Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติมาถูกสามีหย่าร้าง: Kabanata 1 - Kabanata 10

เสียงไซเรนหวีดหวิวสาดสะท้อนไปทั่วห้องโถงใต้ดินที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟฉายจากหน่วยจู่โจมที่วูบไหวไล่ล่า วิหคราตรีนักโจรกรรมเลื่องชื่อ เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินอ่อนบ่งบอกถึงการต่อสู้ที่ดุเดือด จางอวี้ซินวัยยี่สิบห้าปี หรือที่รู้จักกันในโลกมืดว่า วิหคราตรี กำลังรวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้ายในชีวิต เธอหอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายที่บอบช้ำเต็มไปด้วยรอยถลอกและคราบดินดำ แต่ในอ้อมแขนของกลับโอบกอดหีบไม้แกะสลักโบราณเอาไว้แน่นยิ่งชีพ เธอรับภารกิจให้ไปขโมยไข่มุกยอดมงกุฎของฮองเฮาราชวงศ์หยวนเซียว ราชวงศ์ที่เพิ่งถูกค้นพบ ในเวลาเพียงไม่นานหลังจากที่จางอวี้ซินใช้ทักษะระดับปรมาจารย์ในการโจรกรรมจากพิพิธภัณฑ์แห่งชาติเมื่อออกมาได้กลับถูกสไนเปอร์ส่องมาที่ร่าง สัญชาตญาณทำให้รู้ทันทีว่าเธอถูกทรยศจากวิหคดำ สหายที่เป็นคู่หูกันมานานหลายปีตั้งแต่เธอเริ่มฝึกภารกิจขโมย ทั้งคู่มีอาจารย์คนเดียวกัน และอาจารย์กำลังจะมอบสำนักให้เธอ นี่คงเป็นสาเหตุที่เขาต้องการสังหารจางอวี้ซินเพื่อฮุบเอาสำนักไป ดูผิวเผินอาจธรรมดาแต่ใครจะรู้ว่าสำนักของอาจารย์มีมูลค่ากว่าห้าพันล้าน และมีบางอย่างอยู่ในตลาดหุ้นอีกด้วย“หึ… คนที่ไว้ใจกลับกลายเป็นคนทรย

จางอวี้ซินเดินเข้าเรือนมานั่งพัก เธอต้องลำดับความใหม่ทั้งหมดขอร่างเดิม ด้านชุนเถากับเสี่ยวเตี๋ยเดินมาหาก่อนจะร้องไห้จับมือของเธอแน่น นี่คือคนที่จงรักภักดีต่อร่างเดิม"จางอวี้ซินนะจางอวี้ซินหล่อนใจจืดมากเลยนะ เจ้าไม่อยู่จะให้เด็กสอนคนนี้อยู่อย่างไร ตัดช่องน้อยแต่พอตัวแบบนี้น่ารังเกียจจริงๆ"ฮึกๆๆเสียงร้องไห้ดังมา จางอวี้ซินเหลือบสายตาขึ้นมองก็เห็นร่างวิญญาณของนางที่กำลังร้องไห้และส่ายหน้า ภาพบางอย่างอยู่ตรงหน้าของเธอ นี่เป็นจิตใต้สำนึกของจางอี้ซินก่อนตาย สาวใช้ของนางมาหาอาศัยตอนที่เสี่ยวเตี๋ยกับชุนเถาไม่อยู่"พระชายาหรือ....ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว เจ้าถูกท่านอ๋องเขียนใบหย่าแล้ว ต่อไปก็ถูกไล่ออกจากเมืองหลวง ฮ่าๆๆ""ใช่ ซุนจื่อพูดถูก คุณหนูตกยากเช่นเจ้าหากออกจากเมืองหลวงไปก็มิวายถูกคนเอาไปขาย ท่านอ๋องไม่ต้องการเจ้าแล้ว แต่ยังมีขอทานมากมายที่อยากได้เจ้านะ""อ่ะ....ข้าเตรียมไว้ให้ ถ้าเป็นข้าจะไม่เก็บใบหน้าเอาไว้ให้คนเยาะเย้ยหรอก ท่านอ๋องจะส่งเจ้าไปเป็นนางบำเรอกองทัพ แต่ว่าคุณหนูหลิวจิตใจเมตตาขอร้องเขาเอาไว้เจ้าจึงถูกไล่ออกจากเมืองหลวงเท่านั้น""ไม่จริง พวกเจ้าโกหก...ท่านอ๋องไม่มีวันให้ข้าไปเป็นนา

จางอวี้ซินที่ยามนี้เพ่งมองกล่องไม้ที่มารดาทิ้งเอาไว้ต่างหน้า นางฉุกคิดถึงคำพูดบางอย่างของท่านแม่ก่อนจะถูกเนรเทศ"หากวันใดไม่อาจอยู่ร่วมเรียงเคียงหมอน เปิดดูใต้ล่าง แม้ไม่ได้ทำให้เจ้าร่ำรวยแต่ก็พอมีพอใช้"จางอวี้ซินคนเก่าไม่เคยคิดจะเปิดกล่องเพราะนางมั่นใจว่าจ้าวเหวยเจิ้นจะไม่หย่านาง แต่บัดนี้ใบหย่าก็มาแล้วคนเก่าก็จากไปแล้ว เช่นนั้นฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้หลุดพ้น อีกสามวันต้องออกจากที่นี่ถึงเวลานั้นอาจมีเรื่องไม่คาดฝันตามมา จางอวี้ซินหยิบใบหย่าที่ได้มาออกดู มีบางอย่างไม่ถูกต้อง ทำไมดูยังไงก็รู้สึกว่าใบหย่านี้มีปัญหากันนะร่างบางที่ได้รับความทรงจำทุกอย่างมาแล้วกำลังคิดถึงวันที่สกุลหลิวถูกเนรเทศ นางจะออกไปส่งคนในตระกูลเป็นครั้งสุดท้ายแต่กลับถูกจ้าวเหวยเจิ้นสั่งห้ามออกจากจวน แม้แต่ไปส่งพวกเขาก็ยังไปไม่ได้เลย"ช่างเถอะ...ตาแก่จ้าวอายุไม่น้อยแล้วปีนี้น่าจะสามสิบห้าแล้วมั้ง เข้าสู่วัยทองก็ไม่แปลก แต่ไอ้กระดาษแผ่นนี้มันมีอะไรไม่ถูกต้องกันนะ เฮ้อคิดไปให้ปวดหัวทำไม กล่องนี้ก้นดูหนาจัง คำพูดของแม่เจ้าของร่างคืออะไร ขอเจ๊ดูหน่อยสิ"จางอวี้ซินพลิกกล่องคว่ำหงาย ไปมาเพื่อดูว่ามีรอยต่อตรงที่ใดบ้าง ก่อน

จางอวี้ซินกลับมาถึงที่พักไม่นานอาฝูก็มาพร้อมกับชามยาในมือ เท่าที่จำได้หลังจากที่เขากับร่างเดิมมีสัมพันธ์กันแล้วนางก็ถูกสั่งให้ดื่มยาห้ามครรภ์ แต่นี่ผ่านมาเจ็ดวันแล้วยังให้ดื่มอยู่อีกหรือ ไอ้คนแซ่จ้าวนี่ประสาทหรือเปล่านะ"คุณหนู...นี่เป็นยาห้ามครรภ์ขอรับ ท่านอ๋องสั่งให้ท่านดื่มให้หมด""อืม เอาวางไว้นั่นแหละ"จาวอวี้ซินเอ่ยอย่างขอไปทีแต่อาฝูกลับไม่ยอมไปไหนเขารอจนนางดื่มยา เสี่ยวเตี๋ยเห็นเช่นนั้นก็น้ำตาคลอตัดพ้อออกมา"หย่าก็หย่าแล้วยังจะให้ดื่มยาห้ามครรภ์อีก พระทัยร้ายยิ่งนัก ฮึกๆๆ"อาฝูเอ่ยกับสาวใช้ตรงหน้าเสียงเข้ม"ระวังคำพูดเจ้าด้วย นั่นคือท่านอ๋องสาวใช้เช่นเจ้ากล้าวิจารณ์หรือ"จางอวี้ซินยกชามยาขึ้นดื่มก่อนจะเอ่ยกับสาวใช้ตัวเอง"ดื่มก็ดื่มสิเสี่ยวเตี๋ยเจ้าอย่าเสียใจไปเลย ข้าเองก็ไม่ได้อยากมีลูกกับตาแก่นั่นหรอก โง่งมปานนั้น หากมีลูกขึ้นมาข้าไม่อยากได้เด็กที่นั่งน้ำลายยืดทุกวันเพราะได้เชื้อโง่มาจากพ่อน่ะ เอาล่ะข้ากินแล้วเจ้าพอใจหรือยัง ไปได้แล้วเกะกะจริงๆเลย"อาฝูส่ายหน้า เมื่อก่อนนางขี้เกรงใจแม้กระทั่งองครักษ์เช่นเขานางยังไม่กล้าสบตา พูดจาอันใดก็จะเสียงเบา ตอนนี้กลับไล่เขาแถมยังมองมาด้

รถม้าเข้ามาถึงด้านในจ้าวเหวยเจิ้นลงมาก็เห็นบ่าวไพร่เต็มจวนมายืนออกันที่หน้าลาน เขาพยักหน้าให้กับอาฝู องครักษ์หนุ่มเดินไปด้านหน้าเอ่ยถามออกไป"ไม่มีงานทำหรือ หากงานมันน้อยไปข้าจะได้ให้นายหน้ามาจัดการขายทิ้งให้เหลือแต่ตนที่มีงานทำ"เมื่อสิ้นเสียงขอองครักษ์หนุ่มบ่าวที่มารวมตัวกันทั้งชายหญิงต่างก็พากันแยกย้ายทันที จ้าวเหวยเจิ้นเรียกพ่อบ้านให้มาหาเพื่อสอบถาม"พ่อบ้าน......ที่ข้าเข้ามามีรถม้าสวนออกไป พวกเขาเป็นใครมาทำไมที่จวนอ๋อง มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น""เอ่อ...ทูลท่านอ๋อง รถม้าคันนั้นมาจากหอเคียงจันทร์พ่ะย่ะค่ะ""หอเคียงจันทร์...นั่นมิใช่หอนางโลมหรอกหรือ พวกเขามาทำไม"พ่อบ้านปาดเหงื่อ ก่อนจะเอ่ยตะกุกตะกัก"คือว่า..คุณหนูจาง อะเอ้อ อดีตพระชายาให้แม่เล้ามาเอาตัวสาวใช้ ซุนจื่อ อิงจื่อ และชิงลี่ไปพ่ะย่ะค่ะ"เขาทำสีหน้าประหลาดใจ แม้แต่อาฝูเองก็อดสงสัยไม่ได้ มาเอาตัวสาวใช้ไปทำไมกัน ก่อนจะสั่ง"พูดออกมาให้หมด อย่ากำกวมข้าไม่ชอบ""เอ่อ...คือว่าอดีตพระชายาขายสามคนนั้นให้หอเคียงจันทร์พ่ะย่ะค่ะ นางบอกว่าสามคนนั้นคดโกงสินเดิมและเงินเดือนตำแหน่งพระชายาของนางไป ในเมื่อไม่มีคืนก็ขายตัวใช้หนี้พ่ะย่ะค่ะ"อาฝ