All Chapters of วิธีถอนหมั้นคู่หมายเฮงซวยอย่างละมุนละม่อม!!: Chapter 131 - Chapter 140

“นอนมากๆ จนรู้สึกไม่อยากนอนแล้ว ออกมาเดินบ้างจึงจะดี” เขาดื่มยาเสร็จก็มีคนมาบอกว่าเซี่ยฉิงมารับคน “พานางเข้ามาเถิด”เสียนจิงมีท่าทีกระสับกระส่าย เยียนหลันเฟิงยิ้ม “นางมาเร็วกว่าที่คาด คงเพราะเห็นห่วงจนกระวนกระวาย จะอย่างไรก็ต้องสนทนากันดีๆ อยากพูดอะไรก็พูด อยากถามอะไรก็ถาม แต่ต้องพยายามใจเย็น คำพูดที่อาจทำร้ายจิตใจคนในครอบครัวไตร่ตรองให้มาก เพราะคนพูดบางครั้งก็ลืมแต่คนฟังนั้นจดจำชั่วชีวิต ทุกคนมีเหตุผลที่จะปิดบัง เจ้าเองก็มีเหตุผลที่จะโกรธ แต่จะไม่ดีกว่าหรือหากทุกคนหันหน้ามาสนทนากันด้วยดี ให้เรื่องจบลงโดยที่ไม่มีใครเสียใจ ในเมื่อจะปักปิ่นก็ย่อมจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ต้องมีเหตุมีผลมากขึ้น”เสียนจิงกะพริบตามองเขา “ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านเป็นคนดีจริงๆ”เขาหัวเราะ “ไม่เลย...คงเพราะข้าเองก็อยากให้คนในครอบครัวทำเช่นนี้กับข้ากระมัง”“แล้วครอบครัวของท่านไปที่ใดเจ้าคะ ข้ามาแล้วไม่เห็นมีคนอื่น”เยียนหลันเฟิงเงียบไปทันที...เซี่ยฉิงมองเห็นเสียนจิงก็ถอนหายใจโล่งอก “รบกวนท่านจริงๆ ขอบคุณที่ช่วยดูแลนาง”“พี่สะใภ้ข้าขอโทษ ต่อไปไม่ทำเช่นนี้แล้ว”“ไม่เป็นไรไม่ต้องขอโทษ ข้าผิดเอง ต่อไปไม่ปิดบังเจ้าแล้ว วัน

เขาที่ถูกสลับตัวกับเสียนอวิ๋นตัวจริงรอดตายมาได้ ท่านยายเสียนพาเขากับเสียนจิงออกมาจากเมืองหลวง เขาปลอดภัยทว่าทุกอย่างกลับไม่อาจลบเลือน ความแค้นของคนตระกูลมู่นี้ เขาไม่กลับมาทวงคืนไม่ได้!!ก่อนถูกจับตัวไปบิดากระซิบบอกเขา บัญชีครึ่งเล่มที่มีสัญลักษณ์ผีเสื้อถูกซ่อนเอาไว้ในหออาลักษณ์หลวง เขาเจอมันแล้วแต่ยังหาทางเอาออกมาไม่ได้ ขอเพียงเขานำออกมาได้ และไปตีกลองร้องทุกข์ คดีนี้ก็จะถูกรื้อขึ้นไต่สวนใหม่อย่างแน่นอน!!!มองประตูจวนอาลักษณ์ของกรมอาญาที่แม้ไม่ได้ใหญ่โต ทว่าเมื่อเสียนอวิ๋นได้อยู่ตามลำพัง เขากลับรู้สึกว่าที่นี่สู้บ้านเช่าของเซี่ยฉิงไม่ได้ บ้านเก่าทรุดโทรมมีพื้นที่ไม่ใหญ่มาก ติดจะคับแคบด้วยซ้ำ ทว่าที่นั่นกลับดูเหมือนบ้านมากกว่าที่นี่เขาไปที่นั่นบ่อยครั้ง ครั้งแรกเขานึกดูถูกนางที่หาที่อยู่ได้น่าอนาจเช่นนั้น ดังนั้นครั้งถัดไปจึงนำข้าวสาร เนื้อ รวมไปถึงของกินไปด้วย กระทั่งพบว่าในครัวของบ้านหลังเล็กล้วนไม่ขาดสิ่งใดข้าวสารไม่เคยพร่องจากถัง ของกินไม่เคยขาดตก แต่ละมื้ออาหารล้วนมีเนื้อ มีปลา มีผัก ยังมีผลไม้ตามฤดูกาล น้ำแกง ยาสำหรับท่านยาย รวมไปถึงนวมอบอุ่นที่เย็บใหม่ๆ ไม่มีกลิ่นอับอุกทกภัย

“เจ้าหมายถึง... หากเขาไม่เอ่ยปากเจ้าก็จะไม่ไป?”“ใต้เท้าอาลักษณ์เป็นคนจิตใจดีมีคุณธรรม เขาไหนเลยจะทำเรื่องเช่นนั้น ที่เจ้าพูดก็เพราะรู้เรื่องนี้ดีกระมัง หากเจ้าหวังดีต่อเขาก็สมควรปล่อยเขาไป ให้เขาได้พบสิ่งที่ดี มีอนาคตที่ก้าวหน้า การที่เจ้าเอาแต่เป็นตัวถ่วงเขาเช่นนี้ ไม่รู้สึกผิดสักนิดเลยหรือ”เซี่ยฉิงเหลืออดกับคนแก่ที่ไม่อยู่ส่วนแก่ “ท่านเล่ารู้สึกผิดสักนิดหรือไม่กูกู เป็นนางกำนัลอาวุโสข้างกายองค์หญิง กลับไม่เคยสอนนางเลยหรือว่าการพยายามทำให้สามีภรรยาเขาแยกจากกันเป็นเรื่องผิดศีลธรรม ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด สถานการณ์ใด ข้ากับเขาก็คือสามีภรรยาที่ไหว้ฟ้าดินกัน แต่งงานกันอย่างถูกต้อง แม้ไม่นับเรื่องนี้การมีใจให้สามีผู้อื่นก็เป็นเรื่องที่...ไร้ยางอาย”“บังอาจนัก!!” องค์หญิงหยางอิงลุกพรวดจ้องมองนางด้วยความโกรธ ทว่า...ต่อมากลับกัดปากและสงบลง “กูกูท่านออกไป!”“องค์หญิง...”“ข้าบอกให้ท่านออกไป”เซี่ยฉิงยกน้ำแกงขึ้นมาดื่ม นางพบว่าน้ำแกงสาลี่หิมะรสหวานสดชื่นดียิ่ง... “องค์หญิง...หม่อมฉันเป็นเพียงหญิงชาวบ้าน พระองค์ทรงตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม หม่อมฉันชื่นชม แต่เรื่องนี้ยังคงต้องให้เสียนอวิ๋นเป็นคนดำเนิ

เขาร้อนใจเล็กน้อยเมื่อเดินไปพบอีกฝ่าย มั่นใจว่าตอนนี้มีข่าวที่เขาพยายามตามสืบแล้วแน่นอนทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นเซี่ยฉิงก็รู้สึกปวดศีรษะแทบระเบิด เสียนจิงเห็นนางรู้สึกตัวก็รีบวิ่งออกไปเรียกท่านยายเสียน“ตื่นแล้ว?”ท่านยายเสียนยกน้ำแกงสร่างเมามาให้นาง “เกิดเรื่องใดขึ้น มีเรื่องไม่สบายใจหรือ เหตุใดจึงดื่มจนเมามายเช่นนี้ หากมิใช่บังเอิญพบท่านปราชญ์เยียน ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรหรือเปล่า เจ้าสะเพร่าเกินไปแล้ว เป็นสตรีแต่กลับออกไปดื่มสุราข้างนอกเพียงคนเดียว ที่นี่อย่างไรก็เป็นเมืองหลวง ไม่เหมือนบ้านของเรา”นางชะงักมองท่านยายเสียน จากนั้นครู่ต่อมาจึงเรียบเรียงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ขึ้นได้ นางมองน้ำแกงสร่างเมาจากนั้นรับมาดื่ม ทว่าในใจกำลังนึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไป“ให้ตาย...” หญิงสาวกุมขมับ ภาพที่ตัวเองเป็นฝ่ายกดเยียนหลันเฟิงลง จากนั้น...“ปวดศีรษะหรือ”นางสะดุ้ง “มะ...ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าเพียง... เพียง...” เพียงอะไรละ? “เอาละล้างหน้าล้างตาแล้วออกไปกินข้าว ข้าทำกับข้าวเอาไว้แล้ว วันนี้ก็นอนพักอยู่ที่บ้านไม่ต้องทำอะไร”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าหายแล้ว อาบน้ำสักหน่อยก็เป็นปกติแล้ว วันนี้ยังมีเรื

ดังนั้นนางจึงลงรถม้าและเดินจากไปไม่หันกลับไปมองชายหนุ่มอีกเยียนหลันเฟิงสำลักชาหลังได้ยินคนของตนรายงาน “นาง...กรอกยาปลุกกำหนัดหวังกูกู!!??” เขาพอจะเดาออกว่าเรื่องเมื่อคืนเกี่ยวข้องกับเสียนอวิ๋น ทว่าการเอาคืนของนางช่างทำให้ผู้คนตื่นตาตื่นใจเหลือเกิน!!“นายท่านข้าน้อยมีเรื่องหนึ่ง...” เห็นท่าทีลังเลเขาเลิกคิ้วให้อีกฝ่ายพูดต่อ “ท่านควรสืบเรื่องของนางให้ลึกกว่านี้ดีหรือไม่ขอรับ”“หมายความว่าอย่างไร”“นับตั้งแต่ข้าน้อยสะกดรอยไม่ว่าจะผู้ฝึกยุทธ์ ขุนนาง หรือแม้กระทั่งยอดฝีมือ นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าน้อยรู้สึกว่างานนี้ไม่ง่ายเลย”นึกถึงประโยคแรกที่นางได้พบก็กล่าวขึ้น เขารู้สึกสงสัยว่านางรู้ได้อย่างไรว่ามีคนสะกดรอย“ข้าน้อยอาจจะคิดไปเอง แต่ว่า...นางคล้าย”“คล้ายอะไร”“ข้าน้อยสงสัยว่านางอาจจะมีสัญชาตญาณของนักฆ่าขอรับ”ตอนนี้แม้แต่อวี้จือเองก็เลิกคิ้ว ดวงตาของอีกฝ่ายวูบไหวคล้ายรู้สึกเช่นนี้เหมือนกัน “จริงๆ แล้วข้าน้อยเองก็เคยรู้สึกเช่นนี้ขอรับ สายตาของนางคล้ายมีรังสีของการเข่นฆ่า เป็นความเยือกเย็นคล้ายกลิ่นอายของความตาย การลงมือของนางเน้นที่จุดตายเท่านั้น ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตอบโต้กลับแม้แต่น