บทที่ 2

เขาพูดจบ ก็โอนเงินมาให้ฉันผ่านมือถือ จำนวน 9 บาท

พร้อมใส่หมายเหตุกำกับการโอน

มีหมายเหตุอยู่แค่สองคำ: “ผู้หญิงหน้าเงิน”

คบกับเขามาเจ็ดปีเต็ม ฉันไม่เคยใช้เงินของเขาแม้แต่บาทเดียว

แม้แต่ในวันเทศกาลหรือวันครบรอบ ฉันยังเป็นฝ่ายเตรียมของขวัญให้เขา

เขารับไปอย่างสบายใจ แต่เพราะเขาไม่เคยเตรียมอะไรให้ฉัน

กลับพูดเหน็บแนมถามฉันว่า ฉันคิดว่าผู้ชายต้องซื้อของขวัญง้อแฟนเป็นเรื่องธรรมดาหรือไง

นี่แหละ คือฉันที่เขาเรียกปากต่อปากว่า “ผู้หญิงหน้าเงิน”

นี่แหละ คือทายาทตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวงที่มีทรัพย์สินนับพันล้าน

พอนึกถึงรายการของขวัญที่เขาเตรียมไว้ให้เสิ่นเนี่ยนเนี่ยน

นึกถึงแม่ที่ถูกโรคร้ายทรมานจนแทบจำสภาพไม่ได้ แต่ไม่มีเงินรักษา ก่อนจากไปอย่างเจ็บปวด

ฉันไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาแม้แต่วินาทีเดียว

ฉันเพิ่งลุกขึ้นตั้งใจจะออกไป ก็มีเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากหน้าประตูอีกครั้ง

เสิ่นเนี่ยนเนี่ยนเดินเข้ามา พลางถอดเสื้อคลุมของตัวเองออก

เผยให้เห็นชุดข้างในที่แต่งตัวอย่างเซ็กซี่

แต่พอเห็นฉัน เธอก็ทำเหมือนตกใจ รีบสวมเสื้อคลุมกลับทันที

“พี่จือสวี่ ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่ล่ะ?”

ฉันหันไปมอง เผยซูเฉิน

“ถ้าฉันจำไม่ผิด นี่คือบ้านที่ฉันกับนายเช่าด้วยกัน”

“แต่นายกลับเอารหัสประตูไปบอกคนอื่น แล้วยังปล่อยให้คนอื่นเข้ามาได้ตามใจงันเหรอ”

พอฉันพูดแบบนั้น เสิ่นเนี่ยนเนี่ยนก็ทำท่าราวกับได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง

เธอวิ่งไปสองสามก้าว ไปนั่งข้างเผยซูเฉิน แล้วดึงแขนเขาไว้

“พี่ซูเฉิน หนูจะเป็นคนอื่นได้ยังไง หนูแค่ลืมเอากุญแจบ้านมา เลยอยากมาขอพักสักคืน”

“อีกอย่าง ถ้าพี่ซูเฉินไม่ยอมมาเช่าบ้านด้วย พี่จือสวี่ก็ต้องแบกค่าเช่าคนเดียว”

“พูดยังไงก็เหมือนพี่จือสวี่ได้ประโยชน์นะ”

คำพูดยุแยงแบบนี้ ในเวลาที่ฉันไม่รู้ คงพูดมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง

เผยซูเฉินฟังแล้วไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองทำผิด กลับคิดว่าเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนพูดมีเหตุผล

“เนี่ยนเนี่ยนพูดไม่ผิด ฉันมีบ้านของตัวเองอยู่แล้ว ยังต้องมาหารค่าเช่าอีก แบบนี้ฉันขาดทุนเกินไปจริง ๆ”

“มันต่างอะไรกับจ่ายเงินเพื่อหาคนมานอนด้วยล่ะ”

พูดจบ เขาก็เปิดคิวอาร์โค้ดรับเงินของตัวเอง แล้วยื่นมาตรงหน้าฉัน

“เธอก็ไม่อยากให้คนอื่นเรียกว่าเป็นนักล่าเงินผู้ชายใช่ไหม”

“งั้นก็คืนค่าเช่าที่ฉันจ่ายมาตลอดเจ็ดปีให้ฉันสิ”

อพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ขนาด 40 กว่าตารางเมตรนี้ คือที่ที่ฉันกับเผยซูเฉินเช่าตอนเพิ่งคบกัน

หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย เพื่อหาเงินให้ได้มากขึ้น ฉันจึงอยู่ทำงานต่อที่เมืองหลวง

ด้วยความสามารถของฉันในตอนนั้น ก็ทำได้แค่เช่าห้องเล็กคับแคบในที่ไกลจากตัวเมือง

เป็นเผยซูเฉินที่บอกว่าที่นั่นไกลเกินไป จะมาหาฉันก็ไม่สะดวก

และก็เป็นเผยซูเฉินที่บอกว่าห้องเล็กนั่นไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้ แม้แต่จะสนิทกับฉันก็หมดอารมณ์

เขาบอกว่าอยากเช่าที่ที่ใหญ่กว่านี้กับฉัน

ดังนั้น ฉันจึงต้องแบกรับแรงกดดันจากค่าเช่าที่สูงลิ่ว ใช้เวลาที่ประหยัดจากการเดินทาง ไปหางานพิเศษเพิ่มอีกหนึ่งงาน

แต่ตอนนี้ เขาไม่เพียงให้ฉันคืนค่าเช่าครึ่งหนึ่งที่เขาจ่ายมาตลอดเจ็ดปี

เขายังคิดอีกว่าการนอนกับฉันคือการเสียเงิน และรู้สึกว่าขาดทุน

“เผยซูเฉิน เจ็ดปีมานี้ นายเห็นฉันเป็นอะไรกันแน่?”

น้ำตาที่คลออยู่ในดวงตา ไม่ได้มีให้เขา มีแค่ความเสียดายให้ตัวเอง

ความวัยเยาว์ตลอดเจ็ดปี กลับต้องมาสูญเปล่ากับคนแบบนี้

มือที่ยื่นมาตรงหน้าฉัน สั่นเล็กน้อยในวินาทีที่น้ำตาของฉันไหลลงมา

เขาเม้มปาก แล้วดึงมือกลับไป

“ก็แค่ล้อเล่นกับเธอเท่านั้น อย่างมากก็...”

เขายังพูดไม่ทันจบ

เสิ่นเนี่ยนเนี่ยนก็ส่งเสียงจุ๊ ๆ สองครั้ง ทำสีหน้าดูถูก

“ยังจะบอกว่าไม่ได้หวังเงินพี่ซูเฉินอีก ถ้าไม่มีพี่ซูเฉิน เธอจะมีปัญญาอยู่บ้านดี ๆ แบบนี้ได้เหรอ”