บททั้งหมดของ วิธีถอนหมั้นคู่หมายเฮงซวยอย่างละมุนละม่อม!!: บทที่ 21 - บทที่ 30

เมื่อลืมตาขึ้นนางพลันมองเห็นธนูปักทะลุหัวไหล่ของเซียวเหยี่ยนหยาง หญิงสาวมองไปรอบๆ คว้าธนูที่หล่นเกลื่อนบนพื้นมา เพ่งมองหัวธนูที่มีสีดำคล้ายบางอย่างเคลือบเอาไว้“ยาเล่า?! ยาที่ข้าเคยส่งไปให้ท่าน เอาออกมา!” นางลนลานควานมือไปทั่วเอวของเขา ลูบเข้าไปในอกเสื้อด้วยความลืมตัว ทุกคนตกใจกับการกระทำของนางโดยเฉพาะเซียวเหยี่ยนหยาง“ท่านหญิงหมิงเหยา ไม่ได้พบกันปีครึ่งดูเหมือนเจ้าใจกล้าขึ้นมาก” เขาคว้ามือของนางเอาไว้ “ยายังอยู่ แต่แค่ธนูดอกเดียวข้าไม่ตายหรอกดึงออกก็สิ้นเรื่อง” มือของเขาคว้าไปที่ธนูเพี๊ยะ!! เสียงฝ่ามือของนางฟาดลงไปบนหลังมือของเขา “อยู่นิ่งๆ อย่าแตะ!” นางถลึงตาเสริมเข้าไปด้วยทำให้ทุกคนงุนงงมู่ไป๋กะพริบตามองผู้เป็นนายกับหญิงสาว จากนั้นก็หันไปมองฟางอวี้หรูที่มีท่าทีงุนงงเช่นกัน “พวกเขา...เคยพบกัน?”มู่ไป๋ทำได้เพียงพยักหน้า ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ได้ยินเสียงของเฉินหมิงเหยา “ไปดูว่ารถม้ายังใช้งานได้หรือไม่ เราต้องรีบพาท่านอ๋องไปที่หอโอสถ อย่าลืมเรื่องร้านเอ้อฉาซื่อ ส่งคนไปค้นที่นั่นให้ละเอียด ทางที่ดีจับตัวเอาไว้ให้ได้ทุกคน”เซียวเหยี่ยนหยางคว้ามือของนางเอาไว้ เขาขยับลุกขึ้นนั่ง “อธิบายมา

“เฮอะ! อย่าคิดว่าเราไม่รู้ พวกเจ้าส่งจดหมายหากันอยู่บ่อยครั้ง ตกลงแล้วเจ้ากำลังทำอะไรอยู่กันแน่ นางกำลังจะหมั้นหมายแล้วอีกไม่ถึงปี หากเจ้าต้องการเรา...”“ฝ่าบาท” เขายิ้ม “กระหม่อมกับนางเพิ่งพบกันไม่กี่ครั้ง”อีกฝ่ายถอนหายใจมองเขา “เรายังนึกว่าในที่สุดเจ้าก็อยากแต่งชายา”“แต่งชายาจากนั้นก็โดนขุนนางเพ่งเล็ง ทายาทจวนอ๋องบางทีไม่มีก็ดีนะพ่ะย่ะค่ะ อำนาจในมือมีมากไปก็เป็นอันตราย”“แต่แดนตะวันตกอย่างไรก็ต้องมีคนดูแลต่อ เจ้าก็รู้ว่าเราไม่เคยมีใจหวาดระแวง”“กระหม่อมทราบ แต่ไม่ได้หมายความว่าผู้อื่นจะคิดเช่นฝ่าบาท”ความเงียบงันอึดอัดครอบงำภายในห้อง กระทั่งเสียงถอนหายใจดังขึ้นเบาๆ ฮ่องเต้ทำได้เพียงมองหลานชายที่เขาตระหนักดีว่าหลายๆ เรื่อง แม้เขาเป็นฮ่องเต้ทว่าก็ยังมีเรื่องที่เขาไม่อาจทำได้ เขาไม่อยากบีบบังคับ ไม่อยากทำให้ให้หลานชายผู้นี้เป็นทุกข์ ถึงอย่างนั้นวังวนอำนาจนี้ แผ่นดินนี้ หลายๆ อย่างที่ทำให้แม้แต่เขาเองก็มีเรื่องที่กล่าวได้ว่าไม่อาจทำตามใจขณะกำลังสะลึมสะลือเพราะพิษไข้ มืออุ่นๆ แนบลงมายังหน้าผาก เสียงกระซิบเบาๆ ของเฉินหมิงเหยาทำให้เขารู้สึกโล่งอก “กลับมาแล้ว?” เขาถามนางทว่าคล้ายนางไม่ได

นางอมยิ้ม “ท่านอ๋องออกจะใจดีนี่เพคะ ไม่ฉวยโอกาสตอนนี้ก็โง่เต็มทนสิ”“ทำไม คิดจะฝึกเขาให้เป็นคู่แข่งของเฉินซวี่เสียน?” “คู่แข่งอะไรกันเพคะ หม่อมฉันก็แค่อยากทำให้ความฝันของเขาเป็นจริงก็เท่านั้นเอง ปีหน้าเขาก็จะครบสิบขวบอย่างไรก็ต้องมีเส้นทางเป็นของตัวเอง”“ใช่ เจ้าเองก็จะครบสิบสี่ เส้นทางของเจ้าเองก็เริ่มชัดเจนขึ้นแล้ว เห็นว่าทางฝั่งจวนอวี้กั๋วกงกำลังรวบรวมสินสอดแล้ว เกรงว่าไม่นานก็คงส่งแม่สื่อไปเจรจาหมั้นหมาย” เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้าต้องแสดงความยินดีล่วงหน้าหรือไม่”“ทรงยินดีกับหม่อมฉันแล้วเพคะ” นางถลึงตาให้เขาจากนั้นลุกขึ้น “หม่อมฉันจะไปดูว่ายาของท่านอ๋องได้ที่แล้วหรือยัง”เขามองนางเก็บชามแล้วกำลังจะเดินออกไป “พรุ่งนี้พาเขามาหาข้าจะได้มีข้ออ้างของการพบกันและถูกชะตา”นางหันขวับกลับมาทันทีด้วยรอยยิ้มกว้าง “ตกลงเพคะ!”เขาถอนหายใจ “ตามอารมณ์เจ้าไม่ทันจริงๆ แต่เอาเถิด” แล้วเขาก็หลุดหัวเราะออกมาทุกคนในจวนล้วนประหลาดใจ... ทันทีที่ได้ยินว่าเฉินซวี่เสียนกำลังจะพาเฉินเล่อเยว่ติดตามไปที่สำนักศึกษาหลวง ทั้งนี้ก็เพื่อขอคำแนะนำกับอาจารย์พิณที่มีชื่อเสียง นึกไม่ถึงว่าเฉินหมิงเหยากลับขอพาน้องชายกับ

นางยิ้มให้บิดา “ลูกกำลังหาทางที่ประนีประนอมกับทุกฝ่ายท่านพ่อไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ อย่างน้อยอวี้กั๋วกงซื่อจื่อก็คงไม่มีทางไม่ดีต่อลูก”บิดาของนางมีท่าทางคล้ายอยากพูดอะไรทว่านางตัดบท “ท่านพ่อ วันนี้...ลูกขอไม่อยู่นะเจ้าคะ”“ได้ ก็แค่แม่สื่อมาเพื่อส่งหนังสือทาบทาม เจ้าไม่ต้องอยู่ก็ได้ แต่วันที่อวี้กั๋วกงฮูหยินมาเพื่อมอบของขวัญ เจ้าไม่อยู่ไม่ได้”นางยิ้ม “ขอบคุณเจ้าค่ะ ลูกอยากออกไปเดินเล่นให้อารมณ์ดีเสียหน่อย”นาง...อายุครบสิบสี่ปีแล้ว ทว่าไม่มีจดหมาย ไม่มีของขวัญ เฉินหมิงเหยาตรงไปที่ตรอกเฮยเสอ เปลี่ยนชุดสวมชุดบุรุษเรียบง่าย รวบม้วนมวยผมเช่นบุรุษผูกริ้วแพร จากนั้นจังให้หงอวี๋ไปยังหอเซียงโหลวเป็นเพื่อนนางทันทีที่ได้พบแม่นางฮั่วหลัน นางตกตะลึงในความงดงามของอีกฝ่าย ลึกๆ ยังแอบคิดว่าอีกฝ่ายคงจะเป็นคนรักของ...เซียวเหยี่ยนหยาง?คนงามยกพัดขึ้นป้องปากหัวเราะอย่างมีจริต ผายมือเชิญนางนั่งลง “ข้าเคยสงสัยมาโดยตลอด ท่านอ๋องกำชับด้วยท่าทีจริงจัง หากมีคนถือป้ายหยกมาขอพบข้า ไม่ว่าจะงานยากเย็นเพียงใด ไม่ว่าจะต้องสังหารผู้ใด ข้าจะต้องทุ่มเททำให้สำเร็จ“สะ...สังหาร?!” นางเกือบทำจอกชาหลุดมือ “ข้าไม่ได้จะสังห

ฮองเฮามีรับสั่งให้คนของจวนเฉินโหวเข้าวังหลวง มีงานเลี้ยงเล็กๆ เพื่อแสดงความยินดีกับการหมั้นหมาย นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเล่อเหยาได้มีโอกาสได้เข้าวังหลวง ทั้งยังได้เข้าไปในฐานะหนึ่งในคุณหนูจวนเฉินโหว มิใช่ติดตามบิดา โหวฮูหยิน หรือพี่ชายเข้ามาฐานะของนางไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่มีสิทธิ์เข้าออกวังหลวง ทั้งยังไม่ต้องคาดหวังว่าจะมีรับสั่งให้นางเข้าเฝ้า ด้วยนางมิใช่ท่านหญิง แม้เป็นบุตรสาวเฉินโหว พี่ชายเป็นซื่อจื่อ หากแต่นางก็ยังคงเป็นเพียงบุตรสาวที่เกิดจากอนุ!!จวนโหวมีสิ่งที่ต้องยึดถือปฏิบัติ วังหลวงยิ่งเคร่งครัดกว่าเรื่องลำดับขั้น แม้แต่ในยามที่เดินนางก็ยังอยู่หลังสุดเสมอ สายตามักเห็นเพียงแผ่นหลังสง่างามของพี่สาวซึ่งเป็นถึงท่านหญิง นางไม่เพียงเป็นที่ยกย่องเอ็นดูของฮ่องเต้และฮองเฮา แต่นางยังมีชาติกำเนิดที่สูงส่ง มีผู้คนล้อมหน้าล้อมหลัง ไม่เหมือนนางที่ยากนักจะมีคนชายตามอง อย่าว่าแต่จะมีคนให้ความสำคัญเลย แม้จะเอ่ยถึงก็ยังลำบากนักเห็นสายตาของพี่ชายที่มองมาด้วยความห่วงใย นางพยายามฝืนยิ้ม ตลอดมาเป็นเช่นนี้เสมอ แม้เป็นบุตรสาวเฉินโหวเช่นกัน แต่มักมีเส้นคั่นที่ชัดเจนซึ่งแม้แต่มารดาของนางเองก็ได้แต่ยอมรั