Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติมาถูกสามีหย่าร้าง: Kabanata 31 - Kabanata 40

จวนอ๋องเสี่ยวเตี๋ยไล่น้องสาวไปนอนแล้วเพราะนางยังเด็กนักจึงไม่อยากให้นอนดึก ร่างบางนั่งสัปหงกรอคุณหนูของตนมีบางอย่างกำลังคืบคลานมาที่เรือนเล็ก เสี่ยวเตี๋ยรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นร้อนบริเวณซอกคอนางกำลังจะอ้าปากแต่กลับถูกมือหนาปิดเอาไว้และกระซิบข้างใบหูงาม"อย่าร้องข้าเองกู้หมิง ท่านอ๋องพาพระชายาไปค้างแรมที่จวนจาง""อือ อื้อ" เสี่ยวเตี๋ยอู้อี้ๆเพราะเขาปิดปากนางอยู่ กุ้หมิงเอ่ยถามนาง"เสี่ยวเตี๋ยอยากรู้ว่าทำไมพวกเจ้าต้องมาอยู่เรือนร้างที่ไร้ทางเข้าออกหรือไม่"เสี่ยวเตี๋ยที่ถูกปิดปากอยู่จนหายใจไม่ออกทำได้แค่เพียงพยักหน้ารัวๆ กู้หมิงอธิบายกับนางเสียงเบา"ข้าปล่อยมือแล้วเจ้าห้ามร้องนะ เจ้าดูให้ดีๆว่าเกิดอะไรขึ้น"เสี่ยวเตี๋ยพยักหน้า กู้หมิงอุ้มร่างบางมาอยู่ที่ด้านหลังในห้องเก็บฟืน เสี่ยวเตี๋ยเห็นน้องสาวที่หลับใหลอยู่ในท่านั่งพิงกองฟืน นางหันมากำลังจะเอ่ยปากก็ได้ยินบางอย่างเสียก่อน กู้หมิงเอานิ้วชี้ปิดปากเป็นเชิงว่าห้ามนางส่งเสียงก่อนจะได้ยินเสียงเปิดประตูห้องคุณหนูของนาง มีกลุ่มคนเป็นชายชุดดำออกมาจากห้องเสียพูดคุยเบาๆ"นางไม่อยู่ที่เรือน แล้วไปไหนมิใช่ออกจากวังมาแล้วหรือ ข้าได้ยินว่าจวิ้นอ๋องไม

จางอวี้ซินที่ยามนี้หลับใหลไปสักพักก็ฝันถึงสถานที่แห่งหนึ่ง ในนั้นมีสมบัติมากมายนัก จางอวี้ซินไม่เคยเห็นสมบัติเยอะเพียงนี้มาก่อนเลย เส้นทางเหมือนจะเคยเห็นที่ไหนแต่นึกไม่ออก นางกำลังจะเดินไปที่บานประตูพอดีกับมีเสียงเรียกเสียก่อน"ซินซิน..นอนดีๆสิเจ้านอนดิ้นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน""ฮื้อ....ใครวะอย่ามาขวางทางรวย เป่าเป่านายดูสิฉันรวยหรือยัง ทองเต็มไปหมด ฮ่าๆๆๆ"เป่าเป่ามองค้อนเจ้านาย ในความฝันเขาจะเข้าไปได้ยังไง นี่เจ้านายของเขางกถึงขนาดเอาไปฝันเลยหรือ แต่จ้าวเหวยเจิ้นไม่ได้คิดเช่นนั้นเพราะเขารู้มาว่าเป่าเป่าคือจิ้งจกในเรือนของนางจึงโมโหที่นางสนใจมันมากกว่าเขาที่เป็นสามี"จางอวี้ซิน ตื่นมาเดี๋ยวนี้ไอ้จิ้งจกตัวนั้นมันเป็นตัวเมียหรือตัวผู้เจ้าถึงได้คิดถึงมันมากกว่าที่นอนอยู่ข้างๆ""ฮื้อ...รำคาญว่ะ หนวกหูฉิบหาย ใครวะแม่ง โอ๊ย"จ้าวเหวยเจิ้นรั้งนางขึ้นมานั่ง เขาเขย่านางอย่างแรงจนในที่สุดร่างบางก็ลืมตา เมื่อเห็นคนตรงหน้าจางอวี้ซินก็ถอนหายใจ"ก็ว่าอยู่เทพแห่งโชคลาภทำไมหนีไป ที่แท้ก็มีเทพแห่งความชั่วร้ายมาวนเวียนอยู่ข้างๆนี่เอง"นางกำลังจะล้มตัวลงนอนแต่ร่างสูงไม่ยอมเขารั้งนางมานั่งบนตักก่อนจ

เมื่อได้สติก็พยายามลุกขึ้นก่อนจะฟ้อนเล็บใส่เขา นางก็ว่าทำไมระดูนางถึงไม่มาเลย ที่แท้เขาวางแผนชั่วร้ายนี่เอง"จ้าวเหวยเจิ้น ตาเฒ่า ไอ้แก่บ้ากามท่านจงใจใช่หรือไม่ ข้าไม่สนข้าหย่ากับท่านแล้วนับจากนี้เราต่างคนต่างอย่าได้เจอกันอีกเลย ข้าจะไปจากที่นี่"จ้าวเหวยเจิ้นรวบร่างบางที่กำลังฟ้อนเล็บใส่เขามากอดเอ่ยกับนางเสียงเรียบ"เจ้ายังเป็นเมียข้าอยู่ ใบหย่ายังไม่ได้ประทับตราของข้า มันยังไม่สมบูรณ์นะทูนหัว""อะไรนะ!!?...ตาแก่โรคจิตข้าก็ว่าอยู่ทำไมมันดูแปลกๆ จ้าวเหวยเจิ้นข้าไม่สนใจหรอก ข้าจะไปจากท่าน คนเลว อื้อ อุ๊บ กระโถน ขะ..ขอกระโถน"ร่างสูงรีบไปหยิบกระโถนมาให้กับนาง จางอวี้ซินอาเจียนจนหมดไส้หมดพุง นางนอนนิ่งสายตายังมองคนที่เช็ดหน้าตาให้เขียวปั้ด เขายิ้มให้นางไม่ได้สนใจก่อนจะเอ่ยลอยๆแต่ให้นางรับรู้"หลังจากข้าออกมาสกุลจางก็มีคนไปเยือนทันที ซินซินของข้า เจ้าไม่ห่วงตนเองนั้นได้แต่เสี่ยวเตี๋ยกับชุนเถาเล่า อีกทั้งในท้องเจ้าอีกนะ""ข้าเกลียดท่าน""ข้ารักเจ้าคนเดียวก็ได้""หน้าด้าน""ข้าไม่ถือ""ไปให้พ้น""ให้ไปไหนเล่าเมียรัก""ไปไหนก็ไปตามใจท่านสิ""ตามใจข้างั้นข้าก็ไม่ไปไหนหรอก อยู่กับเจ้านี่แหละ"

ทางด้านในห้อง เมื่อดรุณีน้อยทั้งสองเข้าไปด้านในแล้วก็ได้ยินท่านอ๋องรับสั่งกับพวกนางแว่วๆเท่านั้น จ้าวเหวยเจิ้นให้พวกนางมาดูจางอวี้ซินเขาเกรงว่านางจะลุกแล้วล้มลงไป"เสี่ยวเตี๋ย ชุนเถาข้าจะไปเปลี่ยนอาภรณ์ พวกเจ้าดูนางดีๆระวังนางล้ม อีกอย่างข้าจะไปจัดยาให้นางด้วย"จ้าวเหวยเจิ้นออกไปจัดการตนเองเรียบร้อยจากนั้นกลับมา เสี่ยวเตี๋ยเอ่ยถามเขาเมื่อเห็นคุณหนูของตนสีหน้าซีดเซียว"ท่านอ๋อง....พระชายาทรงป่วยเป็นอะไรหรือเพคะ ตามหมอดีหรือไม่""ตามหมอ?!.....เสี่ยวเตี๋ยข้านี่แหละหมอ ที่สำคัญนางมิได้ป่วยแต่นางแพ้ท้องเท่านั้น เพียงแต่แพ้หนักไปหน่อย"สองสาวตาโตแพ้ท้อง คุณหนูของพวกนางตั้งครรภ์เช่นนั้นหรือ เมื่อได้ยินเช่นนั้นทั้งคู่ร้องไห้ออกมาทันทีแล้วจับมือจางอี้ซินเอาไว้ เสี่ยวเตี๋ยเอ่ยทั้งน้ำตาสะอื้นร่ำไห้ไปด้วย"คนดีของบ่าว....เวรกรรมอันใดเช่นนี้กันเจ้าคะ สามีไร้หัวใจเขียนใบหย่าให้ไม่พอยังมาตั้งครรภ์เลือดเนื้อเชื้อไขคนเช่นนั้นอีก จะทำแท้งก็ไม่ได้อันตรายยิ่งนักฮือๆๆๆ""พี่ใหญ่กล่าวถูกต้อง คุณหนูของชุนเถาเด็กที่บิดายังไม่ต้องการ มิสู้คลอดแล้วยกให้คนอื่นไปเถอะ หึ"จ้าวเหยวยเจิ้น"........."สาวใช้ทั้งสองสง

จางอวี้ซินนอนหันหลังให้เขา จ้าวเหวยเจิ้นลุกไปด้านนอกเพื่อสั่งให้คนไปเตรียมวัตถุดิบเขาจะเคี่ยวโจ๊กให้นางเอง อีกสามวันเขาต้องไปส่งนางที่หุบเขาเร้นจันทร์แล้ว จากนั้นก็ไปชายแดน ทหารของเขาปล่อยข่าวลวงไปว่าเขาใกล้ถึงกองทัพแล้ว ทำให้ทางนั้นยังคงหวาดกลัวไม่กล้าเข้าตีแต่ถ้าหากปล่อยเวลานานไป ฝ่ายศัตรูรู้ว่าเขายังไม่ได้เดินทางไปที่ค่ายทหารสถานการณ์การรบอาจเปลี่ยนแปลงและทางแคว้นหยวนอาจเสียเปรียบ ร่างสูงเดินกลับเข้ามามองทอดสายตาไปยังร่างบางที่นอนหลับอยู่ เขาออกมาไม่ข้ามสามวันจวนจางก็ถูกค้นแล้ว ดูเหมือนพวกเขาหาของสำคัญ จากนั้นก็เดินออกไปยังห้องครัวจางอวี้ซินที่นอนหลับตาเพราะความเพลีย นางไม่เข้าใจว่าคนเหล่านั้นต้องการอะไรจากร่างเดิม ปู่ของนางทำไมถึงไม่เอาหลานสาวไปด้วย แม้ว่าเส้นทางเนรเทศจะลำบาก แม้ว่าจะแต่งงานกับคนใหญ่คนโตอย่างจ้าวเหวยเจิ้น แต่การทิ้งนางไว้คนเดียวในเมืองหลวงที่ไร้บ้านเดิมให้พึ่งพิงนั้น ให้คนอื่นรังแกแม้แต่บ่าวของตนเองก็ไม่ใช่ว่านางจะดีกว่าตามไประเหเร่ร่อนสักนิด"เป่าเป่า อยากหาข้อมูลว่าทำไมร่างนี้ถึงถูกคนตามล่าสามารถหาได้หรือไม่""เจ้านายเจ๊จาง ผมคือระบบธุรกิจมีหน้าที่ซื้อขาย สิ่ง