THE LOVE AFTER SECRET 의 모든 챕터: 챕터 101 - 챕터 110

Nagising ako sa isang silid, kina-bangon ko, ngunit mapahiga ulit ako dahil may kadena sa kamay ko. Kumunot ang noo ko at winawaksi ang kamay ko, ngunit hindi matanggal."BLUEEEE!!" sigaw ko dito.Siya lang naman ang huli kong nadatnan nang mawalan ako ng malay. Gg siya! Sinaktan pa ako kaya ako nawalan ng malay dahil pinokpok niya ang likod ko.Ginagalit niya lang talaga ako kapag nakita ko iyon, kahit naka-gapós kakagatin ko talaga siya.Hindi ko alam kung ano ang mga plano niya, kung bakit niya ako dinala dito at ginapos pa niya. Hindi ako familiar sa silid na ito dahil hindi naman ito ang itsura ng kwarto ni Blue.Umayos ako ng upo nang makitang may papasok sa loob, pero sumama ang tingin ko nang makita ko siya. Hindi ko alam, pero naiinis ako sa mukha niya dahil na rin siguro sa ginawa niya.May dala siyang pagkain sa isang tray kaya sinamaan ko lang siya ng tingin. Nilapag niya ang pagkain sa tabi ko at ngumisi pa nang tiningnan niya ako."Bakit mo ako ginapos?!" gigil kong tano

Maliit lang siya, hindi naman masyadong maliit talaga. Okay naman ang bahay dahil malinis at napakaganda rin ng disenyo nito.Naglakad ako at nakita ko sa bintana ang liwanag ng dagat. Dinala ako doon ng aking dalawang paa at pinagmasdan ko ang dagat. Gusto ko ang mga alon at hangin na nagmumula sa dagat. Kahit gusto kong manirahan dito, hindi pa rin maaari dahil may mas kailangan akong unahin.Nais ko sanang kausapin si Blue tungkol sa anak ko at kung papayag ba siyang makuha ko ang anak ko. Pero kahit hindi man siya pumayag sa nais ko, kukunin ko pa rin ang anak ko.May mas karapatan ako kay Dashel dahil ako ang totoong ina niya. Hindi din naman siya tunay na anak ni Blue, kaya dapat mapa sa akin ang anak ko. Habang pinagmamasdan ko ang dagat, may biglang humawak sa balikat ko. Kina-gulat ko."I know everything. I already saw the DNA test and I didn't expect that Dashel is your biological son. Kaya pala napakalapit ng loob ninyo sa isa't isa dahil iisang dugo lang pala kayo," saad

Lumipas ang isang taon at namuhay sa liblib na lugar ang mag-asawang Baldwin. Oo, nagbago ang apelyido ng magkasintahan dahil sa kagustuhan din nilang mamuhay ng tahimik kasama ang tatlo nilang anak.Ikinasal sila noong kakarating lang nila sa lugar. Ito na ang huling gastos ni Devereux sa pera niya dahil pagkatapos noon ay naghirap siya sa pagtatrabaho para kumita ng pera, at nalaman din ni Blue ang pagdadalang-tao ni Vienna. Labis niya itong ikinatuwa. Sa dalawang taon na lumipas ay naging masaya at tahimik silang namuhay.Tinago nila ang totoong pagkatao nila at nagkunwari lamang silang hindi mayaman para maitago ang kanilang pagkakakilanlan. May simpleng trabaho lamang si Devereux at si Reign naman ay nasa bahay lamang, pero tumutulong din siya sa kaibigan niyang nakilala lang niya.Talagang namuhay sila ng maayos, walang gulo at tahimik. Naging masaya ang pamumuhay nila sa malayong lugar.“Aalis na ako,” saad ni Devereux.“Anong oras ka uuwi? Magluluto ako ng paborito mong ulam,”

Pinagmasdan siya ni Devereux at hindi niya gusto ang sinabi ng guro. Umiling siya at yumuko bago muling tingnan ang guro na ngayon ay naghihintay ng kanyang sagot.“No. May baon ako, pinabaonan ako ng asawa ko,” pagmamalaki niya at kinuha pa ang baon niya at inilapag sa lamesa.Tiningnan ito ni Ma’am Samson at parang hindi niya rin nagustuhan ang nasa loob. May design-design pa kasi ito. Para sa kanya ay cheap ito dahil puwede naman kumain sa cafeteria pero may pa-baon-baon pang nalalaman ang asawa ni Devereux.“So cheap,” bulong nito.“Ano ang iyong binubulong?” tanong ni Devereux.“Bakit kailangan ka pang pabaonan ng asawa mo? May pera ka naman para bumili sa cafeteria. I just want to say na napaka-cheap naman ng asawa mo para gawin ’yan at is—”Hindi niya natapos ang sasabihin niya dahil agad siyang sinakal ni Devereux.Hindi nagustuhan ni Devereux ang pananalita nito at ayaw niyang insultuhin sa harapan niya ang asawa niya. Agad niyang sinakal ang babae kahit alam niyang ikapapa

“Magbihis ka muna,” saad ni Vienna kay Baste.“Salamat,” wika nito.Ngumiti si Baste kaya naman tumango lang si Vienna at pinagmasdan muli ang anak niya na ngayon ay nakangiti sa kanya. Binuhat niya ito at pinahiga sa hita niya. Napangiti pa siya sa paraan ng pagtawa nito; napaka-cute ng anak niya.“Hey, br*t! Isn’t that my clothes?” taas-kilay na tanong ni Devereux.Nang lumabas kasi ang Mommy nila ay sinilip nila ito hanggang sa makita nilang may dala itong damit na alam nilang pagmamay-ari ng ama nila. Agad nilang kinuhanan ng litrato kung paano ibinigay ni Vienna ang damit ni Devereux kay Baste.“Yes, Dad,” sagot ni Dashel. Tumango-tango naman si Raisa.“Dang it!” inis niyang saad.“Dad, I saw them smiling at each other. Come home already, baka ano pa mangyari,” panunukso ni Raisa sa ama.“I will, baby girl. Huwag kayong lalabas ng kwarto n’yo hangga’t hindi ako dumadating,” paalala ng ama.“Noted, Dad,” sabay nilang saad.Pinatay na nila ang tawag kaya nagkatinginan ang magkapa