All Chapters of วิธีถอนหมั้นคู่หมายเฮงซวยอย่างละมุนละม่อม!!: Chapter 51 - Chapter 60

ถึงตรงนี้เฉินซวี่เสียนอ้าปากค้าง “ไม่จริง เป็นไปไม่ได้!”เซียวเหยี่ยนหยางลุกขึ้นยืน “นางรู้จักเจ้าดี แต่เจ้าไม่เคยรู้จักน้องสาวของตัวเองเลย เจ้ามองว่านางเป็นหมากที่ผู้อื่นหลอกใช้ แต่ตลอดมานางรู้เท่าทันแผนการของเจ้าทั้งหมด ทว่าถึงท้ายที่สุดเมื่อเจ้าตกอยู่ในอันตราย นางกลับขอร้องให้องค์ชายสี่ช่วยชีวิตเจ้า ทั้งที่นางตระหนักว่าเจ้ามีใจคิดกำจัดนางเพื่ออำนาจ เฉินซวี่เสียน...เจ้าโหดเหี้ยมลงมือกับน้องสาว กับมารดาของนาง แม้กระทั่งบิดาผู้ให้กำเนิดเจ้าก็คิดจะสังหาร ทว่านางไม่เหมือนเจ้า นางไม่เพียงไม่เคยเป็นหมากในกระดานของผู้ใด สำหรับข้านางต่างหากที่เป็นคนเดินหมากกระดานนี้ เจ้าถือดีว่าตัวเองฉลาด แต่น่าเสียดายบนโลกใบนี้มีคนที่ฉลาดกว่าเจ้า จิตใจดีกว่าเจ้า มองทุกอย่างทะลุปรุโปร่งมากกว่าเจ้า”ชายหนุ่มกล่าวจบก็เดินออกมาเปิดประตู ที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ...ผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูและได้ยินทุกอย่างก็คือ ...เฉินโหวบิดาที่ได้ยินว่าบุตรชายวางแผนสังหารตน วางแผนเพื่ออำนาจ วางแผนเพื่อทำร้ายน้องสาวของตัวเอง ในชั่วขณะที่เฉินโหวมองบุตรชาย เขาดูเหมือนแก่ชราลงไปอีกสิบปี ไม่พูดจา ไม่ส่งเสียง หมุนตัวเดินออกมาอย่างเงียบงัน

นางมองค้อนเขา “นึกว่าจะใจกว้างให้อีกสักชิ้น” นางสอดมือดึงบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อ กล่องที่มีปิ่นหยกปล้องไผ่ที่เขามอบให้ก่อนหน้านี้ถูกยื่นออกไปเซียวเหยี่ยนหยางรับมาจากนั้นหยิบปิ่นยกสูงขึ้นบนเรือนผมหญิงสาว ปักปิ่นที่เขาเคยมอบให้นางเคียงข้างปิ่นที่มารดาของนางรวบมวยปักให้ “งดงามยิ่ง เหมาะกับเจ้า ตัวเจ้าก็เหมือนกับไผ่...สัญลักษณ์มงคลสื่อถึงความแข็งแกร่ง ความยืดหยุ่น ความสง่างาม นอกจากนั้นยังเป็นการอวยพรให้อายุยืน เป็นสัญลักษณ์ของความมีคุณธรรม ต้นไผ่ลำต้นตั้งตรง โอนอ่อนตามลมแต่ไม่หักโค่น นี่คือตัวตนของเจ้า”นางยิ้มเงยหน้าขึ้นมองเขา ยอบกายให้เขา “ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ”“ต้องกลับออกไปแล้ว หากมีคนรู้ข่าวลือแพร่ออกไปคงไม่ดี สิ่งที่ข้าคาดหวังคือเจ้านับจากนี้จะต้องเต็มไปด้วยสิ่งดีงาม ไร้มลทิน ไร้สิ่งแปดเปื้อน”นางมองแผ่นหลังของเขาที่หมุนตัวเดินกลับออกไปด้านนอก แผ่นหลังของเซียวเหยี่ยนหยางก็ยังคงให้ความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย แม้ว่าเขากำลังเดินจากไป แต่นางกลับไม่ได้รู้สึกไม่มั่นคง ไม่ได้รู้สึกว่าถูกทอดทิ้ง ด้วยนางตระหนักดีตั้งแต่แรก เขาคือคนเดียวที่จะอยู่เคียงข้างนาง ไม่ว่าในสถานการณ์เช่นไรสองปีถัดมา

แดนตะวันตกนี้ยิ่งได้สัมผัสนางก็ยิ่งชื่นชมอ๋องเฉิงซีคนก่อน บิดาของเซียวเหยี่ยนหยาง นี่คือสิ่งที่ผู้นำหลายคนทำไม่ได้ การปลูกฝังผู้ใต้บังคับบัญชาให้มีคุณธรรม ให้รู้จักเคารพผู้อื่น ให้รู้จักการเสียสละ รู้จักลำดับความสำคัญ ไม่กดข่ม ไม่เอาตัวเองเป็นสำคัญนางนับถือและจะเอาเป็นเยี่ยงอย่าง ทายาทรุ่นต่อๆ ไปนางจะสั่งสอน ปลูกฝัง และสืบทอดสิ่งเหล่านี้ต่อไปให้คงอยู่ด้านนอกสามีของนางกำลังสอนเฉินตงเฉิงเรื่องภูมิศาสตร์ตะวันตก การวางรากฐานกองทัพ การซื้อใจคนด้วยใจนางไม่เสียใจ... โอกาสที่สอง ชีวิตที่สองที่นางมีโอกาสได้เลือกอีกครั้ง ความรักที่นางมอบให้เซียวเหยี่ยนหยาง ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติหน้า นางไม่ร้องขออะไรอีกแล้วเซียวเหยี่ยนหยางคล้ายรับรู้ถึงสายตาของนาง เขาหันกลับมามองนาง ส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ เป็นรอยยิ้มที่มีให้นางแต่เพียงผู้เดียว ไม่มีคนอื่นได้ไปครอบครองเฉิงซีมีชายาหนึ่งเดียว... ไม่มีอนุ ไม่มีชายารอง ไม่รับสตรีใดเข้าจวน เบื้องหน้าคือแดนตะวันตกที่ต้องแบกรับ คำสั่งของเขาคือคำขาด เบื้องหลังมีชายาเป็นผู้ที่สามารถครองใจ อำนาจในตำหนักเฉิงซีล้วนมีเฉินหมิงเหยาคอยดูแล สองคนร่วมแรงร่วมใจปกป้อง ดูแล คุ้มครอง

“ฮูหยินจะไปที่ใดเจ้าคะ”“ไม่ใช่ข้า ข้าจะส่งฮูหยินน้อยออกจากจวนตระกูลอวี้”“เอ๋!! แต่ว่า...”“หากไม่ส่งนางออกไปตอนนี้ เกรงว่าหากรอคงไม่มีโอกาสแล้ว แม่ทัพหลันทำความดีเอาไว้มากมาย ทั้งยังเคยช่วยชีวิตท่านพ่อของข้า จะอย่างไรนางก็เป็นคนตระกูลหลันคนสุดท้ายที่เหลือรอด ข้าไม่อาจทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น”ครู่ต่อมาเสียงทะเลาะกันก็ดังขึ้นด้านนอก หญิงสาวพยายามลุก พยายามขยับ พยายามส่งเสียงถาม แต่ร่างกายนี้บอบบางและอ่อนแรงเกินไป ที่ทำได้ก็คือพยายามเบิกตามองคนหลายๆ คนที่ไม่คุ้นเคย“เจ้าทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”“ท่านแม่สามีเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ท่านไม่เพียงไม่สอบสวนให้ละเอียด แต่กลับสั่งโบยตีนางทันที คิดว่าคนด้านนอกจะไม่สงสัยหรือ”“ข้าทำอะไรเปิดเผย ไม่ต่ำช้าไร้ยางอายเช่นนาง หามีเรื่องใดที่ข้าต้องกลัว”“เช่นนั้นเหตุใดไม่ส่งตัวพวกเขาสองคนไปที่ศาลาว่าการเพื่อไต่สวน ให้อย่างไรนางก็เป็นคนในตระกูลแม่ทัพ บิดากับพี่ชายของนางมีความดีความชอบ หากฝ่าบาททรงล่วงรู้ หากกองทหารตระกูลหลันได้ยินเรื่องนี้เข้า ท่านคิดหรือว่าพวกเขาจะไม่กังขา”“ข้าไม่กลัว”“ไม่กลัวแน่หรือเจ้าคะ”“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”“เรื่องยังไม่กระจ่างก

“คือ...” เขาล้วงจดหมายฉบับหนึ่งออกมา “มีจดหมายถูกส่งมาจากชายแดนขอรับ คนของแม่ทัพอวี้ยังอยู่ด้านนอก“แม่ทัพอวี้?” นางเลิกคิ้ว แม่นมเซิงเดินเข้ามายืนข้างๆ นาง “แม่นมเซิง”“ข้าไปดูเองเจ้าค่ะ ท่านกลับเข้าไปในห้องก่อน เสี่ยวหวนพาฮูหยินกลับเข้าไปด้านใน”“เจ้าค่ะ”ก่อนเดินกลับเข้าห้องหญิงสาวยังได้ยินแม่นมเซิงกำชับหัวหน้าหมู่บ้าน “อย่าปากพล่อยพูดให้ใครได้ยินว่านายหญิงของเจ้ากำลังจะหายดี”“ขะ...ขอรับ”ครู่ใหญ่กว่าที่แม่นมเซิงจะกลับมา อีกฝ่ายมีท่าทีเหม่อลอยอย่างสังเกตเห็นได้ชัด หลันเฟิงเกอมองอีกฝ่าย “แม่นมเซิงมีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”อีกฝ่ายส่งจดหมายในมือให้หญิงสาว หลันเฟิงเกอดึงออกมามองผ่านๆ ทว่าหัวข้อนั้นก็ชัดเจนแล้ว ...หนังสือหย่า ลายมือหนักแน่นมั่นคงสมเป็นแม่ทัพ ประโยคแต่ละประโยคนั้นสละสลวย อ่านแล้วรู้สึกได้ถึงความเด็ดเดี่ยวของเจ้าของอักษร กฎเจ็ดขับหรือชีชู[1]ที่เขาใช้ล้วนชัดเจน โดยเฉพาะข้อหนึ่ง ข้อสอง และข้อสามหลันเฟิงเกอพับหนังสือหย่าฉบับนั้น “เสี่ยวอิง เก็บลงในหีบให้ดีอย่าให้เสียหาย”“เจ้าค่ะ”แม่นมเซิงเห็นสีหน้าเรียบเฉยของหญิงสาวก็ขมวดคิ้ว “หลันฮูหยิน ท่านคิดเช่นไรกับเรื่องนี้เจ้าคะ”“ไ