ทะลุมิติมาถูกสามีหย่าร้าง의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

จางอวี้ซินรู้ดีว่าไอ้ระบบนี่กำลังรีดไถ แต่ช่างเถอะให้คนไปสืบจะตกเป็นเป้าสายตา ให้ไอ้เด็กขี้งกนี้ไปทำงานแล้วกันก่อนจะพยักหน้า"ตอนนี้ฉันมีเงินเท่าไหร่ นายแลกเงินตำลึงเป็นเงินหยวนให้หมดเหลือไว้สามแสนตำลึงพอ""ยอดเงินหลังจากหักค่าบริการต่างๆและรวมดอกเบี้ยแล้วตอนนี้เจ้านายมีเงินทั้งหมดเก้าร้อยล้านหยวนครับ""ต้องหาเพิ่มอีกไม่น้อยเลยหากอยากค้าขายผ่านมิติ หรือไม่จำเป็น ยุคนี้ก็พออยู่รอด หาเงินเหนื่อยเดี๋ยวไม่ได้อยู่ใช้"เมื่อนางเอ่ยจบเป๋าเป่าร้อนรนทันทีเขารีบเอ่ย"เจ้านายครับผมจะเจรจากับทางต้นสังกัดให้เองว่าให้ปลดล็อกร้านค้าอวกาศโดยไม่จะเป็นต้องเปิดค่าสมาชิกแพงๆ"หืม..จากหนึ่งหมื่นล้านหยวนพอเจ๊จะไม่เอาแล้วลดราคายังกับพ่อค่าปลาสดตอนตลาดวายเลยนะไอ้ระบบเจ้าเล่ห์ก่อนจะเอ่ยกับเป๋าเป่า"งั้นเรื่องระบบเผือกก็เอาตามนั้น ตัดเงินแล้วแจ้งยอดคงเหลือด้วย หากตุกติกเจ๊จะไม่ทำงานหาเงินส่งเข้าระบบนะ"ตึก!! ตึก!! ตึก!! เสียงฝีเท้าดังมาจางอวี้ซินรู้ดีว่าเป็นสามีโรคจิตชอบยั่วโมโหนาง เป๋าเป่ารีบหายไป ร่างสูงเดินมาถึงก็เห็นนางนั่งกินผลไม้อบแห้ง เขาเดินมานั่งข้างๆ เอ่ยด้วยนำเสียงอ่อนโยน"กินได้แล้วหรือ อยากได้อะไร

คนหน้าด้านไม่สนใจอยากรักเมียจะแย่ คนตัวโตพยายามรุกคืบจางอวี้ซินจึงสื่อสารกับระบบตัวน้อย"เป๋าเป่านายช่วยทำให้ตาบ้านี่สลบหรืออะไรก็ได้ที น่ารำคาญชมัด" เป๋าเปาตอบกลับตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ราคายาสลบหนึ่งโดสห้าหมื่นหยวน ผมสามารถฉีดให้เขาได้เดี๋ยวนี้โดยไม่ต้องทำเรื่องเบิก เจ้านายยินดีจ่ายไหมครับ" จางอวี้ซินตาโตก่อนจะว่ากลับไป"ฉันทุบหัวเขาเองก็ได้ ไอ้ระบบขี้งก"แต่ นางไม่ทันจะทำอะไรก็ถูกเขาลอกคราบเรียบร้อย จ้าวเหวยเจิ้นต้องเดินทางหลังยามห้ายเขาจึงมีเวลาสี่ชั่วยาม จ้าวเหวยเจิ้นรุกจนได้สมใจ เขาเปลี่ยนจากเสียงต่อว่าของนางให้กลายเป็นเสียงครางแสนหวาน ที่ออกมาจากปากจิ้มลิ้ม กระทั่งหนึ่งชั่วยามผ่านไปคนตัวเล็กก็นั่งหน้างอโดยมีสามีตัวร้ายกำลังแต่งตัวให้นาง ดีที่เวลาที่เขาอยู่ด้วยเป๋าเป่าจะออกมาไม่ได้นอกจากนางเรียกมา ไม่งั้นอายเด็กตายเลยรอยดอกเหมยที่เขาทำทิ้งไว้มันชัดเจน จ้าวเหวยเจิ้นอดใจไม่ไหวก้มลงไปจูบประทับรอยก่อนจะแต่งตัวให้นางจนเสร็จแล้วกลับมาจัดการตนเอง"อีกไม่กี่ชั่วยามอาต้องไปแล้ว อยู่ที่นี่เดินเหินระวังด้วย""ไปไหนก็ไป แล้วอย่ากลับมาอีกเลยเชียว"จ้าวเหวยเจิ้นหัวเราะเบาๆ ลงมานั่งข

จ้าวเหวยเจิ้นที่นั่งฟังกำลังงง ใครคือเจ๊แล้วเจ๊คือใคร สรุปเป๋าเป่าไม่ใช่จิ้งจกแต่เป็นเด็กแสบ แปดสิบล้านหยวน สามพันล้านหยวนนี่เยอะเพียงไหน เขาเห็นเด็กผู้ชายอยู่กับนางมาสักพักแต่เห็นว่าไม่น่ามีอันตรายจึงเลือกไม่เอ่ยถาม จ้าวเวหยเจิ้นนำหู้ที่ให้คนไปเอาจากอารามมาก่อนจะใ่สไว้ในหยกพกแล้วคล้องเอวนาง ต้องเตือนว่าอย่าเข้าใกล้พลังหยินมากนักเด้กคนนี้คงเป็นวิญญาณเร่ร่อนเขามีทรัพ์สินสามหมื่นล้านตำลึงทองนี่เยอะเท่าสามพันล้านหยวนหรือไม่ หากว่าพอๆ กันจะได้ให้นางไปซื้อหม่าล่ากับชานมที่นางอยากกิน“ถ้าเจ้าอยากกินเพียงนั้นอาจะทิ้งไว้ให้สักสองล้านตำลึงทองแล้วกัน ไอ้หมาล่ากับชานมที่ว่าคงไม่แพงมากนัก แค่นี้น่าจะพอเป๋าเป่าได้ยินก็ดีใจที่จะได้เงินจากสามีเจ๊จาง แต่ปัญหาคือเวลาที่เขาอยู่ด้วยเป๋าเป่าไม่สามารถออกมาได้แต่เขามักจะได้ยินเสียงแปลกๆ เสมอเวลาที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน เจ้านายชอบครางเสียงแปลกๆ เขาเคยถามว่าป่วยตรงไหนอยากให้ตรวจไหมเจ้านายก็ไล่เขากล่าวหาว่าอย่ามารีดไถนาง เขาตรวจฟรีนะเพื่อจะให้เจ้านายได้สุขภาพแข็งแรง จะได้หาเงินเยอะๆให้เขาปลดล็อกอัพเกรดระดับ ทำไมเจ้านายไม่ฟังกันบ้าง แล้วร้องครางน่าสงสารทุกคืน

จางอวี้ซินที่ร้องไห้จนหลับหลังจากตื่นขึ้นมาก็เห็นแก้วชานมและเค้กชาเขียวของโปรดวางเอาไว้ นางเรียกเจ้าตัวน้อยออกมา"เป่าเป่า นายสั่งให้ฉันหรือ เท่าไหร่เนี่ย ห้ามสั่งมาทั้งที่ไม่ถามนะอย่ามามัดมือชก"เป๋าเป่าปรากฏตัวออกมาในร่างเด็กชายตัวแสบที่พยายามทำหน้านิ่ง แต่ในแววตานั้นมีความภาคภูมิใจปนความงกแฝงอยู่เล็กน้อย เขาเอามือกอดอกแล้วตอบเจ้านายเสียงอ้อมแอ้ม"ก็เห็นเจ้านายร้องไห้จนน้ำท่วมมิติขนาดนั้น ผมก็กลัวว่าสุขภาพแม่จะกระทบถึงลูกในท้อง เดี๋ยวจะหาเงินให้ผมอัพเลเวลไม่ได้พอดี... ทั้งหมดนี้ 3,000 หยวนครับเจ้านาย ผมตัดจากเงินสวัสดิการส่วนตัวของผมเองเลยนะเนี่ย"เป๋าเป่ารีบพูดต่อก่อนที่เจ้านายจะบ่นเรื่องราคา"กินเถอะครับเจ้านาย ชานมไข่มุกนี่ผมสั่งแบบ หวานร้อยเปอร์เซ็นต์ มาให้เลยนะ ผมรู้มาว่ามนุษย์น่ะเวลาเสียใจต้องอัดน้ำตาลเข้าเส้นเลือดครับ ส่วนเค้กชาเขียวนี่ก็เกรดพรีเมียมที่สุดในมิติแล้ว กินแล้วจะได้มีแรงไปหาเงินต่อไงครับ"จางอวี้ซินมองชานมในมือแล้วยิ้มออกมาทั้งน้ำตาที่ยังคลอเบ้า นางดูดชานมเข้าไปคำโต ความหวานที่คุ้นเคยช่วยให้ใจที่หนักอึ้งเริ่มเบาบางลงบ้าง"ขอบใจนะเป๋าเป่า... นายมันก็ไม่ได้ใจร้ายขน

หุบเขาเร้นจันทร์จางอวี้ซินยามนี้กำลังนอนหนุนตักท่านปู่ของนางเอ่ยปากพูดคุย ที่นี่อยู่หลังเขาไม่มีใครพบเจอ หยางเส้าเทียนยืนกอดกระบี่ดูต้นทางเงียบๆ ดรุณีน้อยเอ่ยกับชายชรา"ท่านปู่ เหตุใดพวกท่านถึงได้อยู่ที่นี่เจ้าคะ""เรื่องมันยาว เอาไว้เมื่อถึงเวลาหลานจะรู้เอง"จางอวี้ซินเงียบไปอึดใจก่อนจะเอ่ย"เสนาบดีหลิวเป็นคนใส่ร้ายสกุลจางใช่หรือไม่ คนชั่วนั่นสักวันข้าจะถลกหนังมันออกมา""หลานปู่ อย่าทำอะไรที่ตนเองเป็นอันตราย ปู่กับท่านอ๋องยังรับมือได้ ไม่ต้องให้หลานมากังวลหรอก"จางอวี้ซินลุกขึ้นนั่งก่อนจะเอ่ย"เขาช่วยเหลือสกุลจางเอาไว้แต่กลับทำร้ายจิตใจข้าสารพัดถามอะไรก็ไม่พูด ตกลงคนคนนี้เป็นคนแบบไหนกัน"มือเหี่ยวย่นลูบหัวของนางเบาๆ หน้าท้องที่นูนขึ้นมาเพราะนางตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนแล้วแต่กลับใหญ่กว่าสตรีตั้งครรภ์ทั่วไป หมอฟู่บอกว่าในครรภ์นางเป็นแฝด จางเหวินเอ่ยกับหลานสาว"ท่านอ๋องเป็นคนดี หลานเองก็อย่าอคตินักเลย เช่นไรเสียยามนี้ในท้องหลานก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขพระองค์""หึ...สามเดือนมาแล้วไม่ส่งข่าว หลานจะบอกลูกว่าบิดาตายแล้ว หลุมศพมีแต่ต้นหญ้าสูงกว่าเขาคุณหลุนเสียอีก หลานกลับก่อนนะเจ้าค่ะ เสี่ยวเตี๋ย