บททั้งหมดของ วิธีถอนหมั้นคู่หมายเฮงซวยอย่างละมุนละม่อม!!: บทที่ 41 - บทที่ 50

“อะไรนะ!! เจ้าตั้งครรภ์?!”นางสะอื้น “เด็กคนนี้เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่าน! เป็นทายาทจวนอวี้กั๋วกง ทว่าวันนี้ท่านที่เป็นบิดากลับกำลังจะหมั้นหมายกับสตรีอื่น ท่านเห็นข้า เห็นบุตรในครรภ์อยู่ในสายตาหรือไม่”ประตู...ค่อยๆ เปิดออก อวี้กั๋วกงฮูหยินเป็นคนแรกที่โผล่หน้าเข้ามา “พวกเจ้า... พวกเจ้า...”แขกเหรื่อหลายคนที่เสี่ยวอี๋แหกปากหลอกล่อให้มาที่นี่ บอกว่าเฉินเล่อเยว่เป็นลมล้มพับไปในห้องรับรอง...บิดา มารดา ฮูหยินใหญ่ พี่ชายของนาง เฉินเล่อเยว่หน้าซีดขาวทว่าดวงตากลับแน่วแน่ นางก้มลงมองครรภ์ที่ยังคงแบนราบของตน น้ำตาหลั่งรินลงมายังสองข้างแก้ม ตอนนั้นเองที่นางมองผ่านคนหลายคนไป ทะลุไปยังด้านหลังสุด...นอกจากพี่สาวของนางแล้ว องค์ชายสี่เองก็อยู่ที่นี่!!!“ประเสริฐ!” องค์ชายสี่ตรัสอย่างเย็นชาพี่สาวของนางนิ่งงันหน้าซีดขาว เห็นชัดว่านางเองก็ได้ยินชัดเจน “พวกท่าน... เยว่เอ๋อร์เจ้าทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไร”เสิ่นเสวียนโม่กำลังจะเดินออกไป “หมิงเอ๋อร์เจ้าฟังข้าอธิบายก่อน!”เฉินเล่อเยว่หัวใจหล่นวูบ นางคว้าแขนของเสิ่นเสวียนโม่เอาไว้ “หากท่านไปข้าจะทุบให้เขาแท้งตรงนี้ หากท่านทอดทิ้งข้า ทอดทิ้งลูก เช่นนั้นข้

ดังนั้น...จวนอวี้กั๋วกงจึงเป็นฝ่ายไปขอขมาต่อจวนโหว ยอมให้อีกฝ่ายถอนหมั้นโดยไม่ต้องคืนสินสอด อีกทั้งยังตกลงจะรับเฉินเล่อเยว่เข้าจวน ทว่ารอให้คลอดก่อนจึงจะจัดงานแต่งงานให้อย่างสมเกียรติ ด้วยจวนกั๋วกงในเวลานี้เพิ่งเกิดเรื่องน่าขายหน้า ไม่อาจจัดงานแต่งขึ้นโดยไม่คำนึงถึงเฉินหมิงเหยา...เสียนหลินมองศิษย์ของตนที่กำลังอารมณ์ดีอย่างถึงที่สุด นางต้มยา จัดยา ตรวจคนไข้ตั้งแต่เช้า ใบหน้ายิ้มแย้ม ดวงตาเปล่งประกาย นี่คล้ายคนที่ชาวบ้านกำลังพูดถึงเสียที่ไหนกัน!!!“หมิงเอ๋อร์ เจ้าบอกอาจารย์มา เจ้ามั่นใจหรือว่าแผนการนี้จะได้ผล แน่ใจหรือว่าพี่ชายของเจ้าจะรู้เท่าทันแผนถ่วงเวลาของไทเฮา”“เขาเป็นคนฉลาดย่อมมองออกทันทีที่คนของจวนกั๋วกงเอ่ยปาก หากเขายังทำตัวราวกับหลิวลู่ลม เช่นนั้นเขาก็มิใช่คนแล้ว นั่นน้องสาวที่เกิดจากมารดาเดียวกัน ใช้นางเป็นเครื่องมือก็อีกเรื่อง ทว่าตอนนี้เยว่เอ๋อร์ตั้งครรภ์บางทีเขาอาจคิดได้บ้างกระมัง แม้ว่าเขาจะยังมั่นใจในตัวสหาย เมล็ดพันธุ์ของความหวาดระแวงก็ได้งอกงามแล้ว เพียงรอวันเติบโตและแตกหน่อ คนอย่างเสิ่นเสวียนโม่ที่ไม่เคยตัดสินใจอะไรด้วยตัวเอง อะไรที่บิดามารดาว่าดีก็พร้อมจะคล้อยตาม ที

เขาถอนหายใจ...อีกแล้ว“เหนื่อยมากจริงๆ สินะ ข้ารู้ๆ ข้าก็มิใช่สบายดีอยู่หรอกหรือ มีลูกกลอนของเจ้าข้าย่อมไม่เป็นไร มิใช่เจ้าเองก็มีกระสายยาที่ได้มาจากฝ่าบาทแล้วหรอกหรือ แล้วยังจะกลัวไปทำไม มีเจ้าอยู่ทั้งคนข้าจะตายได้อย่างไร เจ้าเป็นถึงศิษย์ของอาจารย์เสียนหลินเชียวนะ”นางสะอื้นอยู่ครู่หนึ่ง รับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจเขา ตอนผละตัวออกจากอ้อมกอดเขา นางสูดจมูกเช็ดน้ำมูกน้ำตา“จะปักปิ่นแล้วอีกไม่กี่เดือน ตอนนี้ยังมาร้องไห้ขี้มูกโป่งต่อหน้าผู้อื่น น่าอายเหลือเกิน” เขายื่นมือออกมาเกลี่ยปอยผมที่หน้าผากให้อย่างใจดีนางมองค้อนเขา “มิใช่เพราะท่านหรอกหรือ” แล้วนางก็คว้าแขนเขามาจับชีพจร สายตามองเส้นผมที่เริ่มเปลี่ยนสีของเขา ทว่าชีพจรของเขาก็นับว่าปกติดี เขาไม่มีไข้ นอกจากอ่อนเพลียไม่อาจใช้วรยุทธ์เรื่องอื่นก็นับว่าไม่มีอะไรน่ากังวล เพียงแต่...สิบสามราตรีนี้มีบางอย่างแปลกๆแผลที่ได้มาพร้อมพิษยังคงเป็นธนู เห็นชัดว่าการจะเข้าใกล้เซียวเหยี่ยนหยางในระยะหวังชีวิตนั้นยากมาก ไม่เพียงเขาฝีมือดีมากเท่านั้น แต่ส่วนหนึ่งคือกองทัพเฉิงซีเห็นเขาเป็นทุกอย่าง สูญเสียเขากองทัพเฉิงซีก็ไร้บ้าน จะปกป้องบ้านก็ต้องปกป้

“วันนี้คุณหนูยังอยู่ในห้องตรวจเจ้าค่ะ วันนี้ชาวบ้านล้วนป่วยโรคประหลาด ซื่อจื่ออยู่นานคงไม่ดี คุณหนูเองก็ปลีกตัวไม่ได้”“เสี่ยวหมานเทียบยาเล่า!” เสียงตะโกนมาจากอีกฟากเขาเห็นชัดว่าที่นี่ยุ่งมากจริงๆ เสียงสนทนากันเรื่องท่านหมอเสียนไม่อยู่ดังขึ้นข้างๆ เขาได้แต่ถอนหายใจ ตอนกำลังจะเดินออกมา ประโยคหนึ่งทำให้เขาชะงัก“หมอไม่อยู่หลายคนที่นี่ก็จะวุ่นวายหน่อย เจ้าก็ใจเย็นๆ หน่อย หมอดีๆ ราคาไม่แพงนอกจากที่นี่ก็ไม่มีแล้ว”เขามุ่นคิ้วมองกลับไปยังเสี่ยวหมานที่กำลังวิ่งวุ่น ในใจเกิดความสงสัย ตอนเดินกลับออกมาขึ้นรถม้าก็หันไปกระซิบบอกคนติดตาม“เจ้าแอบเข้าไปในหอโอสถ ลองแสร้งเป็นคนป่วยเข้าไปสอบถาม มีชาวบ้านคนใดได้รับการรักษาจากท่านหญิงหมิงเหยาบ้างหรือไม่”“ขอรับ”ชายหนุ่มหันไปสั่งคนขับรถม้า “ไปจวนอวี้กั๋วกง” เขาอยากไปเยี่ยมน้องสาวอีกคน คนที่น่ากังวลที่สุดในเวลานี้ตอนกำลังเดินเข้าไปในจวนเสิ่นเสวียนโม่กลับลากเขาไปด้านใน “เจ้ารู้เรื่องแล้วหรือไม่”“เรื่องอะไร”เสิ่นเสวียนโม่เลิกคิ้ว “ท่านอัครมหาเสนาบดีไม่ได้ส่งคนมาบอกหรือ”เขาส่ายหน้า “ข้าพบว่านับตั้งแต่แผนการของข้าล้มเหลว ข้าก็ถูกตัดออกจากตัวเลือกที่ท่าน

“ถูกต้อง” นางยอมรับเฉินซวี่เสียนหัวเราะออกมาเสียงเบา “นึกไม่ถึง... แผนการมากมาย การร่วมมือที่มั่นใจว่าจะลุล่วง อำนาจที่หยั่งลึกกับกองกำลังที่ถูกตระเตรียมมานาน ข้ายังคิดว่าอัครมหาเสนาบดีช่างมีความอดทน รอจนแดนตะวันตกระส่ำระสาย ผู้บัญชาการลั่วถูกส่งออกไปนอกเมืองหลวง องครักษ์ในเมืองหลวงก็จะกลายเป็นมังกรไร้หัว แม้มีกำลังมากแต่ขาดผู้นำ ดังนั้นอัครมหาเสนาบดีจะทำอะไรก็ง่ายดายยิ่ง ทว่าแผนการนี้กลับถูกซ้อนแผนเอาไว้ตั้งแต่แรก” เขามองนาง “หมากกระดานนี้อ๋องเฉิงซีนับว่าวางได้ดี”กลิ่นคาวเลือดกระสาเข้าจมูก เสียงความวุ่นวายด้านนอกเงียบลง ทว่าไกลออกไปก็ยังได้ยินเสียงกลองศึก เสียงกู่ร้องของทหารองครักษ์ การปะทะกันของทหารสองฝ่าย“ข้าว่าจนถึงตอนนี้ อัครมหาเสนาบดีคงยังคาดไม่ถึงว่าที่แท้แผนการของเขาผิดพลาดตรงที่ใด ทั้งๆ ที่เห็นๆ อยู่ว่าอ๋องเฉิงซีถูกพิษ”“แน่นอนเขาถูกพิษจริงๆ เขาสมควรสิ้นใจตั้งแต่การลอบสังหารด้วยพิษสิบสามราตรีเมื่อสองปีก่อน”“สองปี??” ชายหนุ่มขมวดคิ้วมองน้องสาวของตัวเอง “เจ้าเป็นคนของอ๋องเฉิงซีตั้งแต่ตอนนั้น?!”นางไม่ได้ตอบ “พวกท่านร่วมมือกับองค์ชายเผ่าโยวโจว แต่คงลืมไปว่าองค์ชายเผ่าโยวโจวไ