่จือสวี่เขียนใบติดหนี้ให้พี่ แบบนี้ก็ยุติธรรมดีนะ”
ถ้าการตบคนไม่ผิดกฎหมาย ฉันคงตบพวกเขาคนละฉาดไปแล้ว
แต่ถ้าฉันตบจริง พวกเขาก็คงหาวิธีรีดเงินจากฉันแน่
เกมรสนิยมต่ำ ๆ ที่พวกคนรวยไร้ศีลธรรมชอบเล่นกันที่สุด
เจ็ดปีที่ผ่านมา ฉันเล่นเกมกับพวกเขามามากพอแล้ว
ฉันไม่ขอเล่นต่อ
“ใบติดหนี้ฉันไม่เขียน ถ้าอยากได้เงินก็ไปฟ้องศาลเอาเอง ดูสิว่าศาลจะตัดสินว่าฉันแพ้ไหม”
“บ้านฉันก็ไม่อยู่แล้ว ในเมื่อคุณเสิ่นอยากพักหนึ่งคืน ก็อย่าลืมจ่ายค่าเช่าให้เผยซูเฉินด้วย”
“ไม่อย่างนั้นคุณก็จะกลายเป็นคนหน้าเงินเหมือนกัน”
ฉันเพิ่งจะก้าวจะเดินออกไป แต่เผยซูเฉินกลับคว้าแขนฉันไว้
สีหน้าล้อเล่นเมื่อครู่หายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความไม่พอใจปนตำหนิ
“หลินจือสวี่ ถึงขั้นนั้นเลยเหรอ ฉันกับเนี่ยนเนี่ยนก็แค่ล้อเล่นกับเธอเท่านั้น”
“ฉันเตือนเธอไว้ให้คิดดี ๆ ถ้าออกไปจากที่นี่ เธอจะไม่ได้อยู่บ้านดี ๆ แบบนี้อีกแล้ว”
ฉันผิดจริง ๆ ผิดอย่างไม่น่าให้อภัย
ไม่ควรตอนที่รู้ว่าเผยซูเฉินคือทายาทตระกูลใหญ่แห่งปักกิ่ง แล้วถูกเ
더 보기
บทที่ 4
ฉันขมวดคิ้ว ข้อมูลมันเยอะเกินไป จนฉันตั้งตัวไม่ทันในชั่วขณะ
อะไรคือโอนเข้าบัตรอีกใบหนึ่ง
แล้วฉันมีโบนัสตั้งแต่เมื่อไหร่
ที่สำคัญที่สุด “ประธานเผย” หมายความว่ายังไง
พอเห็นฉันทำหน้างุนงง หัวหน้าก็ทำหน้าสงสัยเหมือนกัน
“คุณกับประธานเผยไม่ใช่แฟนกันเหรอ เป็นประธานเผยที่กำชับฝ่ายการเงินเป็นพิเศษ ให้แยกจ่ายเงินเดือนของคุณ”
“เงินเดือนพื้นฐานโอนให้คุณ ส่วนโบนัสกับเงินเดือนที่ปรับขึ้นจะเก็บไว้ในบัตรอีกใบ เขาบอกว่าคุณต้องเก็บเงิน”
“ไม่คิดเลยว่าคุณจะมีแฟนแบบประธานเผย แต่ยังประหยัดขนาดนี้ หายากจริง ๆ”
ดังนั้นหลายปีมานี้ ฉันได้รับแค่เงินเดือนตอนเข้าทำงานใหม่
ฉันเรียกร้องขอขึ้นเงินเดือนครั้งแล้วครั้งเล่า ที่แท้ไม่ใช่เพราะฉันทำงานไม่พอ แต่ถูกเผยซูเฉินโอนเข้าอีกบัตรไปหมด
ตอนฉันไปหาฝ่ายการเงินเพื่อขอรายการเงินเดือน ฉันเห็นในช่องโบนัสที่ควรได้ มีตัวเลขเขียนชัดเจนว่า 1 หมื่นบาท
ไม่กี่วันก่อน เพื่อรวบรวมเงิน 1 หมื่นบาทสุดท้าย ฉันเลยส่งเงินให้โรงพยาบาลช้าไปหนึ่งวัน
ทำให้แม่ของฉันไม่ได้ทันรอการผ่าตัด ก่อนจะจากโลกนี้ไป
ที่น่าขันยิ่งกว่านั้นคือ โบนัสทั้งหมดที่เผยซูเฉินหักไปจากฉันตลอดเจ
더 보기
บทที่ 5
ทุกคนต่างมองฉันด้วยสายตาดูถูก เสียงด่าทอก็ดังต่อเนื่องไม่หยุด
ฉันมองไปที่เผยซูเฉิน เขายังคงมีสีหน้าไม่ใส่ใจเหมือนเดิม
แถมยังเหมือนมีความรู้สึกน้อยใจราวกับว่าเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนพูดแทนใจเขา
ฉันยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มที่ทั้งเหลือเชื่อและขมขื่น
กำลังจะอ้าปากพูด แต่เผยซูเฉินกลับดึงฉันไว้ก่อน ทำท่าทางเหมือนคนใจกว้างที่เข้ามาไกล่เกลี่ย
“เอาเถอะ ๆ เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป ฉันก็ไม่ได้ขาดเงินแค่นั้น”
“ต่อไปถ้าเธออยากได้เงิน ก็บอกฉันตรง ๆ ก็พอ”
“ไม่จำเป็นต้องหาข้ออ้างมากมายขนาดนั้น”
พอเผยซูเฉินพูดขึ้น ทั้งออฟฟิศก็ดูเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม ทุกคนต่างคิดว่าฉันไม่รู้จักบุญคุณ
“ใช่สิ ประธานเผยรวยขนาดนี้ ถ้าอยากได้เงินก็พูดตรง ๆ ก็พอ”
“ถึงกับสาปแช่งแม่ตัวเองเพื่อขอเงิน แบบนี้ก็ไม่ใช่คนแล้ว”
“ไม่คิดเลยว่าหลินจือสวี่จะเป็นคนแบบนี้ ก่อนหน้านี้เห็นเธอประหยัด ฉันยังเอาของกินมาแบ่งให้เธอบ่อย ๆ เลย”
“คนแบบเธอนี่แหละ สมควรถูกประธานเผยทิ้ง ให้เธออยู่ในเมืองนี้ต่อไม่ได้”
ฉันมองเพื่อนร่วมงานที่เคยสนิทกับฉันมาก่อน ตอนนี้กลับช่วยกันเหยียบฉันซ้ำ
แล้วก็นึกถึงสิ่งที่เผยซูเฉินทำมาตลอด

더 보기
บทที่ 6
นอกจากจะหักโบนัสกับเงินเดือนที่ปรับขึ้นของฉันแล้ว เผยซูเฉินยังจงใจทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ยอมเซ็นอนุมัติเงินปลอบขวัญพนักงาน
แม้แต่ใบคำร้องขอเบิกเงินเดือนล่วงหน้า ก็ยังถูกเขาถอนกลับ
ทั้งที่มันก็แค่ 1 หมื่นบาท ทำไมถึงให้ฉันไม่ได้ ทำไมต้องจงใจทำให้ฉันลำบาก
พอนึกถึงทุกอย่างที่ฉันทำเพื่อเผยซูเฉินมาตลอดหลายปี ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองโง่จนน่าสมเพช
ถ้าฉันทำงานบริษัทอื่น ฉันคงไม่เหนื่อยขนาดนี้ และคงมีเงินเก็บมากมาย
บางทีแม่ของฉันอาจยังมีชีวิตอยู่ก็ได้
ถ้าฉันไม่เคยเจอเผยซูเฉินก็คงดี
เพื่อนร่วมงานที่ก่อนหน้านี้ยังพูดว่าฉันหาเงินโดยใช้แม่ตัวเองเป็นเครื่องมือ
พอได้ยินคำพูดของหัวหน้า ต่างก็เงียบเป็นเป่าสาก
แต่ละคนก้มหน้าลง ไม่กล้ามองฉัน
คงไม่คิดว่าความจริงจะตบหน้ากลับมาเร็วขนาดนี้
แต่เพราะคนตรงหน้าคือเผยซูเฉิน จึงไม่มีใครกล้าตั้งคำถามกับเขา
ผู้คนมักรังแกคนที่อ่อนแอกว่า ต่อให้ฝ่ายที่แข็งแกร่งจะเป็นฝ่ายผิด
ความจริงพวกนี้ฉันเข้าใจมานานแล้ว แต่พอเห็นกับตาจริง ๆ ก็ยังรู้สึกหดหู่
เพื่อนร่วมงานที่ฉันเคยช่วยทำแผนงาน เพื่อนที่ฉันเคยช่วยดูแลลูก คนเหล่านั้นที่ฉันเคยช่วยเหลือ
แม้จะรู้ควา
더 보기
บทที่ 7
แววอาฆาตที่วูบผ่านในดวงตาของเสิ่นเนี่ยนเนี่ยน ถูกเธอซ่อนไว้อย่างรวดเร็ว
6
“พี่ซูเฉิน ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ให้โอกาสพี่จือสวี่ทำงาน เธอคงอยู่ในเมืองนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ”
“แม่เธอตายก็ตายไปเถอะ ไม่มีอะไรใหญ่โต ต่อไปก็จะเอาข้ออ้างนี้มาหลอกเอาเงินพี่ไม่ได้อีกแล้ว”
“ตอนนี้พี่ไปหาเธอ ก็เท่ากับให้โอกาสเธอได้คืบเอาศอก ผู้หญิงเข้าใจผู้หญิงที่สุดแล้ว พี่จือสวี่กำลังเล่นแง่อยู่นะ”
ชั่วขณะหนึ่ง เผยซูเฉินรู้สึกว่าเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนตรงหน้าดูแปลกหน้า
เขารู้ดีว่าฉันเก่งแค่ไหน
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา บริษัทสร้างมูลค่าทางธุรกิจเพิ่มขึ้นไม่น้อยภายใต้การผลักดันของฉัน
กลับกัน เผยซูเฉินต่างหากที่คอยกดฉันไว้ลับ ๆ มาตลอด
ชีวิตของคนคนหนึ่ง ในปากของเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนกลับไร้ค่าเพียงนี้
เมื่อครู่เผยซูเฉินเพิ่งทบทวนความทรงจำระหว่างฉันกับเขาอย่างจริงจัง
เขาไม่เคยใช้เงินกับฉันแม้แต่หยวนเดียว และก็ไม่มีเรื่องหน้าเงินอะไรทั้งนั้น
เหมือนว่าทุกครั้งที่ฉันเคยระเบิดอารมณ์ ทุกครั้งที่ฉันเคยกล่าวโทษและอธิบาย เผยซูเฉินล้วนถูกคำพูดของเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนชักนำ
ภาพลักษณ์หน้าเงินของฉันจึงฝังลึกอยู่ในใจเขา
สถานการณ์ที่กล
더 보기
บทที่ 8
หน้าประตูศาล ลมพัดจนผมของฉันยุ่งเหยิง
ฉันกลับมายังบ้านเกิด
เปิดประตูบ้านเล็ก ๆ ที่ครั้งหนึ่งฉันกับแม่เคยพึ่งพาอาศัยกัน
กลิ่นอายที่คุ้นเคย ทำให้น้ำตาเอ่อขึ้นมาเต็มดวงตาอีกครั้ง
ฉันกอดโกศอัฐิของแม่ไว้แน่น นั่งยอง ๆ อยู่กับพื้นแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น
ขอโทษนะ แม่ ที่หนูทำให้แม่ไม่ได้ใช้ชีวิตที่ดี
ขอโทษนะ แม่ ที่หนูรวบรวมค่าผ่าตัดไม่ทันในเวลาสำคัญ
ขอโทษนะ แม่ ที่หนูทำให้แม่ไม่ได้เห็นวันที่หนูแต่งงาน
......
มีหลายเรื่องจริง ๆ ที่ฉันรู้สึกผิดต่อแม่
หลังจากร้องไห้จนเหนื่อย ฉันก็เห็นเก้าอี้ตัวเล็กในลานบ้าน
บนนั้นยังมีรูปหน้ายิ้มที่แม่วาดให้ฉันอยู่
แต่เพราะไม่ได้ใช้มานาน เก้าอี้จึงถูกตะไคร่เกาะเต็มไปหมด
ฉันหยิบเก้าอี้ขึ้นมา เดินไปที่ลำธารข้าง ๆ
ใช้แปรงขัดคราบสกปรกออกทีละที
หน้ายิ้มบนเก้าอี้ก็ค่อย ๆ ชัดขึ้น
รอยยิ้มนั้นช่างเหมือนรอยยิ้มของแม่
ฉันยื่นมือไปลูบลายบนเก้าอี้เบา ๆ แล้วพึมพำ
“แม่ หนูจะใช้ชีวิตต่อไปให้ดี...”
พอพูดจบ น้ำตาของฉันก็หยดลงบนเก้าอี้
ดูเหมือนฉันจะอยู่โดยไม่มีแม่ไม่ได้จริง ๆ
หลังจากปรับอารมณ์ได้แล้ว ฉันก็กลับเข้าไปในลานบ้าน
ความยุ่งทำให้
더 보기
บทที่ 9
จะบอกว่าไม่ซาบซึ้งก็คงโกหก เขายุ่งขนาดนั้น จะหาข้ออ้างสักอย่างมาปัดฉันก็ได้
ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ไปที่บ่อปลากับหลินอี้
“บ่อปลาของเธอมีความกว้างประมาณ 12.5 ไร่ ความลึกของน้ำควรอยู่ที่ประมาณ 2.5 เมตร ต้องใช้ปูนขาวราว 4.5 ตันเพื่อปรับสภาพบ่อ ความลึกของบ่อเธอยังไม่พอสำหรับการเลี้ยงปลานะ”
ฉันหยิบสมุดออกมาจดไป พยักหน้าไป แล้วรีบถามต่อ
“แล้วชนิดของปลามีข้อกำหนดอะไรไหมคะ?”
หลินอี้คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
“โดยทั่วไป บ่อปลาขนาดนี้ควรเลี้ยงปลาคาร์พเงินประมาณ 2000 ตัว ปลาอีคุดครีบยาว 1500 ตัว ปลาซิลเวอร์คาร์พประมาณ 20 ตัว แต่ช่วงเริ่มต้นก็เลี้ยงปลาที่เลี้ยงง่ายและโอกาสรอดสูงก่อนก็ได้”
“เรื่องคนงานเธอไม่ต้องกังวล เดี๋ยวฉันแนะนำคนที่มีประสบการณ์ให้สองสามคน”
“ส่วนบ่อตกปลาระดับสูงที่เธออยากทำ ต้องแบ่งพื้นที่บ่อ มือใหม่กับระดับโปรห้ามอยู่ที่เดียวกัน มือใหม่ตกไม่ได้ แต่เห็นคนอื่นตกได้จะท้อใจ”
“แล้วก็มีบ่อประเภทสังคม ที่ตกปลาไม่ใช่เป้าหมายหลัก เวลาดึงลูกค้าต้องใส่ใจเรื่องเนื้อหาโฆษณา”
หลินอี้อธิบายกับฉันอยู่ทั้งบ่าย
ตอนแรกฉันคิดว่าเขาเป็นแค่เศรษฐีใหม่ที่รวยจากการเลี้ยงปลา
แต่พอ
더 보기
บทที่ 10
ตอนที่ฉันกินไปได้ครึ่งหนึ่ง หลินอี้ก็ยิ้มแล้วพูดขึ้น
“อิ่มแล้วเหรอ”
ทุกครั้งที่ฉันอิ่ม ความเร็วในการกินจะช้าลง
น้ำใจของคนอื่น อย่างไรก็ต้องกินให้หมด ถึงจะอิ่มแล้ว ฉันก็ยังค่อย ๆ กินจนหมด
“ถ้าอิ่มแล้วก็อย่าฝืนกินต่อ กินมากไปจะไม่สบายท้อง”
ฉันคาบตะเกียบไว้แล้วหัวเราะออกมา
“หลินอี้ นายเป็นพยาธิในท้องฉันหรือไง รู้ใจฉันขนาดนี้”
“ฮ่า ๆ ก็ช่วยไม่ได้ ความคิดของเธอเขียนอยู่บนหน้า ไม่อยากรู้ก็ยาก”
ความคิดซื่อ ๆ งั้นเหรอ
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนใช้คำนี้กับฉัน
เผยซูเฉินมองฉันมาตลอดว่าเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ที่คอยวางแผนหาเงินจากผู้ชาย
ถ้าฉันเป็นแบบที่หลินอี้พูดจริง ทำไมตลอดหลายปีที่ผ่านมา เผยซูเฉินไม่เคยสนใจความรู้สึกของฉันเลย
พอเห็นสีหน้าฉันแปลกไป หลินอี้ก็รีบถาม
“เป็นอะไรไป? ฉันพูดอะไรผิดหรือเปล่า”
ฉันยิ้มแล้วส่ายหน้า สีหน้ากลับเป็นปกติ
จากนั้นหลินอี้ก็หยิบกล่องของขวัญออกมาจากด้านหลัง
“ลองดูสิ ชอบไหม”
ฉันก็ไม่เกรงใจ รับมาแล้วเปิดทันที
มันคือหัวใจแห่งมหาสมุทร ของขวัญสำหรับคนที่รักที่สุดเพียงคนเดียว
“เดือนที่แล้วฉันได้รับเชิญไปงานแสดงเครื่องประดับ แล้วผู้จัดงานก็ให้
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status