Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติมาถูกสามีหย่าร้าง: Kabanata 1 - Kabanata 10

66 Kabanata

สิ้นชื่อวิหคราตรี

เสียงไซเรนหวีดหวิวสาดสะท้อนไปทั่วห้องโถงใต้ดินที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟฉายจากหน่วยจู่โจมที่วูบไหวไล่ล่า วิหคราตรีนักโจรกรรมเลื่องชื่อ เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินอ่อนบ่งบอกถึงการต่อสู้ที่ดุเดือด จางอวี้ซินวัยยี่สิบห้าปี หรือที่รู้จักกันในโลกมืดว่า วิหคราตรี กำลังรวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้ายในชีวิต เธอหอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายที่บอบช้ำเต็มไปด้วยรอยถลอกและคราบดินดำ แต่ในอ้อมแขนของกลับโอบกอดหีบไม้แกะสลักโบราณเอาไว้แน่นยิ่งชีพ เธอรับภารกิจให้ไปขโมยไข่มุกยอดมงกุฎของฮองเฮาราชวงศ์หยวนเซียว ราชวงศ์ที่เพิ่งถูกค้นพบ ในเวลาเพียงไม่นานหลังจากที่จางอวี้ซินใช้ทักษะระดับปรมาจารย์ในการโจรกรรมจากพิพิธภัณฑ์แห่งชาติเมื่อออกมาได้กลับถูกสไนเปอร์ส่องมาที่ร่าง สัญชาตญาณทำให้รู้ทันทีว่าเธอถูกทรยศจากวิหคดำ สหายที่เป็นคู่หูกันมานานหลายปีตั้งแต่เธอเริ่มฝึกภารกิจขโมย ทั้งคู่มีอาจารย์คนเดียวกัน และอาจารย์กำลังจะมอบสำนักให้เธอ นี่คงเป็นสาเหตุที่เขาต้องการสังหารจางอวี้ซินเพื่อฮุบเอาสำนักไป ดูผิวเผินอาจธรรมดาแต่ใครจะรู้ว่าสำนักของอาจารย์มีมูลค่ากว่าห้าพันล้าน และมีบางอย่างอยู่ในตลาดหุ้นอีกด้วย“หึ… คนที่ไว้ใจกลับกลายเป็นคนทรย
Magbasa pa

ช่างเป็นคนโง่อะไรขนาดนี้

แคว้นหยวนจางอวี้ซินที่รู้สึกถึงตัวเองกำลังจะขาดอากาศหายใจเธอดิ้นรนจนในที่สุดคานไม้เก่าๆก็หักครืนลงมา เธอรู้สึกถึงอาการกระแทกพื้นอย่างแรง ลำคอเจ็บราวกับมีสิ่งใดรัดอยู่ เมื่อได้สติก็พบว่าตัวเองมีผ้าขาวผืนยาวกำลังรัดอยู่ที่ลำคอ นี่มันอะไรกันเธอตายแล้วไม่ใช่หรือ เธอถูกหลี่กั๋วคู่หูของเธอทรยศ เธอถูกสไนเปอร์ส่องจนเกือบพรุน สามนัดเลยนะถึงจะไม่เข้าจุดตายทีเดียวแต่อย่างไรเธอก็ไม่รอดมือบางพยายามแกะเชือกที่ลำคอออก เมื่อยกดูมือตัวเองก็ตกใจ ผอมแห้งราวกับศพเชียว เมื่อแกะผ้าสำเร็จความทรงจำก็หลั่งไหลเข้ามาถาโถม ร่างเดิมชื่อจางอวี้ซินเหมือนกับเธอ จางเหวินท่านปู่ของนางถูกใส่ร้ายว่ารับสินบนและยักยอกเงินบรรเทาทุกข์ เขาถูกเนรเทศ แต่มิได้ใช้โอกาสครั้งสุดท้ายที่มีขอพระราชทานอภัยโทษ แต่จางเหวินกลับใช้โอกาสนี้ขอให้จวิ้นอ๋องแต่งงานกับหลานสาวตนเองสกุลหลิวต้องการนางไปเป็นอนุ และการใส่ร้ายก็มาจากสกุลหลิว เสนาบดีหลิวมีอำนาจแต่ก็ไม่อาจแตะต้องเชื้อพระวงศ์ได้ จางอวี้ซินแต่งเข้าจวนอ๋องก็เพื่อหาหลุมหลบภัยให้กับหลานสาว แต่จางเหวินไม่รู้เลยว่าจ้าวเหวยเจิ้นเกลียดที่สุดคือการบังคับและใช้เล่ห์เหลี่ยม ร่างเดิมจึงถูกทอดทิ้
Magbasa pa

ข้าคือคุณหนูจาง

จางอวี้ซินเดินเข้าเรือนมานั่งพัก เธอต้องลำดับความใหม่ทั้งหมดขอร่างเดิม ด้านชุนเถากับเสี่ยวเตี๋ยเดินมาหาก่อนจะร้องไห้จับมือของเธอแน่น นี่คือคนที่จงรักภักดีต่อร่างเดิม"จางอวี้ซินนะจางอวี้ซินหล่อนใจจืดมากเลยนะ เจ้าไม่อยู่จะให้เด็กสอนคนนี้อยู่อย่างไร ตัดช่องน้อยแต่พอตัวแบบนี้น่ารังเกียจจริงๆ"ฮึกๆๆเสียงร้องไห้ดังมา จางอวี้ซินเหลือบสายตาขึ้นมองก็เห็นร่างวิญญาณของนางที่กำลังร้องไห้และส่ายหน้า ภาพบางอย่างอยู่ตรงหน้าของเธอ นี่เป็นจิตใต้สำนึกของจางอี้ซินก่อนตาย สาวใช้ของนางมาหาอาศัยตอนที่เสี่ยวเตี๋ยกับชุนเถาไม่อยู่"พระชายาหรือ....ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว เจ้าถูกท่านอ๋องเขียนใบหย่าแล้ว ต่อไปก็ถูกไล่ออกจากเมืองหลวง ฮ่าๆๆ""ใช่ ซุนจื่อพูดถูก คุณหนูตกยากเช่นเจ้าหากออกจากเมืองหลวงไปก็มิวายถูกคนเอาไปขาย ท่านอ๋องไม่ต้องการเจ้าแล้ว แต่ยังมีขอทานมากมายที่อยากได้เจ้านะ""อ่ะ....ข้าเตรียมไว้ให้ ถ้าเป็นข้าจะไม่เก็บใบหน้าเอาไว้ให้คนเยาะเย้ยหรอก ท่านอ๋องจะส่งเจ้าไปเป็นนางบำเรอกองทัพ แต่ว่าคุณหนูหลิวจิตใจเมตตาขอร้องเขาเอาไว้เจ้าจึงถูกไล่ออกจากเมืองหลวงเท่านั้น""ไม่จริง พวกเจ้าโกหก...ท่านอ๋องไม่มีวันให้ข้าไปเป็นนา
Magbasa pa

ก็แค่สตรีไร้ทางเลือก

เสี่ยวเตี๋ยที่กลับเข้ามาจากไปทำงานให้คุณหนูของตนก็รีบตรงมาหาจางอวี้ซินส่งห่อผ้าให้ นางรับมาเปิดดูก่อนจะยิ้มให้กับสาวใช้คนสนิทของตน จางอวี้ซินให้ทั้งสองคนออกไปพักผ่อน วันนี้ถูกคนรังแกมาเสี่ยวเตี๋ยกำกระปุกยาในมือ เงินที่คุณหนูให้นางไปซื้อยาก็หนึ่งตำลึงแล้ว ออกจากเมืองหลวงจะใช้ชีวิตเช่นไร จางอวี้ซินเอ่ยกับชุนเถา"ชุนเถา เจ้าสามารถเย็บปักถักร้อยงานซ่อมแซมได้หรือไม่""ได้เจ้าค่ะ คุณหนูอยากแก้ชุดไหนหรือเจ้าคะ""อืม..เอาไว้ก่อนพวกเจ้าไปพักเถอะ เสี่ยวเตี๋ย...กล่องไม้ที่เป็นของต่างหน้ามารดาของข้าที่เจ้าเก็บไว้ยังอยู่หรือไม่ เอามาให้หน่อย""เจ้าค่ะ"เสี่ยวเตี๋ยเข้าไปหยิบกล่องไม้มาให้คุณหนูของตน สินเดิมที่มีกว่าห้าพันตำลึงถูกสามคนนั้นเบียดบังเอาไป ยามนี้คุณหนูเหลือเพียงกล่องไม้ที่ไม่มีราคานี้เท่านั้น นางเคยเปิดดูมีเพียงปิ่นเงินหนึ่งอันกับต่างหู เอาไปขายก็ได้ไม่ถึงสองตำลึง สามคนนั้นไม่สนใจของเล็กน้อยเหล่านี้"พวกเจ้าออกไปเถอะ ไปพักผ่อนเอาแรงอีกสามวันพวกเราต้องออกเดินทางไกล""ท่านอ๋องบอกให้เราไปเฝ้าสุสานบรรพชนสกุลจ้าว ห่างจากเมืองหลวงหนึ่งพันลี้เจ้าค่ะ""อืม...เขาหย่ากับข้าแล้ว จะให้ข้าไปเฝ้ากองกร
Magbasa pa

ได้ยินแต่เสียงเห่าหอน ตัวอยู่ไหนกันนะ

จางอวี้ซินที่ยามนี้เพ่งมองกล่องไม้ที่มารดาทิ้งเอาไว้ต่างหน้า นางฉุกคิดถึงคำพูดบางอย่างของท่านแม่ก่อนจะถูกเนรเทศ"หากวันใดไม่อาจอยู่ร่วมเรียงเคียงหมอน เปิดดูใต้ล่าง แม้ไม่ได้ทำให้เจ้าร่ำรวยแต่ก็พอมีพอใช้"จางอวี้ซินคนเก่าไม่เคยคิดจะเปิดกล่องเพราะนางมั่นใจว่าจ้าวเหวยเจิ้นจะไม่หย่านาง แต่บัดนี้ใบหย่าก็มาแล้วคนเก่าก็จากไปแล้ว เช่นนั้นฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้หลุดพ้น อีกสามวันต้องออกจากที่นี่ถึงเวลานั้นอาจมีเรื่องไม่คาดฝันตามมา จางอวี้ซินหยิบใบหย่าที่ได้มาออกดู มีบางอย่างไม่ถูกต้อง ทำไมดูยังไงก็รู้สึกว่าใบหย่านี้มีปัญหากันนะร่างบางที่ได้รับความทรงจำทุกอย่างมาแล้วกำลังคิดถึงวันที่สกุลหลิวถูกเนรเทศ นางจะออกไปส่งคนในตระกูลเป็นครั้งสุดท้ายแต่กลับถูกจ้าวเหวยเจิ้นสั่งห้ามออกจากจวน แม้แต่ไปส่งพวกเขาก็ยังไปไม่ได้เลย"ช่างเถอะ...ตาแก่จ้าวอายุไม่น้อยแล้วปีนี้น่าจะสามสิบห้าแล้วมั้ง เข้าสู่วัยทองก็ไม่แปลก แต่ไอ้กระดาษแผ่นนี้มันมีอะไรไม่ถูกต้องกันนะ เฮ้อคิดไปให้ปวดหัวทำไม กล่องนี้ก้นดูหนาจัง คำพูดของแม่เจ้าของร่างคืออะไร ขอเจ๊ดูหน่อยสิ"จางอวี้ซินพลิกกล่องคว่ำหงาย ไปมาเพื่อดูว่ามีรอยต่อตรงที่ใดบ้าง ก่อน
Magbasa pa

เรียกร้องค่าตอบแทน

จางอวี้ซินเดินมาที่ศาลารับลม ปกติร่างเดิมนอกจากอยู่ในเรือนเก่าๆก็ไม่ได้ออกไปไหน ยิ่งไม่เคยนางย่างกรายมาที่นี่ แต่ว่าวันนี้เขากลับเรียกนางมา จ้าวเหวยเจิ้นนั่งเป็นสง่าท่ามกลางคุณชายและคุณหนูที่มาร่ายบทกวี จางอวี้ซินรู้สึกรำคาญ นางอยากนอนเพราะการที่เพิ่งฟื้นจากความตายมันต้องใช้เวลาพักฟื้น"หม่อมฉันถวายพระพรจวิ้นอ๋องเพคะ"จ้าวเหวยเจิ้นมองไปยังร่างบางที่ยืนพูดไม่มีทีท่าจะเคารพอย่างที่ควรจะเป็น เขาจึงเอ่ยกับนาง"จางอวี้ซินเจ้าไม่คิดจะเคารพข้าจริงๆหรือ""หม่อมฉันจางอวี้ซินถวายพระพรจวิ้นอ๋อง ขอทรงพระเจริญพันปีพันๆปี( ปากดีแบบนี้ขอให้อยู่ไม่พ้นปีนี้)"ประโยคหลังนางแค่ขมุบขมิบปาก จ้าวเทียนหรานอมยิ้มก่อนจะมองหน้าเสด็จพี่ของตน จ้าวเหวยเจิ้นรู้ทันทีว่าประโยคหลังนางคงด่าเขาเพราะเจ้าเจ็ดอ่านปากคนเก่ง แต่เอาไว้ก่อนวันนี้เขาจะประกาศว่าจะส่งนางไปที่ไหน"จางอวี้ซินเจ้าประชดประชันเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ก็ช่างเถอะที่เรียกมาเพราะมีเรื่องจะประกาศ อีกสามวันเจ้าจะถูกส่งไปที่สุสานบรรพบุรุษสกุลจ้าว และอยู่ที่นั่นทบทวนความผิด""พระองค์ทรงเข้าพระทัยอะไรผิดหรือไม่ เราสองคนหย่ากันแล้ว จะให้สะใภ้ที่หย่าแล้วไปเฝ้าสุ
Magbasa pa

ศัตรูของนางแข็งแกร่ง

จางอวี้ซินกลับมาถึงที่พักไม่นานอาฝูก็มาพร้อมกับชามยาในมือ เท่าที่จำได้หลังจากที่เขากับร่างเดิมมีสัมพันธ์กันแล้วนางก็ถูกสั่งให้ดื่มยาห้ามครรภ์ แต่นี่ผ่านมาเจ็ดวันแล้วยังให้ดื่มอยู่อีกหรือ ไอ้คนแซ่จ้าวนี่ประสาทหรือเปล่านะ"คุณหนู...นี่เป็นยาห้ามครรภ์ขอรับ ท่านอ๋องสั่งให้ท่านดื่มให้หมด""อืม เอาวางไว้นั่นแหละ"จาวอวี้ซินเอ่ยอย่างขอไปทีแต่อาฝูกลับไม่ยอมไปไหนเขารอจนนางดื่มยา เสี่ยวเตี๋ยเห็นเช่นนั้นก็น้ำตาคลอตัดพ้อออกมา"หย่าก็หย่าแล้วยังจะให้ดื่มยาห้ามครรภ์อีก พระทัยร้ายยิ่งนัก ฮึกๆๆ"อาฝูเอ่ยกับสาวใช้ตรงหน้าเสียงเข้ม"ระวังคำพูดเจ้าด้วย นั่นคือท่านอ๋องสาวใช้เช่นเจ้ากล้าวิจารณ์หรือ"จางอวี้ซินยกชามยาขึ้นดื่มก่อนจะเอ่ยกับสาวใช้ตัวเอง"ดื่มก็ดื่มสิเสี่ยวเตี๋ยเจ้าอย่าเสียใจไปเลย ข้าเองก็ไม่ได้อยากมีลูกกับตาแก่นั่นหรอก โง่งมปานนั้น หากมีลูกขึ้นมาข้าไม่อยากได้เด็กที่นั่งน้ำลายยืดทุกวันเพราะได้เชื้อโง่มาจากพ่อน่ะ เอาล่ะข้ากินแล้วเจ้าพอใจหรือยัง ไปได้แล้วเกะกะจริงๆเลย"อาฝูส่ายหน้า เมื่อก่อนนางขี้เกรงใจแม้กระทั่งองครักษ์เช่นเขานางยังไม่กล้าสบตา พูดจาอันใดก็จะเสียงเบา ตอนนี้กลับไล่เขาแถมยังมองมาด้
Magbasa pa

ขายทิ้ง

เรือนจางอวี้ซิน"คุณหนู..วันนี้โรงครัวไม่แจกอาหารเลยเจ้าค่ะ พอรู้ว่าท่านอ๋องหย่ากับท่านก็งดให้อาหารของพวกเรา"ชุนเถาเอ่ยน้ำตาคลอ จางอวี้ซินลูบศีรษะนางเบาๆปลอบใจเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน"เด็กดี..รอพี่เสี่ยวเตี๋ยของเจ้ากลับมาก่อน รับรองว่าวันนี้เจ้าไม่อดแน่ๆ จริงสิชุนเถาจวนสกุลจางยามนี้ขายทิ้งให้ใครเจ้าพอจะรู้หรือไม่""ได้ยินว่ายังไม่ได้ขายนะเจ้าคะ เห็นว่าถูกยึดเอาไว้มิได้ขายผู้ใด ทุกอย่างในจวนสกุลจาง ท่านอ๋องเป็นคนจัดการทั้งหมด นายท่านผู้เฒ่าคงจะขอร้องเอาไว้ก่อนถูกเนรเทศ อุ๊บ ขออภัยเจ้าค่ะข้าน้อยปากไม่ดี""ช่างเถอะ...ข้าไม่ได้ยึดติดนานแล้ว"ไม่นานเสี่ยวเตี๋ยก็กลับมา นางได้อาหารมาจากร้านในตรอกอวี้ป๋าย คุณหนูคงหิวจริงๆ เมื่อจางอวี้ซินเห็นอาหารก็ท้องร้องขึ้นมาทันที นางหยิบเข้าปากอย่างไม่ลังเลก่อนจะบอกให้อีกสองคนกิน"กินเถอะ ไม่ต้องห่วงข้ามีวิธีหาเงิน""คุณหนู..แต่ว่าเราต้องเดินทางนะเจ้าคะ หากไม่มีเงินเก็บจะลำบากเอาได้ เจียงหนานไกลนัก""พรุ่งนี้เราจะรวยแล้ว เงินที่ใครก็ไม่สามารถมาแย่งข้าไปได้""พรุ่งนี้หรือเจ้าคะ""ใช่....กินข้าวๆ"สามคนนายบ่าวกินอาหารอร่อยเป็นมื้อแรก ที่จริงจวนอ๋องนี่ไม่ได้ตัด
Magbasa pa

เมืองหลวงไม่น่าอยู่สักนิด

รถม้าเข้ามาถึงด้านในจ้าวเหวยเจิ้นลงมาก็เห็นบ่าวไพร่เต็มจวนมายืนออกันที่หน้าลาน เขาพยักหน้าให้กับอาฝู องครักษ์หนุ่มเดินไปด้านหน้าเอ่ยถามออกไป"ไม่มีงานทำหรือ หากงานมันน้อยไปข้าจะได้ให้นายหน้ามาจัดการขายทิ้งให้เหลือแต่ตนที่มีงานทำ"เมื่อสิ้นเสียงขอองครักษ์หนุ่มบ่าวที่มารวมตัวกันทั้งชายหญิงต่างก็พากันแยกย้ายทันที จ้าวเหวยเจิ้นเรียกพ่อบ้านให้มาหาเพื่อสอบถาม"พ่อบ้าน......ที่ข้าเข้ามามีรถม้าสวนออกไป พวกเขาเป็นใครมาทำไมที่จวนอ๋อง มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น""เอ่อ...ทูลท่านอ๋อง รถม้าคันนั้นมาจากหอเคียงจันทร์พ่ะย่ะค่ะ""หอเคียงจันทร์...นั่นมิใช่หอนางโลมหรอกหรือ พวกเขามาทำไม"พ่อบ้านปาดเหงื่อ ก่อนจะเอ่ยตะกุกตะกัก"คือว่า..คุณหนูจาง อะเอ้อ อดีตพระชายาให้แม่เล้ามาเอาตัวสาวใช้ ซุนจื่อ อิงจื่อ และชิงลี่ไปพ่ะย่ะค่ะ"เขาทำสีหน้าประหลาดใจ แม้แต่อาฝูเองก็อดสงสัยไม่ได้ มาเอาตัวสาวใช้ไปทำไมกัน ก่อนจะสั่ง"พูดออกมาให้หมด อย่ากำกวมข้าไม่ชอบ""เอ่อ...คือว่าอดีตพระชายาขายสามคนนั้นให้หอเคียงจันทร์พ่ะย่ะค่ะ นางบอกว่าสามคนนั้นคดโกงสินเดิมและเงินเดือนตำแหน่งพระชายาของนางไป ในเมื่อไม่มีคืนก็ขายตัวใช้หนี้พ่ะย่ะค่ะ"อาฝ
Magbasa pa

เลขแปดเป็นเลขมงคล

จางอวี้ซินรับรู้ถึงเสียงฝีเท้าแต่แรก แต่คิดว่าเป็นสองสาวใช้ แต่ทว่าเมื่อมีน้ำหนักทิ้งลงบนเตียงไม่น่าจะใช่ทั้งสองคนแน่นอน นางลืมตาก็สบสายตาเข้ากับคนที่นางเกลียดขึ้นหน้า จางอวี้ซินพลิกตะแคงเอ่ยเสียงเย็น"พระองค์มาที่นี่ทำไม แล้วเข้าห้องสตรีอื่นที่มิใช่ภรรยาตนเองที่บ้านไม่สอนหรือว่ามันไร้มารยาทและกาลเทศะ"จ้าวเหวยเจิ้นเท้าแขนคร่อมร่างบางเอาไว้ จางอวี้ซินรู้สึกถึงไอร้อนจากกายเขานางหันกลับมา จมูกโด่งของนางชนกับปลายจมูกของเขา สายตาสองคู่สบกัน จางอวี้ซินได้สติก่อนนางใช้สองมือผลักเขาออกไป เอ่ยปากต่อว่า"จ้าวเหวยเจิ้น คนหน้าหนาเข้าห้องคนอื่นแล้วทำท่าทางคุกคามเจ้าของห้องอีก ไสหัวไปเลยนะ""จะให้ข้าไปไหน ที่นี่จวนข้าเตียงที่เจ้านอนก็ของข้า"ชายหนุ่มเอ่ยยียวน จางอวี้ซินดันหน้าอกเขาออกแต่ไม่ขยับ เดิมเป็นนักโจรกรรมพอมีฝีมือแต่ไอ้บ้านี่ทำไม่ออร่ามันโหดนักวะ"ออกไป ท่านอ๋องหม่อมฉันกับพระองค์หย่ากันแล้ว จะทรงทำอะไรอีกอย่างมิใช่เกลียดชังหม่อมฉันนักหนาหรอกหรือ อื้อ"สองมือถูกเขารวบแล้วชูเหนือศีรษะ จ้าวเหวยเจิ้นก้มลงจุมพิตนางอย่างลงโทษที่นางปากจัดจ้านนัก จางอวี้ซินได้แต่ดิ้นรนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้กระทั่งเ
Magbasa pa
PREV
1234567
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status