All Chapters of วิธีถอนหมั้นคู่หมายเฮงซวยอย่างละมุนละม่อม!!: Chapter 121 - Chapter 130

ข้อดีอย่างหนึ่งคืออย่างน้อยท่านยายและน้องสาวของเขาจะยังอยู่ดี แม้เซี่ยฉิงจะไม่ใช่คนดีอะไร แต่ด้วยสัญญาแต่งงานนี้นางไม่อาจไม่ดูแลท่านยายและน้องสาวของเขาความอดอยาก ความลำบาก การเร่ร่อนไร้บ้าน เขาเคยประสบมาแล้ว ท่านยายของเขาเองก็แทบเอาชีวิตไม่รอด มีบ้านอยู่ มีที่นอน มีข้าวกิน เขาคิดว่าเพียงพอแล้ว โอกาสที่จะได้กลับมาเมืองหลวงเพื่อหาทางแก้แค้นเขามองไม่เห็นหนทาง กระทั่งเซี่ยฉิงเดินเข้ามาพร้อมข้อเสนอ นางมีเงิน มีสินเดิม นางทำให้จุดมุ่งหมายของเขาบรรลุได้ตอนได้ยินเรื่องอุทกภัย เขาเกือบพุ่งตัวขึ้นหลังม้ากลับไปแล้ว ทว่าต่อมามีข่าวว่านายอำเภอพาคนอพยพไปยังเมืองหนานอู๋ เขาเองก็รอฟังข่าวอยู่เรื่อยมา กระทั่งบังเอิญเห็นเซี่ยฉิงบนถนน...นาง...คิดเร็ว ทำเร็วเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?? เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเซี่ยฉิงเฉลียวฉลาดถึงเพียงนี้ ทั้งยังไม่รู้ว่านางกล้าหาญชาญชัย ถึงขึ้นเสี่ยงชีวิตตัวเองไปกับคนของทางการ เพียงเพื่อช่วยชีวิตเสียนจิงน้องสาวของเขาจากโจรป่าเห็นท่าทางสนิทสนมของท่านยาย น้องสาวของเขา กับเซี่ยฉิง เขารู้สึกประหลาดใจทว่าไม่ได้คิดมาก ทั้งสามรอดตายมาด้วยกัน ใช้เวลาร่วมกัน ดูแลกันและกันมาตลอดทา

“บ้านเช่า?” เยียนหลันเฟิงพยักหน้า “คนที่อยู่ที่นั่นเป็นสตรีหนึ่ง ท่านยายวัยชราหนึ่ง กับเด็กสาวหนึ่งกระมัง”“ขอรับ” “จับตาดูไว้”“เอ่อ...”เห็นท่าทีลังเลของอีกฝ่ายชายหนุ่มเลิกคิ้ว “มีอะไรหรือ”“ข้าน้อยถามได้หรือไม่ขอรับว่านางเป็นใคร”อวี้จือเลิกคิ้วมองสื่อหลาง “ทำไมหรือ”“นาง...ข้าน้อยบอกไม่ถูก ตอนที่นางออกมาส่งเสียนทั่นฮวา อยู่ๆ นางก็ชะงักจากนั้นจ้องทิศทางที่ข้าน้อยอยู่ ราวกับว่านางมองเห็น หรือบางทีนางอาจรู้ตัวว่าข้าน้อยกำลังจับตาดู แต่ตรงนั้นมืดมาก อีกทั้งยังอยู่ค่อนข้างไกล... แต่ข้าน้อยมั่นใจว่านางไร้วรยุทธ์”อวี้จือไม่ประหลาดใจสักนิด “ข้าน้อยเองก็เคยสงสัย สตรีที่ไร้วรยุทธ์ทว่ารู้จุดตาย ทั้งยังยิงธนูได้เฉียบคมยิ่ง สังหารคนได้โดยที่สีหน้ายังคงเรียบเฉย เกรงว่าสตรีนางนี้...”“เจ้ามิใช่ให้คนสืบประวัตินางแล้วมิใช่หรือ คนของเรายืนยันว่านางเป็นเพียงสตรีที่เติบโตในห้องหอ” แม้พูดเช่นนั้นแต่เยียนหลันเฟิงกลับเป็นฝ่ายครุ่นคิดเสียเอง เขาสังเกตเห็นว่าทั่นฮวาคนใหม่ ดูไม่ใคร่อยากให้ผู้อื่นรู้ว่าครอบครัวของตนอยู่ที่เมืองหลวง ถึงขั้นที่ว่าทุกครั้งที่มีคนถามถึงครอบครัว นอกจากบอกว่าตัวเองแต่งงานแล้ว ก

ชายหนุ่มไล่อ่านสัญญาทั้งสี่ฉบับที่เซี่ยฉิงทำขึ้น ทั้งเช่าบ้าน ซื้อขายข้าวสาร เนื้อ และอื่นๆ เขารู้สึกประหลาดใจยิ่ง “ตอนนี้ราคาข้าวสารเป็นอย่างไร”“ข่าวการอพยพเริ่มทำให้สินค้าต่างๆ เริ่มขึ้นราคาขอรับ นี่ขนาดขบวนอพยพใหญ่ยังมาไม่ถึง ทว่าทางการก็ควบคุมเอาไว้แล้ว ถึงอย่างนั้นคาดว่ายังจะมีการขึ้นราคาอีก”เขามองสัญญาที่แม้จะจ่ายเงินก้อนใหญ่ ทว่าขอเพียงสินค้าขึ้นราคาไปกว่านี้ เซี่ยฉิงที่ทำสัญญาขึ้นไม่มีทางขาดทุน ตอนนี้เถ้าแก่ร้านต่างๆ ที่ละโมบเห็นแก่เงินก้อนใหญ่ เกรงว่าต่างรู้สึกเสียใจในภายหลังแล้วของทยอยขึ้นราคา และอาจจะมากกว่าราคาที่จ่ายวันแรกสองถึงสามเท่า แต่เซี่ยฉิงกลับยังคงจ่ายราคาเท่าเดิมในวันที่ทำสัญญา หากเถ้าแก่ร้านเหล่านั้นผิดสัญญา นางสามารถร้องเรียนฟ้องร้องทางการได้โดยสัญญานี้“สตรีผู้นี้...”เขาครุ่นคิดนานมาก อวี้จือเองก็สงสัย “นายท่าน แม้นางบอกว่าจะไม่รั้งอยู่ที่เมืองหลวงนาน ทว่าตอนนี้สามีของนางเข้าทำงานเป็นอาลักษณ์ของกรมอาญาแล้ว เขามีแนวโน้มที่จะกลายเป็นคนของท่านอัครมหาเสนาบดีสูงมาก ท่านจะทำเช่นไรต่อไปขอรับ ต่อไปหากองค์ชายเก้าสอบสวนเรื่องทุจริตสร้างเขื่อน...”“ทางตระกูลสวีมีความ

ล่วงเข้าตอนบ่ายไข้เขาจงเริ่มลดลงบ้าง ตอนนั้นเองที่อวี้จือมาถึง เขารีบร้อนพาท่านหมอมาด้วย ราวกับว่ารู้ตั้งแต่แรกว่าเยียนหลันเฟิงจะมาที่นี่“ข้าพบท่านยายเสียนข้างนอก”นางพยักหน้าถอนหายใจกับเทพแห่งหายนะทั้งสอง “ข้าก็ว่าไม่เคยเป็นหนี้พวกท่าน เหตุใดข้าต้องพบเจอแต่เรื่องที่อาจจะเดือดร้อนได้นะ”ท่านหมอมองนางด้วยท่าทีลังเล “แม่นางท่านนี้”“เรียกนางว่าฮูหยิน นางแต่งงานกับพี่ชายของข้าแล้ว นางคือพี่สะใภ้ของข้า!” เสียนจิงถลึงตามองท่านหมอ แม้กลัวอวี้จือแต่ก็แสดงออกชัดว่าไม่ชอบอีกฝ่าย“อ้อ...เอ่อ ฮูหยินท่านนี้ ข้าขอรบกวนถาม แผลนี้หมอท่านใดเป็นคนรักษาหรือ”นางกลอกตา “ข้าเอง”“ท่านหรือ?! ท่านทำอย่างไรหรือ ข้าหมายถึง...”“แผลใกล้หัวใจมาก แต่ก็ไม่โดนจุดอันตราย ข้ากรีดปากแผลแล้วดึงลูกดอกออก ทำความสะอาดด้วยสุรา น้ำร้อน แล้วเย็บ จากนั้นก็ห้ามเลือดด้วย...เจียงหวง”“เจียงหวง!!”“อืม ที่นี่ไม่มียา ดึกมากแล้วตอนที่เขามาถึง ออกไปกลางดึกวิ่งไปซื้อยาคนได้ตายก่อน” นางกล่าวเสียงเรียบท่านหมอพยักหน้ามองไปยังเยียนหลันเฟิงบนเตียง “นับว่า...นายท่านโชคดีมาก ตอนนี้ไข้ก็ลดแล้ว ข้า...จะเขียนใบสั่งยาให้”ดูเหมือนอวี้จือเพิ

“ราชสำนักเป็นอย่างไรเขาน่าจะรู้ดี แม้เพิ่งมาเมืองหลวงและได้รับตำแหน่ง แต่คนอย่างเสียนอวิ๋นมิใช่คนโง่ ในเมื่อเขากล้าเข้าใกล้อัครมหาเสนาบดี ย่อมต้องตระหนักดีว่าตัวเองกำลังเจอกับอะไร เขาซ่อนคนเอาไว้ไม่ยอมเปิดเผยตัว นั่นแสดงให้เห็นว่าเขาตระหนักถึงอันตรายรอบด้าน วางใจเถิด ระหว่างนี้เขาย่อมไม่กล้าพูด หรือบางทีเขาอาจไม่พูดอะไรเลยไม่ว่าจะตอนนี้หรือต่อไป”ดูจากที่ทะเลาะกันเช่นนี้ เกรงว่าเสียนอวิ๋นคงรักหน้าอยู่พอสมควร หากพูดไปแล้วทำลายชื่อเสียงของทั้งตัวเองและฮูหยินในนาม เช่นนั้นย่อมเป็นเรื่องที่โง่งมยิ่งวันต่อมา...เขาขยับตัวได้บ้างแล้ว หายไปจากจวนหลายวันย่อมมีคนสังเกตเห็น ขณะกำลังจะจากไปท่านยายเสียนก็เข้ามากล่าวลา เขาขอบคุณอีกฝ่ายที่ดูแลและไม่ถามให้ลำบากใจท่านยายเสียนนำชุดที่ซักสะอาดแล้วมาให้ นางรั้งอยู่ในห้องช่วยดูแลทุกอย่างจนคนของเขานำเกี้ยวเข้ามา ตอนนั้นเองที่เขาลุกจากเตียง กล่องไม้ที่วางอยู่เหนือขอบหัวเตียงก็หล่นลง ของที่อยู่ในนั้นตกกระจาย มีทั้งตั๋วเงิน เงินที่แลกเอาไว้พร้อมใช้ และกระดาษที่พับเรียบร้อยนั่นคงจะเป็นของส่วนตัวของเซี่ยฉิง ท่านยายเสียนเป็นคนเก็บ ด้วยความสงสัยนางเปิดกระดาษที