บททั้งหมดของ วิธีถอนหมั้นคู่หมายเฮงซวยอย่างละมุนละม่อม!!: บทที่ 11 - บทที่ 20

เสิ่นเสวียนโม่ถึงกับอ้าปากค้าง... เขาอายุมากกว่าเฉินหมิงเหยา แต่ตอนนี้กลับเถียงไม่สู้นางด้วยซ้ำ เขาไม่เข้าใจว่าเด็กสาวตรงหน้าเหตุใดกลับดำเป็นขาวได้เร็วเช่นนี้ ทั้งๆ ที่เขาหวังดีแท้ๆ นางเป็นท่านหญิงสู่งศักดิ์เหตุใดพาตัวลงไปเกลือกกลั้วกับเหล่าคณิกาชั้นต่ำ?!“ซื่อจื่อ ข้ากับท่านเคยพบกันเพียงไม่กี่ครั้ง ข้าขอบคุณท่านที่ช่วยเอาไว้ครานั้น ท่านเคยช่วยข้าก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าชีวิตของข้าจะต้องเป็นของท่าน ข้ายังมีอิสระ มีความปรารถนา ชีวิตนี้ยังเป็นของข้า ดังนั้นข้าจะคิดจะทำอะไรก็ยังเป็นสิทธิ์ของข้า”“แต่เจ้าอย่างไรก็ต้องหมั้นหมายและแต่งให้ข้า เจ้า...”“ข้ายังไม่ได้แต่งเข้าจวนกั๋วกงด้วยซ้ำ ทำไม หรือเพียงกล่าวถึงการหมั้นหมายก็เหมารวมว่าข้าเป็นคนของท่านแล้ว? ดังนั้นคิดจะจำกัดอิสระของข้าตั้งแต่วันนี้? ท่านไม่รู้สึกว่าน่าขันเกินไปหน่อยหรือ พานพบสองครากลับกล้าคิดว่าตัวเองสามารถยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของข้าได้แล้ว ขนาดท่านพ่อกับพี่ใหญ่ของข้ายังไม่เคยยุ่งกับเรื่องที่ข้าทำด้วยซ้ำ ท่านพ่อของข้ามิใช่กล่าวชัดเจนหรอกหรือว่าจะหมั้นหมายก็ขอให้ข้าถึงวัยใกล้ปักปิ่น ท่านมองข้าตอนนี้สิ” นางชี้ไปยังมวยผมของตัวเอ

เฉินซวี่เสียนชะงัก น้องสาวของเขาไม่เคยจ้องมองเขาเขม็งเช่นนี้มาก่อน ทั้งยังไม่เคยมีท่าทีแข็งกร้าวเช่นนี้“ท่านรู้หรือไม่ว่าเหตุใดเขาจึงรับข้าเป็นศิษย์” เรื่องนี้ไม่เคยมีใครถามนางมาก่อน “มีอยู่วันหนึ่งข้าตามท่านแม่เข้าวังหลวง บังเอิญได้ยินนางกำนัลสนทนากันอยู่ในสวน พวกนางกล่าวว่าสมุนไพรบางชนิดอาจเป็นพิษได้เช่นกันหากใช้ร่วมกันโดยไม่ระวัง โดยเฉพาะกำยานบางตัวเมื่อจุดในวันที่ดอกท้อเบ่งบาน” นางยิ้มให้เฉินซวี่เสียน สีหน้าของอีกฝ่ายแข็งค้างไปทันที“ท่านก็รู้ว่าท่านแม่ชอบจุดกำยานเป็นที่สุด ข้าพลันนึกได้ด้วยว่าในสวนของข้า สิ่งที่ข้าหวงแหนที่สุดก็คือต้นดอกท้อที่ท่านแม่ปลูกเอาไว้ ได้ยินเช่นนี้ตัวข้าก็อดที่จะคิดไม่ได้ ระแวง และหวาดกลัว เช่นนั้นจึงไปที่ร้านหมอ สอบถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ข้าโชคดีที่วันนั้นอาจารย์อยู่ที่นั่นแล้วเห็นข้ามีใจใฝ่รู้ ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใครจึงซักถามเขาอย่างละเอียด อยู่ๆ เขาก็บอกว่าจะรับข้าเป็นศิษย์ พอไปที่หอโอสถข้าจึงได้รู้ว่าที่แท้เขาคือท่านหมอที่โด่งดัง ท่านน่าจะจำได้เพราะวันนั้นเป็นวันเดียวกับที่อวี้กั๋วกงซื่อจื่อบอกท่านว่าเขาสะกดรอยตามข้าไปที่ตรอกเฮยเสอ จนพบว่า

“ไม่ต้อง!” นี่เป็นครั้งแรกที่มารดาของนางมีปากมีเสียง “จะสนทนาก็สนทนาที่นี่ ข้าเองก็เป็นมารดา เป็นนายหญิงของจวน หรือข้าไม่มีสิทธิ์สนทนาเรื่องของทายาทจวนโหว ข้าเองก็สงสัยเช่นกัน เพราะอะไรบุตรสาวของข้าต้องหมั้นหมายให้ได้ ขณะที่เยว่เอ๋อร์ยังเด็กเกินไปที่จะหมั้นหมาย ใช้สิ่งใดตัดสินหรือ” นางจ้องเฉินซวี่เสียนเขม็ง“ท่านแม่ ลูกไม่ได้หมายความเช่นนั้น ลูก...” เฉินซวี่เสียนมีท่าทีอึดอัด เห็นชัดว่ารู้ตัวแล้วว่าใจร้อนเกินไป“พวกเจ้าออกไปก่อน ข้ามีเรื่องสนทนากับฮูหยิน คุณชายใหญ่ และหมิงเอ๋อร์”ทุกคนลุกขึ้นเดินออกไปเงียบๆ ไม่เว้นแม้แต่หลิวอี๋เหนียงที่มองบุตรชายด้วยสายตาเป็นกังวล บิดาของหญิงสาวเอ่ยขึ้น“พ่อไม่เข้าข้างเจ้า หมิงเอ๋อร์ ครั้งนี้เจ้ารู้ความผิดหรือไม่”นางยิ้ม “ก่อนถามข้าว่าข้ารู้ความผิดหรือไม่ ท่านพ่อข้าเองก็มีเรื่องสงสัยเจ้าค่ะ ข้าสนทนากับอวี้กั๋วกงซื่อจื่อเมื่อคืน ตอนเดินแยกกับเขาก็เดินไปรวมตัวกับท่านพ่อ กับพี่ใหญ่ หลังจากนั้นข้าก็อยู่ข้างกายทั้งสองตลอด เช่นนี้พี่ใหญ่” นางหันไปมองผู้เป็นพี่ชาย “ท่านไปได้ยินเรื่องที่ข้าสนทนากับคู่หมายได้อย่างไร ได้ยินตอนไหน หลังกลับจวนทุกคนล้วนแยกย้ายกลั

เฉินหมิงเหยาวิงกลับเข้าจวนด้วยใบหน้าขาวซีด ตรงไปยังเรือนของมารดาด้วยหัวใจที่เต้นรัวหวาดหวั่น นางกำลังช่วยงานที่หอโอสถของอาจารย์ คนของจวนโหวก็ไปรายงานว่ามารดาของนางหมดสติในยามที่ไล่ทุกคนออกไปจากห้องและนางตรวจอาการของมารดา และเพียงรู้ว่ามารดาเป็นหวัดและมีไข้เล็กน้อย หญิงสาวร่ำไห้ออกมาอย่างโล่งอก ตอนที่มารดารู้สึกตัวขึ้นมาเห็นนางร้องไห้ก็หัวเราะ“อะไรกัน ฟ้าถล่มลงมาก็ไม่เคยเห็นเจ้ามีสีหน้าเช่นนี้ แม่ไม่เป็นไรเพียงเป็นหวัดมีไข้เล็กน้อย”“ลูกตกใจแทบแย่” นางกอดมารดาแน่นมาก นึกถึงสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในอดีต ตอนนี้มั่นใจแล้วว่ามารดาไม่เป็นไร ทว่าทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องที่เคยเกิด หัวใจของนางก็ไม่เคยสงบกำยาน ของกิน ยาบำรุง สาวใช้ คนในเรือนของมารดา นางระมัดระวังมาก แอบสอดแนมและจัดการอยู่เงียบๆ มั่นใจว่าสุขภาพของบิดามารดาไม่มีสิ่งใดผิดปกติ แม้สงบใจได้คราหนึ่ง แต่คนที่เคยหวาดระแวงจะอย่างไรก็ยากจะปล่อยวางหญิงสาวถึงขั้นให้หงอวี๋แอบเข้ามาคุ้มกันในเรือนของมารดาเงียบๆ ลอบสังเกตความผิดปกติของสาวใช้ในจวน แม้กระทั่งบางครั้งยังลอบจับตาดูเฉินเล่อเยว่พิธีสวมหมวกของเฉินซวี่เสียนบิดายิ้มแย้มยินดีจนหัวใจของหญิ

“อำพันแดงจากซีอวี้ หลิงจือหิมะ กาฝากต้นหม่อน...” นางพึมพำจากนั้นเดินกลับเข้าไปหาบันทึกเกี่ยวกับสมุนไพรล้ำค่าทั้งสามอย่างเมื่อออกมาจากวังหลวงก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบฟางอวี้หรู “หรูหรู? เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ประตูวังหลวงจะปิดแล้ว”“ข้ามารอเจ้า กำลังนั่งรถม้าผ่านเห็นรถม้าของเจ้ากับเสี่ยวหมาน แยกกันเจ้าไม่กลับจวนมาทำอะไรที่วังหลวง หมิงหมิงเจ้าบอกข้ามาตั้งแต่ที่หน้าร้านเอ้อฉาซื่อแล้ว ตกลงเจ้าเห็นอะไรกันแน่ ข้ารู้จักเจ้ามานานหลายปี ท่าทางแบบนี้ของเจ้าต้องมีอะไรอย่างแน่นอน”นางรู้ว่าไม่อาจปิดบังสหาย “ขึ้นรถม้าข้าจะเล่าให้ฟัง” นางหันไปบอกเสี่ยวหมาน “ไปหอโอสถ ข้าจะไปหาอาจารย์ก่อนค่อยกลับจวน”“เจ้าค่ะคุณหนู”บนรถม้าหลังได้ยินฟางอวี้หรูก็ตาโต “พิษจากเผ่าโยวโจว? เจ้าแน่ใจหรือ โยวโจวเป็นศัตรูกับตาเหลียงมาตลอด จะมีใครเสียสติกล้าพอที่จะนำพิษร้ายแรงของศัตรูเข้ามาในต้าเหลียง” พอพูดจบก็ยิ่งตื่นตระหนกยิ่งขึ้น “หรือว่าโยวโจวคิดจะลอบสังหารคนต้าเหลียง? ท่านอ๋องเฉิงซี? แต่เขาอยู่ที่แดนตะวันออกนี่ จะลอบสังหารก็ต้องลงมือที่นั่น แล้วทำไมแอบนำบันทึกยาพิษนั่นมาที่เมืองหลวง คงมิใช่...” อยู่ๆ รถม้าก็วิ่งเร็วขึ้น เสี่ย