Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

หานจวินเจ๋อพุ่งเข้ามาในมือมีเสื้อคลุมของเขาเอง “ท่านอ๋องพานายหญิงหนีไป!” เสี่ยวหวนตะโกน คะนองเขาเองก็ปราดเข้ามาคุ้มกัน“ท่านอ๋องหนีไปพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยถ่วงเวลาให้เอง”“เสี่ยวหวน!”จางซานปราดเข้ามาคว้าแขนของเสี่ยวหวน “นายหญิงไปกับท่านอ๋อง ทางนี้ข้าดูแลเอง”นางไม่ทันได้ปฏิเสธร่างก็ถูกหานจวินเจ๋อแบกขึ้นบ่า เขาเหินกายแตะปลายเท้ากับชะง่อนหิน พุ่งหลบขึ้นไปตามแนวสันเขาเสียงบางอย่างแหวกอากาศเข้ามา ธนูดอกหนึ่งปักลงไปบนไหล่ของชายหนุ่ม หญิงสาวสะดุ้งเฮือกมองลงไปยังเบื้องล่างน้ำตกสายตาของคนชุดดำ...กลุ่มคนสองกลุ่มที่มองตามนางกับชายหนุ่มมา...เสียงหอบหายใจด้วยความเหน็ดเหนื่อย เสียงสวบสาบทุกย่างก้าวที่เหยียบลงไปบนพื้น เสียงครืนๆ ของท้องฟ้าที่ทะมึนมืด ด้านหลังคล้ายเงียบเสียงลงไปมาก นางกับเขาถูกติดตามมาอย่างไม่ลดละ ระหว่างการหลบหนีธนูดอกนั้นก็ยังปักคาบนไหล่ของหานจวินเจ๋อ เขามองไปรอบๆ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า “ไม่มีใครไล่ตามมาแล้ว เราปลอดภัยชั่วคราว”นางหอบหายใจทิ้งตัวลงนั่ง ตอนนี้หมดแรงหนีแล้วจริงๆ ดังนั้นตอนที่เขาชี้มือไปยังทิศเหนือสูงขึ้นไปอีก หญิงสาวจึงได้แต่มองค้อนเขา“ขอโทษเจ้าด้วย ดูเหมือนอยู่ใกล้

แม่นมเซิงกล่าวต่อ “เรื่องที่ท่านถูกกล่าวหาว่าลอบคบชู้ คุณหนูกล่าวว่าอวี้ฮูหยินและฟางอี๋เหนียงรีบรวบรัดเกินไป ไม่เพียงสั่งลงโทษชายคนนั้นลับๆ แต่เขายังหายตัวไปโดยไม่มีใครล่วงรู้ ที่น่าสงสัยไปกว่านั้นคือหลังเกิดเรื่อง บ่าวไพร่ที่รู้เห็นกลับถูกขายออกไปจนสิ้น แม้แต่สาวใช้ในเรือนของท่านที่เป็นคนเก่าแก่ เคยรับใช้แม่ทัพน้อยอวี้เสียนอวิ๋น ฟางอี๋เหนียงก็ขายออกไปทั้งหมด เรียกได้ว่าคนที่รู้เห็นเรื่องนั้นแทบไม่หลงเหลือ หนำซ้ำที่ถูกขายไปยังเกิดเรื่องขึ้นทีละคน หากไม่ป่วยตายก็ถูกโจรปล้น”ยิ่งได้ฟังหญิงสาวก็ยิ่งกังวล... นางออกมาใช้ชีวิตไกลถึงแดนเหนือ ในใจตระหนักดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นมีบางอย่างซุกซ่อนอยู่ การที่เซิงซือซือช่วยนางให้รอดพ้น นั่นไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจบลงแล้ว“ส่งคนมากำจัดข้าทั้งที่ผ่านมาปีกว่า หรือว่า...มีคนระแคะระคายสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต?” นางครุ่นคิดกระทั่งคืนนั้นนอนไม่หลับอีกฟากหนึ่งหลังเสิ่นจ้งจับตัวคนที่ซ่อนอยู่ในแนวชายป่าได้ เขาพาคนกลับไปที่ป้อม ให้อีกฝ่ายคุกเข่าลงตรงหน้าผู้เป็นนาย “ท่านอ๋อง เขาก็คือทหารหนีทัพที่แม่ทัพน้อยตระกูลอวี้แทบพลิกแผ่นดินตามหาพ่ะย่ะค่ะ”“ทะ...ท่านอ๋

ตอนรถม้าเริ่มออกเดินทางหลันเฟิงเกอเปิดม่านรถม้าโบกมือให้เขา บอกหานจวินเจ๋อว่าพบกันที่เมืองหลวง แม่นมเซิงเห็นก็หัวเราะ“อะไรหรือเจ้าคะ”“ก็...ดูท่านสนิทสนมกับเป่ยหยวนหวางมากนะเจ้าคะ”“เราสองคนเป็นสหายกันเจ้าค่ะ เขาเคยช่วยข้า ข้าเองก็เคยช่วยเขา”แม่นมเซิงพยักหน้ายิ้มๆ “จะว่าไปแล้วเขาดูไม่เหมือนกับข่าวลือเลย ดูเป็นกันเองมาก ไม่ถือตัว ดูไม่เหมือนคนโหดเหี้ยมลงมือสังหารคนตาไม่กะพริบสักนิด”“เอ๋” นางเลิกคิ้ว “ผู้อื่นกล่าวถึงเขาว่าอย่างไรบ้างเจ้าคะ”แม่นมเซิงจึงเริ่มเล่าเรื่องของหานจวินเจ๋อให้นางฟัง เริ่มตั้งแต่...ตอนที่เขายังเป็นเพียงองค์ชายสี่แห่งต้าเฟิงหานจวินเจ๋อเป็นโอรสของฮ่องเต้พระองค์ก่อนกับซวีกุ้ยเฟย ตอนอายุได้เพียงสิบขวบซวีกุ้ยเฟยก็สิ้นใจขณะยังตั้งครรภ์องค์หญิงน้อย ฮ่องเต้มีรับสั่งให้สืบสวนเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะการตายของซวีกุ้ยเฟยนั้นผิดธรรมชาติ นางถูกวางยาเร่งคลอดกระทั่งตกเลือดจนถึงชีวิตผู้ที่ถูกประหารเรื่องนี้มีมากมายเหลือเกิน แต่ที่เป็นบุคคลสำคัญก็คือหวงกุ้ยเฟยและแม่ทัพหลิว แม่ทัพแดนใต้ ขั้วอำนาจสำคัญในราชสำนักในช่วงที่หานจวินเจ๋อโดดเดี่ยวที่สุด มีเพียงรัชทายาทซึ่งบัดนี้กลายเป

“ข้ารู้แล้ว ข้าจะระวังเจ้าค่ะ”“สิ่งที่ข้ากำชับท่านจำได้หมดแล้ว?”“ข้าจำได้แล้ว ข้าจะไม่ทำให้แม่นมเซิงเสียชื่อ”แม่นมเซิงยิ้มกว้าง “ข้าเชื่อท่าน เอาละสายมากแล้วไปเถิดเจ้าค่ะ”ด้านนอกเสิ่นจ้งจะเป็นคนคุ้มกันรถม้า หญิงสาวมองเขากับหลิงหลิงสลับกันไปมา “พวกท่านเดิมทีติดตามท่านอ๋อง ตอนนี้กลับติดตามข้าเช่นนี้ คงมิใช่พรุ่งนี้เกิดข่าวลือใหม่ขึ้นมาหรอกนะ”หลิงหลิงหันไปมองเสิ่นจ้ง “ก็...เกรงว่าจะเป็นเช่นนั้น”นางพึมพำเสียงเบาทว่าก็เข้าใจว่าไม่มีทางเลือก เมืองหลวงสำหรับหลันเฟิงเกอนั้น...ช่างน่ากลัว ผู้เป็นนายของนางถนัดเรื่องกวนน้ำให้ขุ่นจากนั้นค่อยลงมือจับปลา เขาใช้วิธีนี้กับคนที่หมายเอาชีวิตของหลันเฟิงเกอ แต่ลืมไปว่าหญิงงสาวนั้นเป็นเพียงสตรี ทั้งในเมืองหลวงนี้ตระกูลหลันก็แทบไม่เหลือเส้นสายจะด้วยความเห็นใจ จะด้วยเห็นเป็นสหาย จะด้วยเพราะหญิงสาวเคยช่วยชีวิต หรือเขาเองก็เคยช่วยชีวิตนาง ต่างฝ่ายต่างติดค้างกันและกัน ทว่าจนถึงตอนนี้ก็สลัดกันไม่หลุดแล้ว เนื่องจากพยานในการล้างมลทินของหลันเฟิงเกอ ตอนนี้ล้วนอยู่ในมือของผู้เป็นนายของนางทั้งสิ้น“หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี”“ลุกขึ

อวี้เสียนอวิ๋น...พูดไม่ออก เขาได้แต่มองหญิงสาวลากสาวใช้เดินจากไป แผ่นหลังของนางที่เดินจากไปนั้น โกรธขึ้ง ห่างเหิน และท้ายที่สุดหลังตั้งสติได้เขากลับรู้สึกโกรธขึ้นมา“พกหนังสือหย่าติดตัว?! นางวิปลาสไปแล้วหรือไร…”อีกด้านหนึ่งหลิงหลิงที่โดนลากให้ออกเดินเร็วๆ ก็เริ่มรั้งมือกลับ ตอนที่อีกฝ่ายยอมหยุดด้วยความสงสัยจึงเอ่ยปากถามหญิงสาว“ท่าน...พกหนังสือหย่าติดตัวจริงๆ??”หลันเฟิงเกอหลุดหัวเราะออกมา “ข้ามิใช่สตรีวิปลาสนะจะได้พกของเช่นนั้นติดตัว แต่ยอมรับว่านำมาด้วยจริงๆ สังหรณ์ใจว่าคงได้ใช้มันสักวัน รู้อยู่แล้วว่ามาเมืองหลวงต้องได้เจอเขา นึกไม่ถึงว่าเร็วเช่นนี้ มิใช่ต้องมาตอนงานเลี้ยงเดือนหน้าหรือ เหตุใดเขามาเร็วจัง”“น่าจะมาเพื่อเตรียมการล่วงหน้าเจ้าค่ะ จินซาไห่มาถึงเมืองหลวง เรื่องความปลอดภัยคงต้องเตรียมการให้รัดกุม”หลันเฟิงเกอพยักหน้า “ว่าแต่...” นางกางฝ่ามือที่เพิ่งตบอวี้เสียนอวิ๋นไปเมื่อครู่ขึ้น “สะใจกว่าที่คิด” เจ็บมากมือของนางเป็นรอยแดงชัดเจน“อย่าทำอะไรวู่วามเช่นนี้อีกนะเจ้าคะ เมื่อครู่นี้ข้า...” นางยอมรับว่าตกใจ ลงมือในวังหลวง ทั้งยังลงมือกับแม่ทัพน้อยตระกูลอวี้ หากอีกฝ่ายตอบโต้ขึ้นม