All Chapters of วิธีถอนหมั้นคู่หมายเฮงซวยอย่างละมุนละม่อม!!: Chapter 171 - Chapter 180

เสร็จไปหมู่บ้านหนึ่งนางยังต้องไปจัดการอีกสองที่ และทั้งสองที่นางทำแบบเดียวกัน นั่นก็คือจัดแบ่งให้คนที่ช่วยนางจัดการ ที่เหลือนางล้วนจัดสรรคืนให้ชาวบ้าน โดยที่ตัวนางเองนั้นไม่ได้เก็บเอาไว้เช่นกันกับหมู่บ้านติงชุน... หัวหน้าหมู่บ้านพาชาวบ้านมาคุกเข่าเพื่อขอบคุณ หลังได้ยินมาว่านับจากนี้ผลผลิตที่พวกเขาเสียหยาดเหงื่อไปนั้น จะถูกเก็บเป็นค่าเช่าที่ดินเพียงส่วนเดียว ที่เหลือพวกเขาล้วนเก็บเอาไว้กินเอง หรือแม้กระทั่งนำมาขายเพื่อประทังชีวิตจางซานกับหูสือที่เดินทางไปยังเมืองหลวงกลับมาแล้ว พร้อมกันนั้นก็นำจดหมายตอบกลับมาจากเซิงซือซือ อีกฝ่ายตอบรับคำขอร้องของนางอย่างยินดี ทั้งยังกล่าวชมว่านางนั้นฉลาดหลักแหลมส่วนเรื่องใดที่ว่านางฉลาดหลักแหลมน่ะหรือ...ทุกคนถูกเรียกมารวมตัวกันอีกครั้ง ซานเหอย่วนดูคับแคบไปถนัดตา คนคุ้มกันยี่สิบ สาวใช้อีกสาม แม่นมเซิง รวมตัวนางก็ยี่สิบห้าคนเข้าไปแล้วหญิงสาวนำหนังสือขายตัวเป็นทาสยี่สิบสามใบออกมาออกมา ทั้งหมดนี้นางซื้อต่อมาจากตระกูลเซิง ทั้งคนคุ้มกันและสาวใช้ “นี่เป็นหนังสือขายตัวทั้งหมดของพวกท่าน ไม่ปิดบังพวกท่านข้าซื้อมาทั้งหมดแล้วยี่สิบสามใบยี่สิบสามคน ข้า...จะมอบค

“เดือนที่แล้วท่านอ๋องเห็นตอนที่ท่านมาที่หมู่บ้าน ช่วยชาวบ้านเอาไว้จากคนคดโกง”“เกิดอะไรขึ้น” นางถาม“ท่านอ๋องโดนลอบโจมตีตอนที่กำลังขึ้นเขาไปล่าหมาป่า ดูเหมือนจะเป็นคนของจินซาไห่ ไม่รู้ว่าพวกเขารู้ความเคลื่อนไหวของท่านอ๋องได้อย่างไร”“แล้วเหตุใดพามาที่นี่” นางมองบุรุษอีกคนเปิดเสื้อของคนเจ็บออก บ้านหลังนี้เป็นแต่เพียงโรงนาโล่งๆ มีเตียงนอนไม่มีห้องหับมิดชิด ดังนั้นจึงไม่อาจซุกซ่อนสิ่งใด“พากลับป้อมคงไม่ทันการณ์ ท่านพอจะมีหมอหรือคนที่รู้เรื่องการทำแผลที่นี่หรือไม่ หรือหากมีสมุนไพรห้ามเลือด ผ้าขาวสะอาด น้ำร้อน ยาห้ามเลือดข้าใช้หมดแล้ว ไม่อาจรั้งรอ”“เสี่ยวหวนเจ้าออกไปก่อไฟต้มน้ำ ท่านป้าหวังท่านพอจะมีผ้าสะอาดหรือไม่เจ้าคะ...” ยังพูดไม่ทันจบก็ขมวดคิ้วเพราะส่วนใหญ่ชาวบ้านล้วนใช้ผ้าฝ้ายเก่าๆ นางเดินไปรื้อห่อผ้า ในนั้นมีชุดของนางที่ดูจะใช้ได้ที่สุด “เสี่ยวอิงนำไปฉีกเป็นริ้ว พี่จางซาน” นางหันไปยังคนคุ้มกัน “ท่านกลับไปที่ซานเหอย่วนของข้า ให้แม่นมเซิงจัดการหาสมุนไพรห้ามเลือดและสมุนไพรแก้ไข้เท่าที่มี ท่านรีบกลับมาให้เร็วที่สุด”“ขอรับ”“ท่านทำอะไร!” นางหลุดอุทานออกมา หลังเห็นบุรุษที่อยู่ใกล้หานจวิน

ภายในเรือนเหอหลาน สาวใช้นางหนึ่งกำลังรายงานสิ่งที่ตนได้ยินให้ผู้เป็นนายรับรู้ ข่าวลือข้างนอกยืนยันแล้วว่าเป็นเรื่องจริง หลันฮูหยินก็คือหลันเฟิงเกอ อดีตฮูหยินน้อยของจวนแม่ทัพอวี้“ราชโองการถูกส่งออกไปทันทีที่กังหันต้นแบบสร้างเสร็จเจ้าค่ะ ได้ยินมาว่ามีเงินสามพันตำลึง แพรพรรณสามหีบ หยกประดับอีกสามหีบ ป้ายพระราชทานเป็นอักษรฝีพระหัตถ์ของฮ่องเต้ ยังมีป้ายหยกที่พระราชทานให้นางครอบครอง และยางสามารถเข้าเฝ้าฝ่าบาทได้หากแสดงป้ายหยกพระราชทาน”ฟางอันโหรวกัดปากมือบิดผ้าเช็ดหน้าในมือ นางกัดฟันกรอดมือปาดเอาป้านชาที่วางบนโต๊ะลงบนพื้น เสียงเครื่องกระเบื้องสูงค่าตกแตกดังลั่น สาวใช้นางนั้นสะดุ้งสุดตัวรีบขยับหลบ“หลันเฟิงเกอ เพราะเหตุใดเจ้าจึงไม่ตายๆ ไปเสีย! เหตุใดต้องตามจองล้างจองผลาญหลอกหลอนข้า! แม้ตัวเจ้าไม่อยู่แต่ตอนนี้ชื่อของเจ้ากลับทำให้ข้า...ทำให้ข้า...” นางเกลียด ทั้งชิงชังคั่งแค้น ทั้งริษยา ทั้งอยากสังหารอีกฝ่ายให้ตายตกคราแรกก็แย่งของรักของนาง บุรุษที่นางคาดหวังจะแต่งให้ คาดหวังว่าเขาจะยอมยกนางขึ้นมาเป็นฮูหยิน ทั้งที่ตลอดมาเขาก็ให้สัญญา ทั้งที่ตลอดมาเขาก็มีใจให้นางเพียงคนเดียวตอนนี้นางกำจัดอีกฝ

กล่องไม้แกะสลักลงรักลวดลายดอกโบตั๋น หายากและราคาสูง เขาลุกขึ้นเดินไปยังชั้นตำรา เปิดกล่องนั้นออกมาดูก็พบว่าชุดปิ่นหยกและต่างหูยังอยู่ครบเขา...ขมวดคิ้วคว้ามันขึ้นมาแล้วเดินออกไปจากเรือนตรงไปยังเรือนบ่าวไพร่“แม่ทัพน้อย” อวี้จิ่งแต่งตัวยังไม่เรียบร้อยก็รีบร้อนออกมาจากห้อง เขาเป็นคนสนิทที่ติดตามชายหนุ่มไปชายแดน เมื่อนายกลับเมืองหลวงก็ได้รับคำสั่งให้ติดตามกลับมาด้วย“อวี้จิ่ง ข้ามีเรื่องให้เจ้าทำ”“ข้าน้อยน้อมรับคำสั่ง”“เจ้าไม่ต้องกลับชายแดนพร้อมข้า แต่รั้งอยู่ที่นี่เงียบๆ สืบหาร่องรอยของ...เจี้ยนถู”“เจี้ยนถู?!” อวี้จิ่งเลิกคิ้วเบิกตา “คนหนีทัพขี้ขลาดตาขาวเช่นนั้น...” เขาพูดยังไม่จบก็มองกล่องไม้ในมือของผู้เป็นนาย “นี่มิใช่กล่องเครื่องประดับที่ท่านซื้อมาจากตลาดชาวหู? ตอนนั้นแม่ทัพน้อยฝากเจี้ยนถูกลับมามอบให้ฮูหยินมิใช่หรือขอรับ หากเขาหนีทัพไม่กลับมาเมืองหลวงตามคำสั่ง เช่นนั้นกล่องนี้...”อวี้เสียนอวิ๋นส่งกล่องให้อีกฝ่ายตามด้วยถุงเงินเป็นค่าใช้จ่าย “สืบดูด้วยว่านอกจากตลาดชาวหูฝั่งตะวันออก ในเมืองหลวงมีกล่องและเครื่องประดับเช่นนี้ส่งมาขายหรือไม่ ขายที่ใด”“แม่ทัพน้อย ท่าน...?!”มันแทบจะเป็

หญิงสาวเผลอมองค้อนเขา “ข้าจะไปเตรียมตัวท่านอ๋องรอสักครู่” แม่นมเซิงเดินเข้ามาพอดี “แม่นมเซิงเจ้าคะ ข้าจะไปยังหมู่บ้านซานเจ้อ ไปดูสถานที่เพื่อตั้งกังหันน้ำให้ท่านอ๋อง”“เช่นนั้นข้าจะให้คนเตรียมการ”“รถม้ามีแล้วเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นให้เสี่ยวหวน จางซาน หูสือ แล้วก็จ้านตงคุ้มกันนะเจ้าคะ”“ได้ เช่นนั้นข้าเข้าไปเปลี่ยนชุดก่อน”แม่นมเซิงเป็นคนเข้าไปจัดเตรียมห่อผ้า อีกฝ่ายยังรอบคอบพอที่จะใส่ยาและสมุนไพร ใบชาให้ด้วย เสื้อผ้าก็เตรียมไปหนึ่งชุด ของกินอีกเล็กน้อย...บนรถม้าหานจวินเจ๋อมองนาง “นอกจากเรื่องนี้ข้ายังมีเรื่องหนึ่ง”“อะไรหรือเจ้าคะ”“ดูเหมือนอวี้เสียนอวิ๋นกำลังพลิกเมืองหลวงเพื่อตามหาบุรุษผู้หนึ่ง”“อวี้เสียน...” นางทำท่านึกกระทั่งตระหนักว่าเผลอลืมไปจริงๆ เห็นท่าทางประหลาดใจของอ๋องหนุ่ม หญิงสาวรีบกระแอม คนเราจะลืมอดีตสามีที่จบไม่สวยได้อย่างไร เขาแสดงท่าทีเช่นนี้ก็ไม่แปลก “แล้วอย่างไรเจ้าคะ”“ไม่อย่างไร ได้ยินมาว่าเป็นคนสนิทที่หนีทัพ บางทีเขาอาจจะตามจับกลับไปลงโทษกระมัง คนของแม่ทัพน้อยตระกูลอวี้ตอนนี้ดูเหมือนจะ...อยู่แดนเหนือ”“ที่นี่?” หญิงสาวเลิกคิ้ว“ใช่ หากจำไม่ผิดเขาน่าจะมีนามว่า...เจี