Semua Bab วิธีถอนหมั้นคู่หมายเฮงซวยอย่างละมุนละม่อม!!: Bab 31 - Bab 40

“ฮองเฮาเพคะ ไม่ปิดบังพระองค์ หม่อมฉันเองก็พอจะเดาได้ถึงความลำบากใจของพระองค์ ก่อนหน้านี้ที่มีการเจรจาหมั้นหมาย เดิมทีไทเฮาไม่ทรงยุ่งเกี่ยวกับราชสำนัก ดังนั้นทรงส่งเสริมการหมั้นหมายก็ไม่ได้น่าสงสัยอะไร ทว่าบัดนี้กับทรงมีรับสั่งเรียกองค์ชายใหญ่เข้าเฝ้าบ่อยครั้งขึ้น แถมยังมีขุนนางบางคนที่เข้าๆ ออกๆ ตำหนักขององค์ชายใหญ่ ทุกวันนี้จวนโหวกำลังจะเกี่ยวดองกับจวนอวี้กั๋วกง ไม่ว่าผู้ใดย่อมมองออกว่าต่อไปฝ่ายใดจะได้เปรียบ”นางกล่าวต่อไปจากนั้นมองสีหน้าของอีกฝ่ายนิ่ง“พี่ชายของหม่อมฉันเป็นสหายกับอวี้กั๋วกงซื่อจื่อมานาน ต่อไปเขาก็คือคนที่จะสืบทอดบรรดาศักดิ์ต่อจากท่านพ่อ เช่นกันกับที่พวกเขาล้วนเป็นสหายร่วมเรียนกับองค์ชายใหญ่”“หยุด! เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรออกมา แม้แต่บิดาของเจ้ายังไม่กล้าคาดเดาสิ่งที่บังอาจเช่นนี้มาก่อน เรื่องของราชสำนักให้เจ้าคาดเดาส่งเดชได้หรือ!?”เฉินหมิงเหยาคลานเข่าเข้าไปกอดขาฮองเฮา “ท่านป้า...หม่อมฉันรู้ดีว่าคาดเดาสิ่งที่ไม่ควร แต่หม่อมฉันไม่อาจทำในสิ่งที่อาจจะทำร้ายพระองค์กับองค์ชายสี่ ไม่ว่าจะมีแนวโน้มหรือไม่หม่อมฉันก็ทำไม่ได้ หากแต่งกับอวี้กั๋วกงซื่อจื่อแล้วพวกเขาหัน

“อืม ทางด้านพี่ใหญ่เล่า”“คุณชายใหญ่ออกจากจวนแต่เช้า นั่งรถม้าไปที่สำนักศึกษาหลวง แต่หลังจากนั้นเขาลอบเปลี่ยนชุดและออกทางประตูหลัง เข้าไปในหอสกุณาไม่นานก็กลับออกมา ตอนที่อวี้กั๋วกงซื่อจื่อกลับออกมาหลังสุด ดูเหมือนที่ใบหน้าของเขาจะมีรอยแผล คิดว่าคงทะเลาะกับคุณชายใหญ่รุนแรงมาก”เฉินหมิงเหยาหัวเราะ “นึกไม่ถึงว่าน้องสาวของข้าจะใจกล้าถึงขั้นนี้ แม้ยอมรับว่าข้ายั่วยุให้นางเกิดความหวาดระแวงหึงหวง ทว่าถึงขั้นกล้าวางยาปลุกกำหนัดคนรักเพื่อค่ำคืนเร่าร้อนเช่นนี้ ข้านึกไม่ถึงจริงๆ หากมองจากท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัวของนางที่แสดงออกตลอดหลายปีที่ผ่าน”หงอวี๋มองนางด้วยความไม่เข้าใจ “ข้าน้อยไม่เข้าใจเลย จะถอนหมั้นสมควรพาคนไปจับให้ได้คาหนังคาเขา แต่คุณหนูกลับปล่อยผ่านเช่นนี้ แถมยังให้พวกเขาแก้สถานการณ์ได้อย่างราบรื่น แม้แต่ท่านโหวเองก็ไม่สงสัย”นางยิ้มที่มุมปาก “เพราะข้าหวังผลที่มากกว่าการจับได้คาหนังคาเขาน่ะสิ ทางด้านผู้บัญชาการลั่วเล่า”“เขาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างเจ้าค่ะ ตั้งแต่ตอนกลางคืนที่คุณหนูสามเข้าไปในห้องกับอวี้กั๋วกงซื่อจื่อ จนถึงตอนรุ่งสาง แม้แต่ตอนที่คุณชายใหญ่ทะเลาะกับอวี้กั๋วกงซื่อจื่อจนลงไม้ล

“ท่านเห็นหน้าชู้รักของข้าชัดเจนแล้วหรือยัง เอาสิ เห็นบอกว่าจะลงโทษเขา ข้าหลีกทางให้ท่านเลย ตามสบาย”เสิ่นเสวียนโม่รีบคุกเข่าลง “ถวายพระพรองค์ชายสี่ กระหม่อมไม่ทราบว่าเป็นพระองค์ กระหม่อมสมควรตาย”“น่าสนใจทีเดียว หมั้นหมายก็นับว่าเป็นคนของเจ้า เจ้ามีสิทธิ์จะลงโทษอย่างไรก็ได้ เสด็จแม่เห็นญาติผู้น้องเป็นดังแก้วตาดวงใจ จะตำหนิคราหนึ่งยังทรงใคร่ครวญหลายรอบเพราะไม่อยากทำให้ญาติผู้น้องน้อยเนื้อต่ำใจ อวี้กั๋วกงซื่อจื่อนับว่าเป็นบุรุษที่น่านับถือยิ่ง ยังไม่ทันได้ชัดเจนในเรื่องราวกลับกล่าวหาว่าคู่หมายมีชู้รัก กล่าวหาว่านางแอบนัดพบบุรุษนอกเมือง ไม่พอยังตะโกนเสียงดังราวกับกลัวว่าจะไม่มีคนได้ยิน”นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นเสิ่นเสวียนโม่หน้าซีดทำตัวไม่ถูก หากให้เดานางคิดว่าเขากำลังคิดไม่ตกเรื่องที่ตัวเองเพิ่งก่อขึ้น พอเห็นรางๆ ว่านางมาชมบุปผาทั้งยังเดินอยู่กับบุรุษ อารมณ์โกรธกรุ่นปะทุขึ้น ความจนใจทำให้หาทางระบายความตีบตันจนมุม กระทั่งเขาหาที่ระบายได้ก็ไม่ลังเลที่จะเดินดุ่มๆ เข้ามา ตอนนี้จิตใจที่ร้อนรุ่มอยากหาที่ระบาย เกรงว่าคงถูกความเย็นเยียบของบรรยากาศและสีหน้าขององค์ชายสี่ทำให้สงบใจลงแล้วกระมัง...

เซียวเหยี่ยนหยางมองสายตาที่เสิ่นเสวียนโม่มองตามเฉินหมิงเหยา... ไม่มีใครรู้ว่าหนึ่งในกลุ่มคนที่มาเพื่อชมบุปผา ฐานะของคนที่สวมชุดมอซอนั่งอยู่บนพื้นสี่ห้าคน แท้ที่จริงเขาก็คือท่านอ๋องเฉิงซีจากแดนตะวันตก“ดูเหมือนท่านหญิงคงกราบทูลเรื่องการหมั้นหมายกับฮองเฮาและองค์ชายสี่แล้วขอรับ อวี้กั๋วกงซื่อจื่อก็โง่งมเหลือเกิน ความจริงเขาเป็นคนฉลาด ทว่าวันนี้กลับ...”เซียวเหยี่ยนหยางหัวเราะ “เขาเพิ่งทำเรื่องผิดพลาดใหญ่หลวง แน่นอนย่อมหาที่ลงหาที่ระบายความสับสนโกรธกรุ่น พอเห็นคู่หมายอยู่กับชายอื่น เขาย่อมไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะสูงส่งกว่าตน”อีกฟากหนึ่งเจียงซยงกำลังเดินเข้ามา เขาเองก็สวมชุดเรียบง่ายทั้งยังดูเหมือนชาวบ้าน “ท่านอ๋อง”“อืม พูดมา”“ผู้บัญชาการลั่วกราบทูลเรื่องที่หอสกุณาให้ฝ่าบาททรงทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ วันนี้ฝ่าบาททรงมีรับสั่งเรียกเฉินโหวเข้าเฝ้า”“เฉินซวี่เสียนเล่า”“อยู่ที่จวนพ่ะย่ะค่ะ เกรงว่าคุณหนูสามคงยังไม่ยอมสงบ”ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ “คนที่เคยควบคุมได้กลับก่อเรื่องเสียเอง เกรงว่าแม้แต่คนฉลาดอย่างเฉินซวี่เสียนเองก็คงคาดไม่ถึง ว่าแท้ที่จริงคนที่ทำลายแผนการของเขากลับเป็นคนที่เขาไม่คาดคิดที่สุด”“

สามเดือนถัดมา...หลังส่งหนังสือทาบทาม ส่งแม่สื่อมาเจรจา ในที่สุดนางก็กำลังจะมีพิธีหมั้นหมายอย่างเป็นทางการ นับต่อไปอีกหกเดือนนางก็จะปักปิ่น หลังจากนั้นจึงจะมีการเตรียมงานแต่งงานจนถึงตอนนี้มารดายังคงสุขภาพแข็งแรง บิดายังคงไม่มีสิ่งใดผิดปกติ ต้นดอกท้อในเรือนก็ยังคงอยู่ครบ การเรียนกับท่านอาจารย์เสียน ทำให้ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่กล้าลงมือกับบิดาและมารดา เฉินหมิงเหยามองตัวเองในคันฉ่อง ขณะที่น้องสาวของนางก้าวเข้ามา“น้องสามมาแล้วหรือ” นางยิ้ม “ข้าตื่นเต้นมากเลย คืนนี้นอนไม่หลับแน่ๆ เจ้านั่งสนทนาเป็นเพื่อนข้าก็ดีเหมือนกันเฉินเล่อเยว่อ้างว่านำของขวัญมาให้นาง ทว่านางมองออกว่าอีกฝ่ายมีเรื่องอยากสนทนากับนาง “พี่รอง”“พวกเจ้าออกไปเถิด ข้าจะสนทนากับน้องสาม” นางไล่สาวใช้ออกไปจนหมด “เจ้ารีบนั่งลงเร็วเข้า”“เจ้าค่ะ” อีกฝ่ายมองไปรอบๆ เรือน ของขวัญมากมายที่ถูกส่งมาจากจวนต่างๆ นางยังไม่เก็บเข้าที่ นัยหนึ่งคืออยากให้อีกฝ่ายมาเห็นเสียก่อน “ของขวัญมากมายเหลือเกิน”“ไม่หรอก พอถึงวันที่เจ้าหมั้นหมายอย่างเป็นทางการ เจ้าเองก็คงจะได้เช่นกัน เจ้าเองก็เป็นคุณหนูจวนโหวเช่นข้า วันหน้าแม้ข้าแต่งงานออกเรือนเป็นอวี้กั๋วกงฮ