All Chapters of วิธีถอนหมั้นคู่หมายเฮงซวยอย่างละมุนละม่อม!!: Chapter 91 - Chapter 100

ไทเฮามีรับสั่งให้หลันเฟิงเกอเข้าเฝ้า ระหว่างทางนางได้พบกับรัชทายาท เขายิ้มมาแต่ไกลทักทายนางด้วยใบหน้าท่าทางสนิทสนม “หลันฮูหยินมาเข้าเฝ้าเสด็จย่าหรือ”“เพคะ แล้วองค์รัชทายาทเล่ามาทำอะไรที่นี่เพคะ”“มาเยี่ยมเสด็จย่า ไม่ได้มานานแล้วคิดถึงขนมกุ้ยฮวาของตำหนักฝูหรง”ทั้งสองเดินไปตามทางเดินด้านหน้ามีขันทีและนางกำนัลคอยนำทาง ด้านหลังยังมีคนคุ้มกันห่างๆ“ได้ยินว่าท่านหญิงหลิวไปหาท่านที่จวน”“เพคะ เพียงพบปะทักทาย”“จริงหรือ เพียงเท่านั้นจริงๆ?”“ทรงอยากให้มีเรื่องอะไรเล่าเพคะ” นางถอนหายใจหานเสวี่ยหลงยิ้ม เรื่องที่เขากับผู้เป็นอาเข้าไปได้ยินบทสนทนาในวันนั้นถูกปิดเป็นความลับ ถึงอย่างนั้นเขาก็มองออกถึงท่าทีสั่นคลอนของหานจวินเจ๋อ หุบผาแกร่งที่สั่นคลอนเพียงเพราะกระเรียนน้อยตัวหนึ่งบินมาเกาะและไม่จากไปไหน...เดิมทีเขาเคยคิดว่าสตรีเช่นใดจึงจะสามารถยืนเคียงข้างคนอย่างผู้เป็นอาได้ ตอนนี้คงไม่ต้องสงสัย ไม่ต้องตั้งคำถามแล้ว น่าเสียดายที่เขารู้จักนางช้าไป...“รัชทายาท?” หลันเฟิงเกอเรียกอีกฝ่ายเสียงเบา แอบสะดุ้งเมื่อเห็นสายตาของเขา กับมือที่คล้ายจะยื่นออกมาจับมือนาง นาง...ลอบตื่นตระหนกในใจ ไม่เอาน่า...สายต

หลันเฟิงเกอแขนหนึ่งเกี่ยวแขนหานจวินเจ๋อ แขนอีกข้างเกี่ยวแขนของเซิงซือซือ นางก้าวเดินฉับๆ ตรงไปข้างหน้า สีหน้าตอนนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกขบขันยิ่ง หานจวินเจ๋อก้มลงถาม “ตอนนี้รู้จักกระวนกระวายแล้ว ตอนไปทำความรู้จักกับเขาเหตุใดไม่รู้จักกลัว”“ข้ากลัวที่ไหนกัน ข้าเพียง...กังวลเถอะ!”หานจวินเจ๋อยิ้มมองนางด้วยสายตาขบขันหยอกเย้า “กังวลนี่ต่างจากกลัวหรอกหรือ”“ย่อมต้องต่างอยู่แล้ว! ตอนนั้นข้าพบกับเขาโดยบังเอิญ มองหาใครสักคนก็ไม่มี แล้วจะให้ข้าทำอย่างไร รีบบอกเขาว่าข้าเป็นสตรีที่เพิ่งทำให้น้องสาวของท่านโกรธจนร้องไห้กลับออกไป?”เซิงซือซือหลุดหัวเราะออกมา “เจ้านี่จริงๆ เลย แล้วไม่รู้จักหลบเลี่ยงหรือ ทำให้คนเขาเข้าใจผิด ตอนนี้แม่ทัพหลิวมิใช่หาว่าเจ้าเล่นตลกกับเขาอยู่? หากเขาคิดแค้นจะทำอย่างไร”“ข้าไม่ผิดนะ! เขาเข้าใจของเขาไปเองนี่”หานจวินเจ๋อส่ายหน้าถอนหายใจ “ข้าไปก่อนดีกว่า ตอนออกจากจวนยังคิดว่าจะได้กินมื้อเช้าอย่างสงบ หารู้ไม่ว่าเจ้ากลับนัดกับบุรุษอื่นเสียนี่”“ข้าเปล่านะ!” นางกดแขนเขาเอาไว้ไม่ให้เขาดึงแขนกลับ อีกข้างยังกอดแขนเซิงซือซือเอาไว้ “ข้ามีเรื่องอยากสนทนากับท่าน เช่นนี้จะนัดผู้อื่นมาทำไมเล

“ข้า...คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเห็น...นาง”“นาง? หมายถึงผู้ใด? หลันฮูหยิน? ฮูหยินที่ถูกหย่าแห่งหมู่บ้านติงชุนผู้นั้น? เจ้าตาฝาดไปกระมัง นางจะมาทำอะไรในร้านเครื่องประดับ ได้ยินมาว่ากังหันของนางเป็นที่ชื่นชมของฝ่าบาท ขอเพียงนางวาดแบบและคุมช่างไม้ทำขึ้น ฝ่าบาท ฮองเฮา หรือแม้กระทั่งไทเฮา ทั้งสามพระองค์ล้วนพระราชทานทั้งเงินทอง เครื่องหยก เครื่องประดับ นางได้รับของคราหนึ่งก็นับว่าไม่ต้องซื้อเครื่องประดับทั้งชาติแล้วกระมัง หากข้าทำได้ครึ่งหนึ่งของนางก็คงดี นางนับเป็นตัวแทนของสตรีต้าเฟิงที่เป็นแบบอย่างให้สตรีอย่างเราๆ กล้าหาญและลองทำอะไรใหม่ๆ ข้าเองก็นับถือนางนะ”“นับถือ? หลังจากที่ได้ยินเรื่องนี้เจ้าก็ยังนับถือนาง ไม่คิดหรือว่างอาจกลายเป็นสตรีแพศยาที่หลอกล่อบุรุษ ทั้งยังเป็นคนสำคัญของแคว้น ทั้งรัชทายาท แม่ทัพหลิว อดีตสามีของนาง ไหนจะท่านอ๋องอีก ตอนนี้ยังมีองค์ชายจินซาไห่เพิ่มเข้ามา”“แล้วนางเกี่ยวอะไรด้วย นางก็อยู่ของนางดีๆ องค์ชายจินซาไห่เถิดเคยพบนางหรือไม่ ข้าไม่เคยได้ยินเลยว่านางเข้าร่วมงานเลี้ยง ดีไม่ดีอาจเอ่ยถึงนางเพราะได้ยินชื่อเสียงความเก่งกาจของนางน่ะสิ ข้าว่านะเขาต้องมีแผนขัดขวางความเจ

ป้อมเป่ยหยวน เขาต้องการเพียงป้อมเป่ยหยวนที่สามารถทำการเพาะปลูก เขาเองก็อยากให้ผู้คนในจินซาไห่มีสถานที่เพื่อตั้งรกราก มีบ้านที่สามารถหลบภัย มีการเป็นอยู่ที่ดีเช่นชาวต้าเฟิง เหตุใดสวรรค์ไม่เมตตา!!ถึงอย่างนั้น...ในความเป็นจริงชายหนุ่มกลับลืมเลือนไปเรื่องหนึ่ง ป้อมเป่ยหยวนที่เขาต้องการนั้นมิใช่เป็นเพียงพื้นที่รกร้าง ที่นั่นมีชาวบ้านตั้งรกรากอยู่ก่อนแล้ว ชาวบ้าน เด็ก สตรีที่บริสุทธิ์ พวกเขาเองก็มีชีวิต มีบ้าน และต้องการความเป็นอยู่ที่ดีไม่ต่างจากความต้องการของหลัวซีหยุนเล่อเขาคิดช่วงชิงเพื่อคนของตน ทว่ากลับลืมเลือนไปว่าหานจวินเจ๋อเองก็มีคนของเขาที่เขาต้องการปกป้อง มีชาวบ้านที่เขาต้องดูแลเช่นกันคิดลักพาตัวหลันเฟิงเกอบีบให้หานจวินเจ๋อจนมุม ยอมติดตามกลับไปยังจินซาไห่ จากนั้นสร้างความแตกแยกขัดแย้ง กระทั่งหมายใจให้หานจวินเจ๋อยอมทรยศบ้านเมือง ดูเหมือนหลัวซีหยุนเล่อไม่ได้รู้จักหานจวินเจ๋อเลยจริงๆโบราณกล่าวเอาไว้...รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งก็ชนะร้อยครั้งตั้งแต่แรกเริ่มแผนการ หลัวซีหยุนเล่อก็ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าได้พ่ายแพ้แล้ว ความไว้เนื้อเชื่อใจ ความรัก ความสัมพันธ์ฉันพี่น้องของหานจวินเจ๋อและฮ่อง

ตอนลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง...หลันเฟิงเกอก็รู้ตัวว่านางมีไข้สูงมาก ทรมานมาก ร่างกายร้อนราวกับถูกไฟแผดเผา ขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว ถึงอย่างนั้นตอนขยับคอแล้วมองมือของตน นางพลันพบว่าที่ขยับปลายนิ้วซ้ายไม่ได้ เป็นเพราะมือของนางถูกกุมเอาไว้แน่นมาก มือใหญ่ทั้งสองข้างที่ประกบมือของนางไม่ยอมปล่อย“หานจวินเจ๋อ?” เขาถูกพิษไม่ใช่หรือ แถมยังถูกแทงด้วย!!ชายหนุ่มขยับตัวแล้วใบหน้าหล่อเหลาซีดขาว ดวงตาอิดโรยแม้แต่ใต้ตาก็มีรอยคล้ายคนไม่ได้นอน “ท่านไม่ได้นอนหรือเหตุใดอัปลักษณ์เช่นนี้”เขาหลุดหัวเราะ “ตอนนี้ยังมีเวลามาล้อเล่น? รู้สึกอย่างไรบ้าง อยากลุกขึ้นนั่ง?”“ท่านถูกแทงไม่ใช่ข้า เหตุใดท่านดูสบายดีกว่าข้าเล่า ไม่ยุติธรรมเลย”เขาช่วยประคองนางให้นั่งพิงหัวเตียง จัดผ้าห่มคลุมให้ กระทั่งถอนหายใจ “เจ้าโง่งมไปแล้วหรือ มีผู้ใดบ้างที่รู้ทั้งรู้ว่าพิษนั่นสังหารคนให้ตายได้ในทันที เหตุใดยังกล้าดูดพิษนั่นด้วยปาก”“รอดมาได้เพราะข้า ตอนนี้ยังมีหน้ามาตำหนิข้า ข้ายังไม่ได้ชำระความเรื่องที่ท่านใช้ข้าเป็นเครื่องมือ...”“ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้น จนถึงตอนนี้มิใช่เจ้ารู้จักข้าดีหรอกหรือ”นางมองค้อนเขา ที่จริงก็ไม่ได้โกรธจริงจัง ไม