บททั้งหมดของ บุพเพผูกรัก: บทที่ 41 - บทที่ 50

กุ่ยเหออึ้งงันไปนานมาก ยังไม่ทันถามอีกฝ่ายก็กล่าวต่อไป “ข้าแอบได้ยินตอนที่หัวหน้าเหยียนเข้าไปสนทนากับผู้บัญชาการเสิ่น เขาเตือนให้หัวหน้าเหยียนไปจากเมืองหลวงหากยังอยากมีชีวิตอยู่ ข้าไม่เข้าใจเลยจริงๆ หัวหน้าเหยียนเป็นคนของรัชทายาท การก่อกบฏเขาเองก็มีความชอบ เพราะอะไรไทเฮาจึงต้องการชีวิตเขา”กุ่ยเหอไม่ได้พูดอะไรหลังได้ยินเรื่องดังกล่าว ในใจของเขาได้แต่ก่นด่าชนชั้นสูงที่ชอบวางตัวสูงส่ง ไทเฮาไม่ต้องการชีวิตของเหยียนซีสิแปลกหรือหากวันหนึ่งรัชทายาททรงล่วงรู้ความจริง ไม่แน่ว่าแม้แต่รัชทายาทเองก็อาจต้องการเอาชีวิตเหยียนซีอีกคนก็เป็นได้!!!กลับมาถึงบ้านฮูหยินของเขากำลังปลอบเหยียนซื่อ ด้วยอาการของเหยียนซียังคงไม่อาจเรียกว่าปลอดภัย เขาเห็นท่านอาจารย์หลิงและหลิงอวิ๋นเคร่งเครียดอยู่กับการพยายามช่วยชีวิตชายหนุ่มมองเห็นบิดาที่สนับสนุนบุตรสาว แม้ว่าเส้นทางที่นางเลือกอาจทำให้นางและตัวเขาต้องเสี่ยงชีวิต กุ่ยเหอมองบุตรสาวของตนที่ยังเล็กนัก ใคร่ครวญว่าหากเป็นเขาจะยอมให้บุตรสาวทำเช่นนี้หรือไม่ คุ้มกันแล้วหรือที่ปล่อยให้นางเลือกชีวิตที่อาจมองไม่เห็นวันพรุ่งนี้จริงอยู่ว่าตั้งแต่แรกเขาล่วงรู้และตระหนักในค

เหยียนซีถอนหายใจออกมา “อวิ๋นอวิ๋นเจ้าฟังที่ข้าพูด...”“ท่านต้องยั่วโมโหข้าให้ได้ใช่หรือไม่” นางหน้าบึ้ง “ดื่มยา...หลังจากนั้นข้ายังต้องดูว่าแผลที่หลังของท่านไม่ได้ติดเชื้อ”เหยียนซียอมดื่มยาในที่สุด เขาเห็นนางจ้องเขม็งก็ได้แต่จนใจ “ข้าหมดสติไปกี่วัน”“หมดสติ?” นางเลิกคิ้วมองเขา “ท่านลองนึกดูดีๆ บางทีท่านอาจพบว่าตัวเองกำลังเดินข้ามสะพานไน่เหอไปแล้ว ไม่ก็บางทีท่านอาจเห็นแม่น้ำวั่งชวน”เหยียนซีกระแอมออกมา “หลายวันสินะ” เขาได้แต่พึมพำเสียงเบา“สิบวัน” นางตอบก่อนรับถ้วยยาที่เขาดื่มหมดไปวางยังขอบหิน “ถอดเสื้อ”เขาสะดุ้งมองนางตาค้าง“ข้าจะเปลี่ยนผ้าพันแผลและดูว่าแผลติดเชื้อหรือไม่ ท่านคิดอะไรอยู่”“เจ้าเป็นสตรี บางครั้งคำพูดเช่นนี้...”หลิงอวิ๋นถลึงตาให้เขา “แล้วท่านจะทำไม”หลังจากนั้นนางก็ทำแผลเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เขาเงียบๆ ไม่พูดไม่จา สีหน้ายิ่งมาก็ยิ่งเย็นชา หลังจากทำแผลเสร็จสีหน้าของหลิงอวิ๋นดีขึ้นเล็กน้อย นางเช็ดมือจากนั้นกำลังจะยกของออกไปเก็บโดยไม่พูดอะไรเหยียนซีถอนหายใจยอมแพ้ในที่สุด เขาคว้าแขนเสื้อของนางเอาไว้ “อวิ๋นอวิ๋น อย่าโกรธอีกเลย ข้าเพียงไม่อยากให้เจ้ากับท่านอาจารย์หลิงต้องมาเส

“เจ้าต้องเข้าใจว่ากว่าซีฉู่จะมีวันนี้นั้น...ไม่ง่าย เสด็จย่าผ่านเรื่องราวมามายมาก ต้าฉู่เกิดความแตกแยกเพราะเชื้อพระวงศ์ไม่ลงรอย ซีฉู่ก่อตั้งขึ้นด้วยความร่วมมือของตระกูลที่มีอิทธิพลหลายตระกูล หากมีคนล่วงรู้ว่านอกจากเราแล้ว ข้างนอกนั่นยังมีเชื้อพระวงศ์ที่เป็นสายตรงของอดีตฮ่องเต้ต้าฉู่ เจ้าคิดหรือว่าเรื่องที่เสด็จย่ากำลังทรงหวาดระแวงจะไม่มีทางเกิดขึ้น”หญิงสาวได้ยินก็เม้มปากพูดไม่ออก เรื่องเช่นนี้ไม่มีผู้ใดสามารถรับประกันได้จริงๆ“ได้ยินจากท่านอาจารย์หลิงเรื่องข้อเสนอของเจ้า เรากำลังรอฟังจากปากเจ้าอยู่”นางเงยหน้าขึ้นมองเซียวหร่วนคุนอย่างมีความหวัง“ขอเพียงยอมไว้ชีวิตพวกเขาแม่ลูก หม่อมฉันจะรั้งอยู่ที่เมืองหลวงไม่จากไปตลอดชีวิต จะช่วยท่านพ่อสอนสตรีที่อยากมีความรู้เรื่องการแพทย์ในสำนักโอสถอวี่หลิง หม่อมฉันสามารถช่วยเพิ่มอัตราการรอดชีวิตของสตรีมีครรภ์หลังคลอดบุตร หมอไม่จำเป็นต้องมีแค่บุรุษ แต่สตรีก็สามารถทำได้ดีเช่นกัน”เซียวหร่วนคุนยิ้มให้นาง “เราจะรับข้อเสนอของเจ้า”นางเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ“เพียงแต่...เรามีข้อแม้สองข้อ”“เพคะ”“ข้อแรกในสิบวันนี้ห้ามเจ้าออกตามหาเหยียนซีและมารดา”อะไรน

ถึงอย่างนั้นทั่วๆ ไปแล้วเขาก็เหมือนคนธรรมดาที่สามารถใช้ชีวิต แม้ไม่อาจใช้วรยุทธ์แต่การเป็นอิสระจากทุกเรื่องหลังเหตุการณ์ผ่านมา เขาสูญเสียเท่านี้นับว่าน้อยมาก หากเทียบกับเรื่องที่หลิงอวิ๋นกับบิดาพยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อช่วยเขากับมารดานางสูญเสียอิสระไม่อาจไปจากเมืองหลวงจนสิ้นใจ...“เราติดค้างนางกับบิดามากเหลือเกิน” เหยียนซื่อยังคงน้ำตาริน “นางเป็นคนดีมาก”“นางเป็นคนใจอ่อนขี้สงสารขอรับ” เขายิ้มขณะกล่าวถึงหญิงสาว มารดาของเขาหันมาสบตา“รักนางมากเลยหรือ”เขายิ้ม “รักมาก มากจนคิดจะใช้ความสงสารนี้ผูกมัดนาง” เขาไม่รู้สึกผิดสักนิดในยามที่กล่าว หากแต่มารดากลับยิ้มให้เขา“แม่เองก็เป็นสตรี เจ้าคิดหรือว่าลำพังแค่ความสงสารจะรั้งนางเอาไว้ได้ นางเองก็ต้องมีใจให้ลูกของแม่เช่นกัน”“ขอรับ” เขาพยักหน้า “ในชีวิตนี้ข้าไม่เคยคิดว่าตัวเองโชคดี เว้นเพียงเรื่องนี้เรื่องที่ข้าได้พบอวิ๋นอวิ๋น ดังนั้นข้าต้องพิสูจน์ตัวเองว่าคู่ควรกับนาง”“เจ้าหมายถึงเรื่องอะไร”เหยียนซียิ้มให้มารดา “ตอนนี้มิใช่ขุนนางแล้ว ข้ามีเวลาว่างมากมาย”“เวลาว่าง? เจ้าจะใช้เวลาว่างไปทำอะไร”“สร้างฐานะขอรับ”เห็นมารดาของเขาเลิกคิ้วมองด้วยความ

หญิงสาวหัวเราะ “ใครใช้ให้ท่านน่ามอง” ได้ยินเสียงเขาถอนใจอย่างยอมแพ้ หลิงอวิ๋นเขย่ามือเขาด้วยสายตารอคอย “ว่าอย่างไรท่านพ่ออนุญาตหรือไม่”เหยียนซีพยักหน้า “อนุญาตแล้ว”“ดียิ่ง!!!” นางจะได้มีโอกาสไปเดินเที่ยวในงานเทศกาลโคมไฟ[1]แล้ว!!!เทศกาลหยวนเซียวคึกคักเต็มไปด้วยโคมไฟสีแดงทั้งสองฝั่งถนน หลิงอวิ๋นซึ่งนั่งอยู่บนรถม้าเปิดม่านออกดูด้วยความตื่นเต้น นางกับบิดาสนทนากันด้วยรอยยิ้มขณะบิดาเล่าให้ฟังว่าในอดีตเคยพบกับมารดาในงานเทศกาลหยวนเซียวก่อนไปเดินเล่นเพื่อชมดูโคมไฟ เหยียนซื่อมีน้ำใจชวนไปที่บ้าน ทั้งนี้เพราะนางเข้าครัวด้วยตัวเองเพื่อปั้นขนมทังหยวน[2]สำหรับเทศกาลนี้โดยเฉพาะทังหยวนที่ทำจากแป้งข้าวเหนียวปั้นเป็นลูกกลมๆ ข้างในมีไส้งาดำและไส้ถั่วแดง แป้งเหนียวหนุบ รสชาติหวานกลมกล่อมมีกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาติดปลายลิ้น อร่อยจนหลิงอวิ๋นเคี้ยวแก้มป่อง บรรยากาศในบ้านหลังเล็กซึ่งเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ทำให้หญิงสาวมองเหยียนซีด้วยรอยยิ้มกว้างตอนออกมาเดินเล่นเหยียนซื่อและบิดาของนางไม่ได้มาด้วยเพราะเดินไม่ไหว บิดาของนางนัดกับท่านอาจารย์เยี่ยนเพื่อไปดื่มชานั่งชมเทศกาลที่หออวี๋สุ่ย ที่นั่นเองหลิงอวิ๋นจะไปรั