All Chapters of วิธีถอนหมั้นคู่หมายเฮงซวยอย่างละมุนละม่อม!!: Chapter 181 - Chapter 190

แม่นมเซิงกล่าวต่อ “เรื่องที่ท่านถูกกล่าวหาว่าลอบคบชู้ คุณหนูกล่าวว่าอวี้ฮูหยินและฟางอี๋เหนียงรีบรวบรัดเกินไป ไม่เพียงสั่งลงโทษชายคนนั้นลับๆ แต่เขายังหายตัวไปโดยไม่มีใครล่วงรู้ ที่น่าสงสัยไปกว่านั้นคือหลังเกิดเรื่อง บ่าวไพร่ที่รู้เห็นกลับถูกขายออกไปจนสิ้น แม้แต่สาวใช้ในเรือนของท่านที่เป็นคนเก่าแก่ เคยรับใช้แม่ทัพน้อยอวี้เสียนอวิ๋น ฟางอี๋เหนียงก็ขายออกไปทั้งหมด เรียกได้ว่าคนที่รู้เห็นเรื่องนั้นแทบไม่หลงเหลือ หนำซ้ำที่ถูกขายไปยังเกิดเรื่องขึ้นทีละคน หากไม่ป่วยตายก็ถูกโจรปล้น”ยิ่งได้ฟังหญิงสาวก็ยิ่งกังวล... นางออกมาใช้ชีวิตไกลถึงแดนเหนือ ในใจตระหนักดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นมีบางอย่างซุกซ่อนอยู่ การที่เซิงซือซือช่วยนางให้รอดพ้น นั่นไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจบลงแล้ว“ส่งคนมากำจัดข้าทั้งที่ผ่านมาปีกว่า หรือว่า...มีคนระแคะระคายสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต?” นางครุ่นคิดกระทั่งคืนนั้นนอนไม่หลับอีกฟากหนึ่งหลังเสิ่นจ้งจับตัวคนที่ซ่อนอยู่ในแนวชายป่าได้ เขาพาคนกลับไปที่ป้อม ให้อีกฝ่ายคุกเข่าลงตรงหน้าผู้เป็นนาย “ท่านอ๋อง เขาก็คือทหารหนีทัพที่แม่ทัพน้อยตระกูลอวี้แทบพลิกแผ่นดินตามหาพ่ะย่ะค่ะ”“ทะ...ท่านอ๋

ตอนรถม้าเริ่มออกเดินทางหลันเฟิงเกอเปิดม่านรถม้าโบกมือให้เขา บอกหานจวินเจ๋อว่าพบกันที่เมืองหลวง แม่นมเซิงเห็นก็หัวเราะ“อะไรหรือเจ้าคะ”“ก็...ดูท่านสนิทสนมกับเป่ยหยวนหวางมากนะเจ้าคะ”“เราสองคนเป็นสหายกันเจ้าค่ะ เขาเคยช่วยข้า ข้าเองก็เคยช่วยเขา”แม่นมเซิงพยักหน้ายิ้มๆ “จะว่าไปแล้วเขาดูไม่เหมือนกับข่าวลือเลย ดูเป็นกันเองมาก ไม่ถือตัว ดูไม่เหมือนคนโหดเหี้ยมลงมือสังหารคนตาไม่กะพริบสักนิด”“เอ๋” นางเลิกคิ้ว “ผู้อื่นกล่าวถึงเขาว่าอย่างไรบ้างเจ้าคะ”แม่นมเซิงจึงเริ่มเล่าเรื่องของหานจวินเจ๋อให้นางฟัง เริ่มตั้งแต่...ตอนที่เขายังเป็นเพียงองค์ชายสี่แห่งต้าเฟิงหานจวินเจ๋อเป็นโอรสของฮ่องเต้พระองค์ก่อนกับซวีกุ้ยเฟย ตอนอายุได้เพียงสิบขวบซวีกุ้ยเฟยก็สิ้นใจขณะยังตั้งครรภ์องค์หญิงน้อย ฮ่องเต้มีรับสั่งให้สืบสวนเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะการตายของซวีกุ้ยเฟยนั้นผิดธรรมชาติ นางถูกวางยาเร่งคลอดกระทั่งตกเลือดจนถึงชีวิตผู้ที่ถูกประหารเรื่องนี้มีมากมายเหลือเกิน แต่ที่เป็นบุคคลสำคัญก็คือหวงกุ้ยเฟยและแม่ทัพหลิว แม่ทัพแดนใต้ ขั้วอำนาจสำคัญในราชสำนักในช่วงที่หานจวินเจ๋อโดดเดี่ยวที่สุด มีเพียงรัชทายาทซึ่งบัดนี้กลายเป

“ข้ารู้แล้ว ข้าจะระวังเจ้าค่ะ”“สิ่งที่ข้ากำชับท่านจำได้หมดแล้ว?”“ข้าจำได้แล้ว ข้าจะไม่ทำให้แม่นมเซิงเสียชื่อ”แม่นมเซิงยิ้มกว้าง “ข้าเชื่อท่าน เอาละสายมากแล้วไปเถิดเจ้าค่ะ”ด้านนอกเสิ่นจ้งจะเป็นคนคุ้มกันรถม้า หญิงสาวมองเขากับหลิงหลิงสลับกันไปมา “พวกท่านเดิมทีติดตามท่านอ๋อง ตอนนี้กลับติดตามข้าเช่นนี้ คงมิใช่พรุ่งนี้เกิดข่าวลือใหม่ขึ้นมาหรอกนะ”หลิงหลิงหันไปมองเสิ่นจ้ง “ก็...เกรงว่าจะเป็นเช่นนั้น”นางพึมพำเสียงเบาทว่าก็เข้าใจว่าไม่มีทางเลือก เมืองหลวงสำหรับหลันเฟิงเกอนั้น...ช่างน่ากลัว ผู้เป็นนายของนางถนัดเรื่องกวนน้ำให้ขุ่นจากนั้นค่อยลงมือจับปลา เขาใช้วิธีนี้กับคนที่หมายเอาชีวิตของหลันเฟิงเกอ แต่ลืมไปว่าหญิงงสาวนั้นเป็นเพียงสตรี ทั้งในเมืองหลวงนี้ตระกูลหลันก็แทบไม่เหลือเส้นสายจะด้วยความเห็นใจ จะด้วยเห็นเป็นสหาย จะด้วยเพราะหญิงสาวเคยช่วยชีวิต หรือเขาเองก็เคยช่วยชีวิตนาง ต่างฝ่ายต่างติดค้างกันและกัน ทว่าจนถึงตอนนี้ก็สลัดกันไม่หลุดแล้ว เนื่องจากพยานในการล้างมลทินของหลันเฟิงเกอ ตอนนี้ล้วนอยู่ในมือของผู้เป็นนายของนางทั้งสิ้น“หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี”“ลุกขึ

อวี้เสียนอวิ๋น...พูดไม่ออก เขาได้แต่มองหญิงสาวลากสาวใช้เดินจากไป แผ่นหลังของนางที่เดินจากไปนั้น โกรธขึ้ง ห่างเหิน และท้ายที่สุดหลังตั้งสติได้เขากลับรู้สึกโกรธขึ้นมา“พกหนังสือหย่าติดตัว?! นางวิปลาสไปแล้วหรือไร…”อีกด้านหนึ่งหลิงหลิงที่โดนลากให้ออกเดินเร็วๆ ก็เริ่มรั้งมือกลับ ตอนที่อีกฝ่ายยอมหยุดด้วยความสงสัยจึงเอ่ยปากถามหญิงสาว“ท่าน...พกหนังสือหย่าติดตัวจริงๆ??”หลันเฟิงเกอหลุดหัวเราะออกมา “ข้ามิใช่สตรีวิปลาสนะจะได้พกของเช่นนั้นติดตัว แต่ยอมรับว่านำมาด้วยจริงๆ สังหรณ์ใจว่าคงได้ใช้มันสักวัน รู้อยู่แล้วว่ามาเมืองหลวงต้องได้เจอเขา นึกไม่ถึงว่าเร็วเช่นนี้ มิใช่ต้องมาตอนงานเลี้ยงเดือนหน้าหรือ เหตุใดเขามาเร็วจัง”“น่าจะมาเพื่อเตรียมการล่วงหน้าเจ้าค่ะ จินซาไห่มาถึงเมืองหลวง เรื่องความปลอดภัยคงต้องเตรียมการให้รัดกุม”หลันเฟิงเกอพยักหน้า “ว่าแต่...” นางกางฝ่ามือที่เพิ่งตบอวี้เสียนอวิ๋นไปเมื่อครู่ขึ้น “สะใจกว่าที่คิด” เจ็บมากมือของนางเป็นรอยแดงชัดเจน“อย่าทำอะไรวู่วามเช่นนี้อีกนะเจ้าคะ เมื่อครู่นี้ข้า...” นางยอมรับว่าตกใจ ลงมือในวังหลวง ทั้งยังลงมือกับแม่ทัพน้อยตระกูลอวี้ หากอีกฝ่ายตอบโต้ขึ้นม

เขามองสตรีที่กำลังเงยหน้าขึ้นยิ้มให้หานจวินเจ๋อ บอกลาพร้อมกับกล่าวอวยพรไม่จริงจังว่า “...รักษาตัวเล่า อย่าปล่อยให้องค์หญิงจินซาไห่กินเต้าหู้[1]ได้ล่ะ”เขาหลุดหัวเราะออกมา หานจวินเจ๋อถลึงตาให้นางอย่างไม่จริงจัง “ข้าเป็นบุรุษ!”บางครั้งหลันเฟิงเกอดูเป็นสตรีเงียบขรึม บางครานางร่าเริงแจ่มใสดูเป็นกันเองกับทุกคนรอบข้าง บางครานางครุ่นคิดครู่หนึ่งก็กลายเป็นคนจริงจังตั้งใจ ความเฉลียวฉลาดของนางแสดงออกผ่านสิ่งที่นางทำ กังหันลม กังหันน้ำ การวางแผนอันเยี่ยมยอด เขาให้สงสัย...สตรีที่นั่งมองกังหันลมอย่างจริงจังเมื่อครู่ หรือสตรีที่หยอกล้อกับบุรุษด้วยน้ำเสียงและท่าทางขี้เล่น ตัวตนใดกันแน่ที่เป็นตัวนางจริงๆงานฉลองกังหันน้ำที่แม่น้ำเฟิงเหอของกรมโยธา หลันเฟิงเกอไม่ได้ไปที่นั่นเพียงลำพัง เซิงฮูหยินอาสาไปกับนางราวกับเป็นญาติผู้ใหญ่ เพราะกังวลว่านางไม่เคยเข้าร่วมงานที่เต็มไปด้วยขุนนางและสตรีชั้นสูงเซิงซือซือไม่ได้ไปด้วยเพราะวันนั้นอวี้ฮูหยินก็จะไปร่วมงาน เนื่องจากอวี้เสียนอวิ๋นนั้นได้รับเทียบเชิญ และคงเดาได้ไม่ยากว่าฟางอันโหรวต้องมาให้ได้ เพราะหลายครั้งที่อีกฝ่ายหาทางเพื่อที่จะได้พบหญิงสาว หลังจากเรื่องท