All Chapters of วิธีถอนหมั้นคู่หมายเฮงซวยอย่างละมุนละม่อม!!: Chapter 111 - Chapter 120

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองนาง มือทั้งสองข้างถูกมัด น้ำตาไหลนองเต็มใบหน้าเปียกชุ่มมอมแมม “บาดเจ็บหรือไม่”เสียนจิงโผเข้ากอดนาง “พี่สะใภ้ ฮือ...ข้ากลัว”เซี่ยฉิงถึงกับล้มหงายลงไปนั่งบนพื้น สองมือลูบปลอบโยนเด็กสาว “ไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้เจ้าปลอดภัย กลับไปหาท่านยายกันเถิด นางเป็นห่วงแย่แล้ว”ตอนปลอบสายตาก็มองเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ถูกลักพาตัวมาด้วย นางขมวดคิ้ว... กลุ่มโจรคงนึกว่าเขาเป็นสตรี บุรุษอะไรมองเผินๆ งดงามราวอิสตรีไม่ผิด!!!ผมยาวสยายยุ่งเหยิง เรือนกายสูงใหญ่ทว่าผอมราวกับคนป่วย ใบหน้าขาวซีด คิ้วเข้มเรียวยาวจรดหางตา ริมฝีปากบางรูปกระจับ จมูกโด่งคมสัน หากบอกว่าเขาเป็นสตรีปลอมตัวเป็นบุรุษก็ต้องมีคนเชื่อ ทว่านางมองปราดเดียวก็รู้ว่าเขาเป็นบุรุษ ชายมีฝีมือที่บอกว่านายถูกจับมา แท้ที่จริงก็คือคนคุ้มกันของชายหนุ่มผู้นี้เพราะต้องแข่งกับเวลาจึงไม่มีเวลาพัก ช่วยคนได้ก็ต้องรีบเผ่น ทั้งหมดเดินลงเขาพยายามเงียบเสียงและเร่งฝีเท้าตลอดการหลบหนีหญิงสาวรับรู้ถึงสายตาของคนสองคน นายกับผู้ติดตามซึ่งอาจจะมีฐานะไม่ธรรมดา เซี่ยฉิงไม่สนใจสายตาสงสัยนั้น เพราะพวกเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้า เสียงกระซิบของคนทั้งสองแน่นอนนาง

เยียนหลันเฟิง... อายุสิบสองสอบผ่านองครักษ์อวี่หยางส่วนพระองค์ ฮ่องเต้พระราชทานป้ายทองขั้นสี่ เป็นองครักษ์ที่ฝีมือเก่งกาจที่สุดอายุสิบสี่เข้าร่วมการสอบเคอจวี่ ได้เป็นเจี้ยหยวน[1]ที่อายุน้อยที่สุดของแคว้น อายุสิบห้าได้เป็นฮุ่ยหยวน[2]ไม่มีใครรู้ว่าเพราะเหตุใดเด็กหนุ่มอายุน้อยและอนาคตไกล เหตุใดจึงเปลี่ยนจากฝ่ายบู๊เป็นฝ่ายบุ๋น กระทั่งในวันที่เขาสอบได้ที่หนึ่งและได้เป็นจ้วงหยวนในวัยเพียงยี่สิบ ฮ่องเต้ทรงพระราชทานตำแหน่งปราชญ์หลวงแห่งแผ่นดิน มีรับสั่งให้สร้างสำนักศึกษาหลวงหย่งจง ทั้งยังให้เยียนหลันเฟิงเป็นผู้ดูแล คัดเลือก รวมไปถึงพิจารณาการรับอาจารย์เข้าสอน และบัณฑิตที่เข้าเรียนผู้คนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเยียนหลันเฟิง ทว่าตระกูลเสิ่นรู้ดีที่สุด!!ปีนั้น...อวี้กั๋วกงสิ้นใจ เดิมทีเยียนหลันเฟิงสมควรสืบทอดบรรดาศักดิ์แทนบิดา ทว่าอยู่ๆ เขากลับหายหน้าหายตาไปไม่ปรากฏตัว ฮองเฮาเกรงว่าในตระกูลเยียนจะวุ่นวายจนไม่อาจควบคุม รับสั่งให้เยียนหนานเฟิ่ง ทายาทคนที่สองของอวี้กั๋วกงขึ้นรับตำแหน่งอวี้กั๋วกงทันทีหลังจากเยียนหนานเฟิ่งรับสืบทอดตำแหน่งแล้ว จึงมีผู้ที่พบเห็นเยียนหลันเฟิง อีกทั้งยังพบว่าเขาย้ายออ

“มีอะไรหรือ”“เมื่อครู่ข้าน้อยเห็นคุณชายท่านหนึ่งกับคนคุ้มกัน ทั้งสองเข้าไปหาเสียนฮูหยิน คราแรกไม่มั่นใจกระทั่งเห็นป้านหยกที่เขามอบให้เสียนฮูหยิน เขาก็คือคุณชายลู่กับผู้คุ้มกันหยวนขอรับ”“ลู่เสวี่ย?”“ขอรับ เขาก็คือสหายขององค์ชายเก้าผู้นั้น ได้ยินมาว่าระหว่างทางเสียนฮูหยินช่วยเขากับเอาไว้ ดังนั้นเขาจึงเข้าป้อมทหารได้อย่างปลอดภัย”“คนขององค์ชายเก้ามาทำอะไรที่นี่?” อวี้จือพึมพำ“ปิดเรื่องนี้เอาไว้ บอกคนของเราห้ามแพร่งพราย”“ขอรับท่านปราชญ์”“อาจารย์คิดเห็นอย่างไรขอรับ”“ในเมื่อฐานะของนางยืนยันแล้ว เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องขุดคุ้ย เพียงให้คนจับตาดูอยู่ห่างๆ ก็พอ”ค่ายทหารแม่ทัพหยางนับว่าไม่เลวร้าย ผู้คนอาศัยอยู่ในเพิงพักแยกสตรีบุรุษ มีที่ให้นอน มีผ้าห่มให้คลายหนาว มีอาหารแจกสามมื้อ แม้ไม่ใช่อาหารเลิศรส แต่ก็ไม่ใช่โจ๊กใสอย่างที่คาด กลิ่นหอมของโจ๊กก็นับว่าเรียกน้ำย่อยได้ดีชาวบ้านช่วยงานด้วยการทำความสะอาด เข้าครัวทำอาหารแจก ตักน้ำสะอาดมาต้ม รวมไปถึงช่วยท่านหมอดูแลคน ช่วยซ่อมชุดให้เหล่าทหารในค่ายเซี่ยฉิงปรึกษากับท่านยายเสียน เพราะอีกไม่ถึงนานเสียนจิงก็จะปักปิ่น นางจะไม่ใช่เด็กสาวอีกต่อไป แต่

“ส่งพิราบสื่อสารให้คนของเรา แจ้งให้พวกเขาช่วยคุ้มครองแม่นางเซี่ย ท่านยาย และน้องสาวสามีของนางระหว่างเดินทาง กำชับว่าไม่ต้องเข้าใกล้ ดูแลคุ้มครองอยู่ห่างๆ อย่าให้มีอันตรายก็พอ”“ขอรับ”เยียนหลันเฟิงเพิ่งลุกขึ้นนั่งไม่นานก็เวียนศีรษะ ชายหนุ่มหลับตาลงสูดลมหายใจเข้า “ไปเตรียมรถม้าข้าจะกลับเข้าเมืองหลวง”“ขอรับ”เป็นเวลาหลายปีแล้ว... เยียนหลันเฟิงติดตามร่องรอยการค้าของเถื่อน สมุดบัญชีครึ่งเล่มมีสัญลักษณ์รูปผีเสื้อซึ่งโยงใยเป็นวงกว้าง ตอนนี้ที่ต้องทำคือหาอีกครึ่งเล่มมองเห็นคนคุ้มกันซึ่งขี่ม้ารับลมด้านนอก ตัวเขาเองก็เคยเป็นบุรุษที่แข้งแกร่งผู้หนึ่ง เป็นองครักษ์ขั้นสี่ที่ได้รับการยกย่องว่าอนาคตไกล เป็นหนึ่งเดียวไม่มีสองที่ฮ่องเต้พระราชทานตำแหน่งด้วยพระองค์เองตอนนี้เล่า... เพียงตากลมเล็กน้อย ตกน้ำครั้งหนึ่ง ไข้กลับขึ้นสูงไม่ลดจนเกือบสิ้นชีวิตนึกถึงสาเหตุของทุกเรื่องในวันนี้ ในใจของเขารู้สึกเย็นเยียบ คดีการค้าของเถื่อนที่ทำให้ทุกวันนี้เขายังคงฝันร้าย ชีวิตของผู้คนมากมายที่ต้องมาตายตก เพียงเพื่อผลประโยชน์ และความมั่งคั่งของคนกลุ่มหนึ่งที่ยกย่องตัวเองว่าเป็นชนชั้นสูง!!นอกเหนือไปจากนั้นเขายังส

ผี?? ล้อเล่นหรือไรนางสังหารคนมาไม่น้อย ที่น่ากลัวคือคนด้วยกันต่างหาก ผีจะไปน่ากลัวอะไร!!หลังทำสัญญาและประทับตรา ยังพอมีเวลาหญิงสาวเดินไปที่ตลาด เข้าไปในร้านข้าว เจรจาจ่ายเงินซื้อข้าวสาร ทว่าการเจรจาของนางทำให้เถ้าแก่ผู้ดูแลต้องมาด้วยตัวเอง“แม่นางหมายความว่าอย่างไรทำสัญญาระยะยาว”“บอกท่านตามตรงไม่ปิดบัง สามีของข้าเดินทางมาเข้าสอบ จากนี้ยังไม่รู้ว่าจะอยู่ต่อหรือกลับบ้านเดิม ข่าวว่ามีอุกทกภัยเกิดขึ้น ดังนั้นข้าจึงคิดจะรั้งอยู่ในเมืองหลวงให้นานหน่อย ดังนั้นเงินที่มีจึงไม่อยากครอบครองเอาไว้ กลัวอันตราย ข้าคิดว่าขอเพียงมีข้าวสารอย่างไรเสียแม้ไม่มีเงินก็ไม่อดตาย ข้าจะทำสัญญาจ่ายเงินวันนี้ ซื้อข้าวสารสำหรับสามคนทั้งหมดสามเดือน จะมารับทุกๆ สิบวันครั้ง ท่านคำนวณราคามาเถิดหากเราสามารถตกลงกันได้ ข้าจะจ่ายวันนี้โดยทำสัญญาเพื่อให้ทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องต้องกัน”ไม่ว่าร้านใดล้วนตาโตเมื่อเห็นเงินก้อนใหญ่ ไม่ได้คำนึงว่าราคาของในวันต่อไปจะขึ้นสูงกว่าที่เป็น ด้วยข่าวอุกทกภัยก็ไม่นับว่าเลวร้ายสำหรับคนในเมืองหลวง เพราะขบวนอพยพยังมาไม่ถึงร้านข้าวสารนางจ่ายเงินทำสัญญา เขียงเนื้อนางทำสัญญาและจ่ายเงิน จากนั้นย