All Chapters of บุพเพผูกรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ในฐานะขุนนางฝ่ายตรวจราชการราชสำนัก เหยียนซีมีเรื่องมากมายให้รับผิดชอบ ในวันที่หลิงอวิ๋นปักปิ่นเขาจำเป็นต้องออกนอกเมือง อีกทั้งการออกไปครั้งนี้ยังต้องอยู่นอกเมืองกว่าสิบวันในยามที่ขี่ม้าผ่านยังถนนที่เป็นทางขึ้นหลงซาน เห็นรถม้ามากมายจอดขวางทางอยู่จึงหยุดสังเกตการณ์ดูเหมือนพิธีปักปิ่นจะจัดขึ้นเงียบๆ และเรียบง่าย หลิงหนานไม่อนุญาตให้ผู้ใดก็ตามขึ้นเขาไปยังเรือนพัก นอกเสียจากเป็นคนของวังหลวง ดังนั้นไม่ว่าผู้ใดที่หมายขึ้นเขาไปด้วยเห็นว่ามีงานสำคัญ คนเหล่านั้นจึงถูกคนของสำนักโอสถกันออกมาจนสิ้น“หัวหน้าเหยียน ท่านคิดว่าบุตรสาวท่านอาจารย์หลิงผู้นี้ใช่มีอะไรผิดแปลกหรือไม่ เพราะเหตุใดผู้คนจึงไม่มีใครเคยพบนางมาก่อน”“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าไม่เคยมีคนพบนางมาก่อน”“เอ๋ ก็ผู้คนล้วนกล่าวกันเช่นนั้น”“คนที่กล่าวเป็นผู้ใด เกี่ยวข้องอะไรกับสำนักโอสถ เจ้าเป็นถึงคนของฝ่ายตรวจราชการราชสำนัก ได้ยินสิ่งใดมาก็เชื่อ?” เหยียนซียิ่งพูดน้ำเสียงก็ยิ่งเย็นชา“แต่...ไม่เคยมีใครเคยกล่าวถึงเลยนี่ขอรับว่าเคยพบนาง นางหน้าตาเป็นอย่างไร พิกลพิการหรือไม่ ที่สำคัญหากนางเคยลงเขามาก็ต้องมีคนเคยพบเห็น”“แล้วหากไม่เคยมีใครพบนางแล

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรชายหนุ่มจึงมั่นใจว่าคนเหล่านั้นต้องไล่ตามเขาแน่ๆ เขาเดินทางแม้ปลอมตัวแต่ไม่ได้ปกปิดใบหน้า ลางสังหรณ์บอกเขาว่าคนเหล่านั้นต้องคิดว่าหลักฐานสำคัญและสำนวนการสืบสวนต้องอยู่ที่เขา ดังนั้นเขากับคนส่วนหนึ่งจึงแยกออกมาแม้คาดเดาไม่ถูกเสียทีเดียวเพราะคนพวกนั้นแบ่งเป็นสองกลุ่มไล่ตามสองฝ่าย แต่คนส่วนมากก็ไล่ตามเหยียนซีกับคนของเขาอีกสามคนมาเขาไม่หวังให้คนเหล่านี้ไล่ตามไปจนถึงหมู่บ้าน เพราะหากเป็นเช่นนั้นอาจมีชาวบ้านบาดเจ็บ ดังนั้นเมื่อถึงครึ่งทางจึงคิดจะหันกลับไปตั้งรับคนคำนวณไหนเลยจะสู้ฟ้าลิขิต!!!เหยียนซีสบถเสียงดังลั่นเมื่อพบว่าด้านหน้ามีรถม้ากำลังมุ่งตรงมายังวงการต่อสู้ รถม้าคันนั้นเพิ่งเลี้ยวผ่านมุมถนน เมื่อม้าได้กลิ่นเลือดและกลิ่นไอสังหารจึงสูญเสียการควบคุม มันวิ่งหลุดออกไปยังข้างทาง เสียงกรีดร้องของอิสตรีดังออกมาจากรถม้า“หัวหน้าเหยียนนั่นรถม้าของสำนักโอสถอวี่หลิง!”เดิมทีรถม้าจากจวนขุนนางหรือรถม้าของชนชั้นสูงจะมีป้ายแขวนเอาไว้ คนของเขาตะโกนบอกหลังมองเห็นป้ายของสำนักโอสถสำนักโอสถ... เสียงสตรี...“อวิ๋นอวิ๋น!?” หัวใจของเขาหล่นวูบ นางเพิ่งปักปิ่นมิใช่หรือเหตุใดนั่งรถม้าออ

ในห้องที่มีเพียงแสงเทียนวอมแวม เหยียนซีนั่งมองขวดยาสมานแผลนิ่ง นึกถึงใบหน้านวลน่ามองที่ดวงตาส่องประกายความโกรธขึ้ง คิ้วเรียวที่เลิกขึ้นมองเขา ริมฝีปากอิ่มที่เผลอเม้มแน่นยามที่นางครุ่นคิดเขาเคยพบตอนนางอายุเพียงสิบสอง บัดนี้นางอายุครบสิบห้า ผ่านพิธีปักปิ่นแล้วอย่างสมบูรณ์ เมื่อก่อนเขาเพียงคิดว่านางน่ามอง แม้แต่งกายเป็นหนุ่มน้อยดวงตาก็ยังเต็มไปด้วยแรงดึงดูด วันนี้ได้พบกันเขาจำนางได้ในทันที ...ยอมรับว่าเขาตะลึงไปครู่หนึ่งไม่พบกันสามปี...อวิ๋นอวิ๋นกลับกลายเป็นโฉมสะคราญที่ยากจะละสายตาเหยียนซีวางขวดยาลงบนโต๊ะ ถอดเสื้อออกจากนั้นเดินเข้าไปยังหลังม่านกั้น น้ำร้อนที่เสี่ยวพั่งเตรียมไว้ให้ตอนนี้เย็นเยียบเพราะเขากลับดึกมาก แต่เขาจำเป็นต้องชำระล้างร่างกายเพื่อทำแผลใส่ยามือใหญ่ลูบไปยังแผลเป็นมากมายบนร่างกายของตนเองบาดแผลน่ากลัวนี้...นางจะคิดเช่นไรหากเห็นมัน จะหวาดกลัวมันหรือไม่ จะรังเกียจ หรือนางจะสงสารเขากันเหยียนซีถอนหายใจกับตัวเองด้วยความจนใจ...พานพบอีกคราเขากลับไม่อาจนำนางออกไปจากความคิด ทั้งไม่อาจหยุดคิดเรื่องของนางได้เลยสักอึดใจ“หัวหน้าเหยียนท่านได้ข่าวหรือยังขอรับ” ทันทีที่ไปถึงอวี้สื

หลิงอวิ๋นหญิงสาวยังคงขมวดคิ้วมองตามชายหนุ่มที่ควบม้าออกไปกับคนของเขาอีกกว่าสิบคน วันนี้ในใจของนางสับสนวุ่นวายทั้งเต็มไปด้วยความกังวล คราแรกที่ได้เข้าวังหลวงแน่นอนว่านางตื่นเต้นมาก วังหลวงทั้งหรูหราและงดงามเต็มไปด้วยสิ่งไม่คุ้นตาน่าสนใจแน่นอนว่าหลังจากได้เห็นแล้วความตื่นเต้นเหล่านั้นก็ค่อยๆ หายไป ทั้งนี้ก็เพราะนางรู้ดีว่าภายใต้ฉากหน้าอันงดงามหรูหรานั้น มันเต็มไปด้วยความน่ากลัวของการแก่งแย่งช่วงชิงฮองเฮามีรับสั่งให้นางเข้าเฝ้า แน่นอนเรื่องนี้นางตระหนักดีตั้งแต่แรกว่ามีบางอย่างแอบแฝงซึ่งมันก็จริง ตำหนักในมีสตรีชั้นสูงมากมายมารอเข้าเฝ้า พวกนางล้วนพูดจากับนางด้วยความเป็นกันเอง กระทั่งต่อมาต่างก็กล่าวถึงบุตรชายของตนต่างๆ นานาด้วยความชื่นชม ยังดีที่ตำหนักในหากไม่ได้รับอนุญาต บุรุษจะไม่มีทางได้ก้าวล่วงล้ำ ดังนั้นหลิงอวิ๋นจึงได้แต่โล่งใจที่ไหนได้ตอนเดินออกมาจากตำหนักของฮองเฮา นางกลับบังเอิญได้พบกับท่านอัครเสนาบดีกับบุตรชายคนรองเข้าพอดี ฮูหยินอัครเสนาบดีแสร้งทำเป็นประหลาดใจ ทว่าก็ยังแนะนำให้นางรู้จักกับอวี่เฉิงผู้เป็นบุตรชายได้ยินมาว่าอวี่เฉิงผู้นี้คือทั่นฮว่า[1]ของปีแรกที่มีการสอบ หลังฮ่

ในสำนักโอสถหลิงอวิ๋นมักได้รับอนุญาตให้เข้ามาเดินเล่นเฉพาะช่วงกลางคืน หลังจากทุกคนเลิกเรียนกลับไปแล้ว บางครั้งนางก็ได้มีโอกาสคารวะเหล่าอาจารย์ที่ช่วยบิดาสั่งสอนศิษย์ แต่ทุกคนล้วนได้รับความไว้ใจจากบิดาและจำนางได้ ดังนั้นทันทีที่ทุกคนเห็นก็ปล่อยให้หลิงอวิ๋นเข้าไปด้านในเสียงซุบซิบดังขึ้นด้านนอกเกี่ยวกับฐานะของนาง ทุกคนล้วนเดาได้ทันทีว่านางก็คือหลิงอวิ๋น บุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านอาจารย์หลิงหนานเจ้าสำนักโอสถอวี่หลิงตอนนั้นหญิงสาวไม่ได้คิดอะไรเพียงห่วงใยบิดาที่ร่างกายแข็งแรงมาโดยตลอด บัดนี้กลับได้ยินว่าเขาหมดสติไปขณะทำการสอนการปรุงยาชั่วขณะที่อาจารย์ท่านหนึ่งบอกนางว่าองค์รัชทายาทก็ทรงประทับอยู่ นางยอบกายให้เขาอย่างรีบร้อนจากนั้นวิ่งตรงไปยังข้างเตียง“ท่านพ่อ” บิดาของนางยังคงมีสติ นางคว้าข้อมือของเขาตรวจชีพจรโดยไม่เอ่ยปากถามผู้ใด คิ้วเรียวขมวดมุ่นเพราะชีพจรของบิดาก็ปกติดี“พ่อไม่เป็นไร” เขาบอกนางเสียงเบาจากนั้นค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง หลิงอวิ๋นรีบช่วยพยุงให้บิดานั่งพิงหัวเตียง ด้านหลังมีเสียงเปิดประตูเข้ามา กลิ่นยาลอยมาก่อนที่เด็กรับใช้คนหนึ่งจะนำยามาส่งให้นาง“คุณหนูหลิง ยานี้ท่านอาจารย์เยี่ยนเ