Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติมาถูกสามีหย่าร้าง: Kabanata 11 - Kabanata 20

จ้าวเหวยเจิ้นที่ยามนี้นั่งอ่านรายงานที่หยุนเหิงส่งมาให้ ใบหน้าของเขามีแววโกรธและไอสังหารส่งออกมา หยุนเหิงรอฟังคำสั่งจากนายเหนือหัว ดูเหมือนว่าพระชายามิใช่แค่ภรรยาที่ท่านอ๋องรังเกียจอย่างที่คนภายนอกเห็นสินะ แต่ไม่เข้าใจเหตุใดทรงเฉยชากับพระนางจนคนอื่นๆดูหมิ่นได้ เสียงของจ้าวเหวยเจิ้นทำให้สติขององครักษ์หนุ่มที่กำลังคิดไปไกลกลับมา"พวกมันต้องการรายชื่อนั่น..แปลว่ามันคิดว่าอยู่กับนางมาตลอด""ท่านอ๋อง ทรงให้พระนางไปอยู่ส่วนลึกของจวนคนนอกเข้าออกไม่ได้ แต่ยามนี้ทรงให้พระนางออกจากจวนจะไม่เป็นการเปิดช่องหรือพ่ะย่ะค่ะ"หยุนเหิงยังคงไม่เข้าใจท่านอ๋องของตน วิธีปกป้องเมียของพระองค์ช่างเข้าใจยากยิ่งนัก จ้าวเหวยเจิ้นไม่ได้อยากอธิบายมากความเขาเอ่ยถามเรื่องบ้านที่นางต้องไปอยู่เท่านั้น"เรื่องที่ซ่อนนางจัดการไปถึงไหนแล้ว""คนนอกหาไม่เจอแน่พ่ะย่ะค่ะ ""ที่ข้าให้นางออกจากเมืองหลวงเพราะนางไม่เอาไหน สองปีมานี้ถูกสาวใช้จนเองยั่วยุจนทำเรื่องไร้ประโยชน์ไปเท่าไหร่ หากให้นางอยู่ที่นี่ต่อไป ตอนข้าไปทัพคงตายตั้งแต่เจ็ดวันแรกที่ข้าสาวเท้าออกจากเมืองหลวง""แต่ยามนี้เหมือนพระนางฉลาดขึ้น""ฉลาดหรือ..นางฉลาดรีดไถข้าน่ะ

ยามเฉินจางอวี้ซินตื่นเพราะเสี่ยวเตี๋ยมาปลุก นางอยากจะออกไปหาซื้อข้าวของบางอย่างก่อนจะออกเดินทาง มีเงินที่ตาเฒ่านั่นให้ไม่ใช้เสียดายแย่ ตั้งแต่กำจัดสาวใช้สามคนนั้นไปชีวิตก็สงบ จะว่าไปร่างเดิมนี่โง่จริงๆ หากทำตัวดีๆไม่สนใจอะไรชีวิตก็นับว่าสบาย แต่กลับถูกสาวใช้จูงจมูกเอาเสียได้ บ่าวที่รังแกนางก็มีแต่คนของนางเองทั้งนั้นด้านนอกเสี่ยวเตี๋ยเตรียมน้ำเรียบร้อยก็ยกมาให้นางในห้องเพื่อล้างหน้า จางอวี้ซินไม่ชอบที่มีคนมาคอยปรนนิบัติเช่นนี้มันเหมือนนางเป็นง่อย ร่างบางลุกขึ้นเมื่อเสี่ยวเตี๋ยเดินมาจะช่วยถอดชุด นางห้ามเอาไว้"ไม่ต้องหรอกเรื่องแค่นี้ข้าทำเอง อีกอย่างอีกไม่นานเราต้องไปจากที่นี่ จากนั้นก็ไม่มีพระชายา ไม่มีคุณหนูมีแค่เราสามคนพี่น้อง จริงสิเรื่องที่ข้าอยากออกไปข้างนอกต้องไปขออนุญาตหรือไม่""ต้องไปขอเจ้าค่ะ คุณหนูอยากจะไปที่ไหนหรือเจ้าคะ""ไปหาซื้อเครื่องมืองัดแงะ เอ้ย...หาซื้อเครื่องมือช่างมาทำงานฝีมือเล็กๆน้อยๆนะ""แต่ท่านอ๋องไม่อนุญาตให้ท่านออกจากจวนนะเจ้าคะคุณหนู""เสี่ยวเตี๋ย...เอาหูมานี่"เสี่ยวเตี๋ยกระเถิบไปใกล้ๆเจ้านาย จางอวี้ซินกระซิบบางอย่าง"พอหาได้หรือไม่""ได้เจ้าค่ะ ว่าแต่จะเอ

เมื่อกู้หมิงไปแล้วจางอวี้ซินก็ให้ชุนเถาไปตามเสี่ยวเตี๋ยออกมา"เขาทำอะไรเจ้าหรือเสี่ยวเตี๋ย บอกมาข้าจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด""เปล่าเจ้าค่ะเขาแค่เอ่ยวาจาถึงท่านไม่ดีเท่านั้น""นึกว่าอะไร งั้นช่างทีเถอะอย่าใส่ใจเลย ชุนเถาไปเอามีดมาหน่อยข้าจะแร่เนื้อ และก็เหลาไม้แหลมน่ะ"ชุนเถาพยักหน้าจากนั้นสามคนนายบ่าวก็ช่วยกันทำงานจนกระทั่งชุนเถาเอ่ยกับเสี่ยวเตี๋ย"พี่..ท่านว่าผีสาวชุดแดงที่มีเลือดเต็มหน้าตนนั้นจะมาอีกไหม""ชุนเถาเจ้าเด็กปากมอม ใครพูดถึงผีกันนี่ยามโหย่วแล้วนะ ตะวันจะตกดินแล้วเจ้านี่ปากเปราะเสียจริง"จางอวี้ซินที่ได้ยินก็หูผึ่งก่อนจะเอ่ยถาม"พี่สาวอะไร พวกเจ้าเจอผีหรือที่ไหนกัน""สี่วันก่อนเพคะ พวกเราไปเอาเสบียงแต่กลับถูกพวกซุนจื่อให้คนมารุมทำร้าย พวกเราเห็นนางมาทางเรือนหลังคิดว่านางคงมาหาเรื่องท่านจึงจะตามมา""ใช่เจ้าค่ะคุณหนู ข้ากับพี่สาวเจอผีตนนั้นขวางประตูไม่ให้พวกเราเข้ามาได้นางน่ากลัวมากเลยเจ้าค่ะ ซุนจื่อคงจะเล่นคุณไสย์เลี้ยงวิญญาณผีร้ายแน่ๆเจ้าค่ะ"จางอวี้ซินถึงบางอ้อทันที บ่าวสามคนนั้นคนแขวนคอร่างนี้อย่างง่ายดายโดยไม่มีคนสงสัยสักนิด ที่แท้ยายผีเจ้าเล่ห์นั่นจงใจใช่ไหม ร่วมมือกับค

จางอวงี้ซินเดินไปหยิบปิ่นกับต่างหูที่อยู่ในกล่องไม้ที่เป็นสินเดิมมาให้ระบบตีราคา ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด เสียงแจ้งเตือนก่อนจะมีเสียงเด็กน้อยดังมา"สินค้าปิ่นเงินเนื้อดี แกะสลักลวดลายประณีต เป็นเงินแท้บริสุทธิ์ อายุคาร์บอนสี่พันปี ราคารับซื้อ15,000หยวน ตกลงขายหรือไม่ครับผู้ค้า"จางอวี้ซินมองเครื่องประดับที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะส่ายหน้ากับระบบเป่าเป่า"ไม่ขายนี่ของร่างเดิม เป็นของต่างหน้ามารดานาง เอาชิ้นนี้ดีกว่าเป็นหยกพกให้เท่าไหร่"ระบบแกสนคาร์บอนและความเก่าแก่ประณีตของหยกพกก่อนจะประกาศออกมา"หยกพกเนื้อดีเป็นหยกจักรพรรดิ ราคาตลาดอยู่ที่200,000หยวนแต่เนื่องจากเป็นหยกที่ขโมยมาจากเจ้าของราคาจึงตกเหลือเพียง120,000หยวน ผู้ค้ายินดีขายหรือไม่""ขายเลย แปลงเป็นเงินตำลึงทันที"จางอี้ซินต้องการดูว่าระบบโกหกหรือไม่ ไม่นานระบบก็ตอบกลับพร้อมกันตั๋วเงิน"120,000หยวนหักค่าดำเนินการร้อยละ5ไป6,000หยวนเหลือ114,000หยวนแปลงเป็นเงินตำลึงได้17,100ตำลึง จะรับเป็นตั๋วเงินหรือเงินก้อนดีครับ""เอาเป็นตั๋วเงินใบละ1,000ตำลึง15ใบและใบละ100ตำลึง20ใบเงินก้อนละ5ตำลึง20ก้อน"พริบตาตั๋วเงินและเงินก้อนก็มาอยู่ตรงหน้า นี่เป็นหยกที่น

อี้เจินแสร้งล้มลงไปก่อนที่มือของหลิวเซียงจะแตะถูกนาง แต่หลิวเสวียนกลับเห็นว่าน้องสาวผลักนาง เขาจึงรีบผลักร้องสาวออกแล้วรีบประคองทันที หลิวฮูหยินพอได้ยินว่าสาวใช้ตั้งครรภ์ก็ถอนหายใจ อย่างไรก็เป็นหลานคนแรกช่างเถอะ"ช่างเถอะๆ เซียงเอ๋อร์เจ้าก็อย่าไปทำอะไรนางอีกเลย อย่างไรก็สายเลือดสกุลหลิว แต่ข้าบอกเจ้าก่อนนะอี้เจิน เด็กคลอดออกมาต้องยกให้ฮูหยินเอกเลี้ยงดูเท่านั้น ลูกเจ้าหากเป็นสตรีก็เลี้ยงเอง หากเป็นบุรุษอีกหน่อยเสวียนเอ๋อร์แต่งภรรยาเอกเจ้าต้องยกบุตรชายให้นางโดยไม่มีเงื่ยนไข"อี้เจินพยักหน้าน้อยๆ ก้มหน้าราวกับน้อยใจในชะตา หลิวเสวียนประคองร่างนางกลับไป อี้เจินยิ้มซ่อนมีด นางอุตส่าห์เรียนรู้จากหอนางโลมก่อนจะมาอยู่ที่นี่ จากนั้นก็ยิ้มหวานเอ่ยออกมา"บ่าวยอมทุกอย่างขอเพียงได้อยู่ใกล้คุณชายเจ้าค่ะฮูหยินใหญ่"หลิวเสวียนประคองอี้เจินออกไป หลิวเซียงกระทืบเท้าด้วยความโกรธ แค่บ่าวชั้นต่ำมีสิทธิ์อะไรให้กำเนิดสายเลือดสกุลหลิว หลิวฮูหยินเดินไปปลอบใจบุตรสาวก่อนจะเอ่ย"คืนพรุ่งนี้มีงานเลี้ยงในวัง เป็นงานเลี้ยงวันประสูติของไทเฮา คงส่งเทียบเชิญไปที่จวนอ๋องแล้ว พรุ่งนี้ลูกก็ทำให้นางแพศยาแซ่จางนั่นเข้าไปได้