วิธีถอนหมั้นคู่หมายเฮงซวยอย่างละมุนละม่อม!!

ครานั้น...หญิงสาวเพียงคิดว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาง สายสัมพันธ์พี่น้องของนางกับเฉินเล่อเยว่ไม่ใคร่จะดีนัก ซึ่งหากจะเล่าก็คงต้องย้อนกลับไปนานมาก ด้วยในจวนไม่ได้มีนางเป็นทายาทหนึ่งเดียว บิดาของนางยังมีบุตรที่เกิดจากอนุอีกสี่คน ใช่แล้ว...เฉินหมิงเหยามีทั้งพี่ชาย มีน้องสาว และมีน้องชายหลิวอี๋เหนียงที่เป็นมารดาผู้ให้กำเนิด เฉินซวี่เสียน ซื่อจื่อจวนโหวกับเฉินเล่อเยว่ เดิมทีเป็นฮูหยินที่แต่งกับบิดาของนาง ทว่าเพราะสมรสพระราชทานและฐานะของมารดาหญิงสาว ดังนั้นนางจึงถูกลดฐานะให้เป็นอนุโดยมีข้อแม้ว่าบุตรชายของนางจะยังคงมีฐานะเป็นซื่อจื่อจวนโหว ถึงอย่างนั้นเฉินเล่อเยว่กลับไม่ได้รับความสำคัญอย่างผู้เป็นพี่ชายตลอดชีวิตของเฉินหมิงเหยาไม่เคยมองผู้ใดเป็นศัตรูอย่างแท้จริง ด้วยนางทระนงถึงฐานะที่สูงส่งของตัวเอง เช่นนั้นในวันที่นางถูกคู่หมายหักหลัง ถูกน้องสาวต่างมารดาทำลายชื่อเสียง นางจึงไม่อาจทำอะไรได้นอกจากยอมรับ บิดาขอร้องให้นางกล้ำกลืนเพื่อเห็นแก่จวนโหว เพื่อเห็นแก่ความเป็นพี่น้อง ดังนั้นแม้ยังคงไว้ทุกข์ นางกลับถูกบังคับให้ขึ้นเกี้ยวเข้าสู่จวนกั๋วกง เนื่องจากไม่อาจรั้งรอให้ครรภ์ของน้องสาวโตขึ้นจนประจ

หญิงสาวปล่อยเสี่ยวหมานจากนั้นก้าวออกมาด้านนอกด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ สาวใช้ทั้งสามคนวิ่งตามออกมา “คุณหนูด้านนอกลมแรงทั้งยังหนาวเหน็บระวังไม่สบายเอาได้นะเจ้าคะ ท่านสวมเสื้อคลุมก่อน”นางเหม่อมองไปรอบๆ จากนั้นก้มลงมองมือของตัวเอง “นี่มันอะไรกัน ก็ข้า...ข้าถูก” ตอนก้มลงมองมือของตัวเองปอยผมก็ลู่ลงมา เส้นผมดำยาวสลวยทั้งยังทั้งหนาและยาวแทบจรดบั้นเอวนางคว้าผมของตัวเองดึงมาข้างหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ หลังแต่งเข้าไปในจวนกั๋วกงเพราะต้องดูแลจวน ดูแลสามี ดูแลทุกๆ อย่าง สุขภาพของนางค่อยๆ ย่ำแย่ เส้นผมหลุดร่วงปริขาดจนบางและสั้นยาวไม่เท่ากัน ดังนั้นนางจึงตัดสินใจม้วนมวยเอาไว้ตลอดเวลามาวันนี้เหตุใดนางจึง...“คุณหนูกลับเข้าไปข้างในกันเถิดเจ้าค่ะ ท่านโหวกับฮูหยินคงรออยู่ที่ห้องโถงแล้ว”“ท่านพ่อกับท่านแม่?!” นางเลิกคิ้วมองเสี่ยวหมาน กระทั่งถูกประคองเดินกลับเข้าไปในห้อง มองตัวเองที่อยู่ในคันฉ่องเฉินหมิงเหยาอ้าปากค้างตาเบิกกว้าง นาง...พบว่าตัวเองกลับมาในช่วงที่ยังไม่ปักปิ่นอีกครั้ง แถมตอนนี้มารดาของนางเองก็ยังอยู่ บิดาของนางเองก็ไม่ได้ถูกพี่ชายสังหาร!!!“ท่านแม่!!!” นางวิ่งพรวดออกจากห้องหลังสาวใช้ช่วยกันแต่

เห็นอีกฝ่ายหน้าซีดแต่ก็รีบรับคำอย่างจริงจัง หลังจากนั้นก็มองไปรอบๆ “คุณหนูวางใจ ข้าไม่มีทางบอกผู้ใดและจะทำตามที่ท่านสั่ง”มองสาวใช้ออกไปแล้วหญิงสาวเดินเข้าไปเปิดหีบบนโต๊ะ ในนั้นมีทั้งเครื่องประดับ ตั๋วแลกเงิน เงินที่แลกมาพร้อมใช้ กับของมีค่าอีกหลายชิ้น รวมไปถึงของพระราชทานเฉินหมิงเหยาแม้อายุยังน้อยทว่านางเป็นถึงท่านหญิงจวนโหว ดังนั้นเงินแน่นอนว่าไม่ขาดมือ ของมีค่ามีมากมายจนหีบที่ใช้เก็บยังแทบไม่มีที่วาง หากเงินพร่องลงเสี่ยวหมานก็จะแจ้งผู้ดูแล จากนั้นเงินจะถูกเติมจนเต็มเสมอนางมองเงินในมือทั้งเงินที่แลกมาแล้วกับตั๋วเงิน ริมฝีปากเม้มกันแน่น “ยังไม่พอ...” คิ้วเรียวมุ่นลง มองไปยังเครื่องประดับที่มีหากสามารถขายได้นางก็จะซื้อบ้านเล็กๆ หลังหนึ่งเอาไว้ลับๆเพียงแต่...หากทำเช่นนั้นย่อมต้องถูกสงสัย เครื่องประดับของท่านหญิงจวนโหวมีค่าควรเมือง หากนำออกไปขายย่อมถูกสืบสาวที่มา ในที่สุดก็จะถูกจับได้ นางไม่อยากให้ใครล่วงรู้ในสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำ...เสี่ยวจูสาวใช้อีกคนของนางเดินเข้ามา “คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูฟางมาขอพบท่านเจ้าค่ะ”“ฟางอวี้หรู??” นางเบิกตา “มาได้จังหวะยิ่ง!” นางมีถุงเงินเดินได้เป็นสหายนี

“เอาละอ๋องน้อยเฉิงซี ข้าเลือกแล้ว ข้าจะกอดต้นขาใหญ่ๆ[1] อย่างท่านนี่ละ!!”“คุณหนู...กอดขาผู้ใดหรือเจ้าคะ”นางหัวเราะ “ไม่มีอะไร”สิ่งแรกที่นางจะทำหลังจากนี้อีกหนึ่งเรื่องก็คือ...พยายามเรียนรู้การใช้สมุนไพร เพราะไม่เพียงอาจช่วยชีวิตมารดาเท่านั้น แต่หากนางสามารถช่วยชีวิตอ๋องน้อยเฉิงซีได้ นั่นก็เท่ากับตัดหนทางขึ้นสู่อำนาจของคนที่เคยทำร้ายนางมาแล้วครั้งหนึ่ง!!ขณะนั่งรถม้าเพื่อกลับเข้าเมืองหลวงอย่างอารมณ์ดี ด้วยนางมองเห็นทางรอดโดยที่ตัวเองอาจไม่ต้องพาชีวิตน้อยๆ ไปเสี่ยงอันตราย เฉินหมิงเหยากลับรู้สึกว่าด้านนอกรถม้าวิ่งเร็วจนเกิน เสี่ยวหมานเลิกม่านรถม้าขึ้นกำลังจะส่งเสียงถาม คนขับรถม้าส่งเสียงบอกพวกนาง“พวกท่านนั่งให้ดี ด้านหลังดูเหมือนมีกลุ่มคนไล่กวดมาแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นโจรหรือไม่”“หา! โจร! มีการดักปล้นด้วยหรือ ที่นี่ใกล้กำแพงเมืองหลวงนะ!” เสี่ยวหมานตื่นตระหนกโผเข้าไปกอดผู้เป็นนายและมองไปรอบๆ อย่างระวังภัย“พวกท่านมาจากที่ใดจึงไม่รู้ นี่นอกกำแพงไม่ใช่ในกำแพงที่จะมีเจ้าหน้าที่มาคอยคุ้มครองเสียหน่อย นั่งให้ดีข้า...” เพิ่งพูดจบก็ถูกธนูยิ่งตกลงไปจากรถม้าเสี่ยวหมานส่งเสียงกรีดร้อง เจ้ามาแตกตื่

อ้อ...ที่แท้ก็เพราะอย่างนี้นี่เอง!!“พรุ่งนี้ เวลานี้ บ้านหลังที่สามในตรอกเฮยเสอ ไปรอข้าที่นั่น ข้าจะนำเงินไปให้เจ้า”“ขะ...ขอบคุณคุณหนู!”หวังหลี่มองนางด้วยสายตาสงสัยเช่นกัน “มีคนมีฝีมือมากมาย ท่านไม่จำเป็นต้องจ่ายถึงห้าร้อยตำลึงด้วยซ้ำ เพราะอะไรต้องเป็นนาง”เฉินหมิงเหยาอมยิ้ม “ข้าถูกชะตากับนาง”เหตุผลของนางแน่นอนว่าหวังหลี่ไม่เชื่อ “ท่านหญิงบางครั้งข้ารู้สึกว่าท่านมิคล้าย...อายุยังน้อย”นางหัวเราะอีกครั้งมองเขาราวกับเขาเพิ่งกล่าวเรื่องไร้สาระ ทว่าก็ยังกล่าวติดตลก “หากข้าบอกท่านว่าข้าคือสตรีที่แต่งงานแล้ว แถมยังไม่ใช่เด็กสิบสองขวบปีท่านจะเชื่อหรือไม่เล่า”หวังหลี่หัวเราะ “ข้าปากพล่อยเองขอท่านหญิงอย่าได้ถือสา” เขาย่อมไม่เชื่อ!!“พรุ่งนี้รบกวนท่านมาด้วยได้หรือไม่”“ทำไมหรือ”“ไถ่ตัวคนจากหอนางโลม ข้ากังวลว่าอาจไม่ง่าย หากท่านออกหน้าข้าจึงจะสบายใจหน่อย”หวังหลี่เลิกคิ้ว “ท่านหญิง ข้าขอถอนคำพูด ข้าเชื่อว่าท่านเป็นสตรีที่เคยแต่งงานแล้ว ไม่ใช่เด็กอย่างแน่นอน! แม้แต่หอนางโลมเป็นสถานที่เช่นไรดูเหมือนท่านเองก็มองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง!”นางไม่ได้ตอบรับทั้งไม่ปฏิเสธเพียงยิ้มให้เขาเงียบๆบ้านที่นา