บุพเพผูกรัก

บุพเพผูกรัก

last update最後更新 : 2026-03-22
語言: Thai
goodnovel16goodnovel
評分不足
57章節
1.9K閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

นางเอกเก่ง

พีเรียด

หมอผู้มีพรสวรรค์

กล้าหาญ

สวย

ความรักครั้งแรก

หลิงอวิ๋น อวิ๋นอวิ๋น บุตรสาวคนเดียวของศิษย์แห่งเทพโอสถที่หลงเหลืออยู่ หลังเกิดสงครามแบ่งต้าฉู่ออกเป็นสามแคว้น นางลืมตาขึ้นมาด้วยความทรงจำจากโลกเดิม บิดารักและตามใจที่สุด เพราะชื่อเสียงของบิดาทำให้เขาเลือกที่จะเก็บงำนางเอาไว้จากคนนอกจนอายุสิบห้า หลิงอวิ๋นบังเอิญช่วยชีวิตบุรุษผู้หนึ่งเอาไว้บนเขา บุรุษที่นางเลือกแม้มีคนที่ดีพร้อมกว่าเขามากมาย เหยียนซี หัวหน้าเหยียนผู้หล่อเหลาเก่งกาจแห่งอวี้สื่อต้าฟู ชาติกำเนิดทำให้เขาจำต้องกลายเป็นบุรุษไร้วรยุทธ์ ทั้งยังต้องลาออกจากราชการ เขาโดดเดี่ยวมาทั้งชีวิตกระทั่งได้พบกับหลิงอวิ๋น แม้พยายามพาตัวออกห่างด้วยกลัวนางได้รับอันตราย แต่หัวใจกลับเอาแต่เรียกร้องให้เข้าใกล้นาง ชะตาพานพบ บุพเพผูกพัน แม้พยายามแล้วที่จะปฏิเสธ หากแต่หัวใจรักกลับไม่ยอมเชื่อฟัง ด้วยนางเป็นหนึ่งเดียวที่เป็นดังแสงนำทางชีวิต

查看更多

第 1 章

บทที่ 1.1

—Celia, ¿ya lo decidiste? ¿En serio quieres solicitar tu traslado al Clínica Santa María?

El director de la clínica, Samuel López, la miraba con incredulidad, sosteniendo en la mano la solicitud de traslado de trabajo de Celia.

Ella bajó levemente la mirada, dejando escapar una sonrisa amarga.

—Sí, ya lo he decidido.

Al ver su actitud determinada, Samuel suspiró, pero al final firmó la solicitud.

Apenas salió de la oficina del director, Celia se encontró con César en el pasillo. Luego, vio a Sira Núñez, quien se vestía con una bata blanca de médica, acompañada de su hijo, Óscar Núñez.

Se detuvo bruscamente al ver tal "bonita escena" porque los tres parecían una verdadera familia; Sira caminaba al lado de César, sosteniendo la mano de su hijo, mientras el niño tomaba la mano de César con una radiante sonrisa.

Dicha escena le causó tristeza e incomodidad a Celia. César los trataba con tanta paciencia y ternura, pero ella nunca tuvo la oportunidad de disfrutar de todo eso.

Sabía que él la odiaba. Sira fue su primer amor, pero Celia logró casarse con él tras un trato especial con su abuela. Solo después del matrimonio, se enteró de que ellos habían roto. Por lo tanto, para César, ella era una malvada que se convirtió en su esposa valiéndose de sucias artimañas y aprovechando su debilidad.

Sin embargo, él nunca sabría que ella lo conoció antes que Sira, pero lamentablemente, él la había olvidado.

Celia creía que, si ella se casaba con él, este la recordaría de nuevo. Y de esta manera, podría cambiar la indiferente actitud de él.

No obstante, dicho pensamiento era un error. Él la odiaba, ¿cómo era posible que la amara? Si él tuviera algo de amor hacia ella, no habría declarado a todos que seguía siendo soltero después del matrimonio, ni habría tampoco pretendido no conocerla.

—¿Doctora Sánchez? —Sira la vio y la saludó.

Al mismo tiempo, César se puso serio, clavando su mirada en Celia, como si temiera que ella revelara su vínculo.

Celia sintió un ataque de dolor en el corazón por su indiferencia, pero de inmediato recuperó la calma y reaccionó.

—Buenos días, doctora Núñez y a usted señor Herrera.

Hacía poco César había invertido en el Clínica Central y ahora era uno de los accionistas. Celia sabía que él no lo hizo por ella, sino por Sira.

Poco después del regreso al país de Sira, él le dio un trabajo en la clínica. Era una recién llegada, pero consiguió fácilmente el puesto de directora de cirugía. Todo el mundo entendía que su respaldo era César. Además, en cuanto a los rumores en la clínica, los cuales decían que él era su novio, César nunca había dado una explicación.

Sira tomó muy naturalmente el brazo de César y le respondió:

—Encantada, doctora Sánchez. Has trabajado más tiempo en la clínica, pero yo acabo de empezar mi trabajo aquí. Apreciaré mucho de su ayuda.

Antes de que Celia le respondiera, el niño abrazó a César y le pidió:

—Papá, ya estoy muy cansado. ¿Me cargas un poquito, por favor?

Al escucharlo, ella se puso tensa. ¿El niño acaso lo había llamado papá?

Sira puso cara de enojo y lo regañó:

—Osqui, ¿¡cómo se te ocurre a llamarlo así!?

Dicho esto, se disculpó con César mirándolo con fingidas disculpas.

—Perdón, César, es solo una broma de Óscar.

César le echó un vistazo a Celia. Sin mostrar rastro alguno de ira, levantó con suavidad a Óscar y le dijo a Sira:

—No te preocupes.

—¡Me encanta quedarme con papá César! —Dijo Óscar aferrándose al cuello de César. —¡Ojalá fuera mi papá de veras!

—¡Travieso! —Rio Sira dándole un coscorrón.

Celia apretó con fuerza los puños. En realidad, nunca había visto a César ser tan tierno y atento.

"Olvídalo, Celia. De todos modos, ni con fuego descongelarías un témpano de hielo como César. Así será el mejor resultado", pensó ella.

Se obligó a tragar toda esa amargura y pasó junto a los tres para entrar en el ascensor.

***

Celia no le informó a nadie que había presentado la solicitud de traslado de trabajo, ni se lo había dicho a César porque no le parecía necesario. Después de todo, tal vez a él no le interesaría su decisión.

Llegó a la casona de la familia Herrera en su auto, y tocó el timbre en la puerta. Pronto, la ama de llaves, Marina, abrió la puerta y la saludó.

—Señorita, buenos días.

—¿La abuela está en casa? —Celia le preguntó.

—Sí, pase usted por aquí, señorita. —Marina le mostraba mucho respeto cuando hablaba con ella.

La abuela de César, Valeria Muñoz, era la respetada matriarca de la familia. Tras el fallecimiento de su marido, ella tenía la máxima autoridad en decidir todos los asuntos de la familia.

Provenía del Sur, de una familia de magnates comerciales. Cuando era joven, tenía un carácter muy fuerte y decidido. Aunque su suegra no le caía bien, nunca se atrevió a causarle problemas.

Marina llevó a Celia a la sala de oración, donde Valeria se arrodillaba en un reclinatorio, con una cruz entre las manos.

—Señora, ha llegado la señorita Sánchez.

Valeria abrió los ojos y giró la cabeza para mirar a Celia.

—Ven aquí y siéntate.

Marina salió de la sala. Celia se arrodilló en el reclinatorio junto a la anciana y se persignó ante la escultura de Jesús.

Valeria era una devota católica. Siempre visitaba el convento para meditar, y a menudo se quedaba allí más de dos semanas.

—Abuela, deseo divorciarme de César.

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
57 章節
บทที่ 1.1
เดิมที ‘หลิงอวิ๋น’ เคยได้ยินได้ฟังมามากเรื่องราวที่ว่าความตายแท้จริงแล้วหาใช่จุดสิ้นสุดไม่ ด้วยความเชื่อและความยึดถือในเรื่องของวัฏสงสาร[1]ทำให้ทุกคนรอบตัวล้วนเชื่อในเรื่องอดีตชาติหากทำความดีให้มากในชาตินี้ ชาติหน้าจะได้เกิดและมีชีวิตที่ดีกว่าชาตินี้หรือที่ผ่านมา แต่หากไม่...ชาติหน้าก็จะเกิดมาเพื่อชดใช้กรรมที่ได้ทำไว้ดังนั้นหลายคนจึงเชื่อว่าที่ตนลำบาก อาจเป็นเพราะกำลังชดใช้การกระทำในชาติที่แล้วอยู่ถึงอย่างนั้น...ใครเล่าเคยพิสูจน์ว่าเรื่องเหล่านั้นเป็นเรื่องจริง เพราะแม้มีคนกล่าวว่างมงายแต่ยังมีความเชื่อที่มาหักล้างคำถามที่ว่า เพราะอะไรคนเราจึงลืมเรื่องราวในอดีตชาติ?คำตอบ...นั่นก็เพราะทุกคนที่ต้องไปเกิดใหม่ในโลกหน้า ล้วนต้องข้ามแม่น้ำวั่งชวน สะพานไน่เหอ ก้าวผ่านหินซานเซิง จากนั้นก็ต้องดื่มน้ำแกงยายเมิ่งเพื่อให้ลืมเรื่องราวจากภพชาติที่ผ่านมาทั้งสิ้นทุกขั้นตอนนั้นเมื่อลืมตาขึ้นมาในชาติภพใหม่ ทุกคนล้วนต้องลืมสิ้นและกลายเป็นคนใหม่ที่มีเงาของอดีตชาติอย่างกรรมดีกรรมชั่ว เป็นตัวกำหนดเส้นทางชีวิตในชาติปัจจุบันใช่...มันสมควรเป็นเช่นนั้น หากไม่ใช่ว่าชาตินี้หลิงอวิ๋นลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของ
閱讀更多
บทที่ 1.2
ตอนนางอายุครบสองขวบ บิดาของนางมองเห็นถึงความทุกข์เข็นหากปล่อยให้หวังกั๋วกงสามารถเข้ายึดซีฉู่ คนผู้นี้มองเห็นเพียงอำนาจและความยิ่งใหญ่ของตน ผู้ใดกล้าต่อกรเขาล้วนสังหารโดยไม่ลังเล ผิดกับชินหวางแห่งต้าฉู่ที่ลุกขึ้นสู้เพื่อปกป้องประชาชนหลิงอวิ๋นมองบิดาที่ทางหนึ่งแบกนางในวัยสองขวบเอาไว้บนหลัง อีกทางก็ช่วยรักษาทหารในค่ายที่บาดเจ็บกลับมาไม่เพียงเท่านั้นเขายังสอนสั่งศิษย์ที่เป็นนายทหารเพื่อแบ่งเบางานดูแลคนเจ็บ และนั่นทำให้นางตั้งใจฟังและเรียนรู้โดยที่นางเองก็ไม่รู้ตัวสงครามกินเวลานานถึงสามปี กระทั่งในที่สุดหวังกั๋วกงก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ซีฉู่รวบต้าโจวเข้าเป็นหนึ่งแต่กลับไม่อาจทำสงครามกับแคว้นเซี่ยต่อไป ทั้งนี้ก็เพราะความเสียหายมีมากมายจนฮ่องเต้ซีฉู่ตัดสินพระทัยเจรจาสงบศึกสองแคว้นเป็นพันธมิตรชาวบ้านสามารถเดินทางไปมาหาสู่ เริ่มรัชศกแห่งฮ่องเต้ซีฉู่ที่หนึ่งบิดาของหลิงอวิ๋นถูกเชิญกลับไปยังเมืองหลงเหอ เมืองหลวงของแคว้นซีฉู่ ฮ่องเต้มีพระราชโองการปูนบำเหน็จและทรงอยากแต่งตั้งเขาเป็นหมอหลวง ทว่าเขากลับปฏิเสธด้วยเหตุผลที่ว่า ...หากหมอดีๆ เข้าไปอยู่วังหลวงจนสิ้นแล้วชาวบ้านเล่า?ฮ่องเต้ทรงชื่นชมบิดาของ
閱讀更多
บทที่ 1.3
มองชื่อสมุนไพรสดในมือแล้วนางก็ยิ้มและเริ่มออกเดินเข้าไปในป่า ด้านหลังยังมีเสียงบิดากำชับอีกสองสามประโยค นางโบกมือรับคำโดยไม่พูดอะไร ในใจกำลังตื่นเต้นกับการผจญภัยครั้งใหม่ของตัวเองเดิมทีตอนตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองจำเรื่องราวในอดีตชาติได้ หลิงอวิ๋นก็ได้แต่ทำใจยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นทุกอย่างคล้ายตัวนางกลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในโลกที่แตกต่าง แม้ว่าจะได้ยินได้ฟังมาบ้างเรื่องการย้อนเวลาหรือยืมร่างคืนวิญญาณ แต่ใครจะคาดคิดเล่าว่าวันหนึ่งจะเจอเข้ากับตัวเองจากผู้หญิงวัยยี่สิบห้าที่ชีวิตกำลังไปได้สวย กลับลืมตาขึ้นและพบว่าตัวเองคือเด็กแรกเกิด ต้องมองและเห็นในทุกๆ เรื่องที่บิดาเผชิญ ที่สำคัญนางยังได้เรียนรู้วิชาแพทย์แผนโบราณ ซึ่งมารู้ตัวอีกทีมันก็ซึมซับเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของนางแล้วอย่างไรเสียที่นี่นางก็ไม่ได้โดดเดี่ยว บิดาของนางยังคงใจดีและรักนางที่สุด แม้นางไร้มารดาแต่กลับจดจำรอยยิ้มอ่อนโยนของอีกฝ่ายได้ และมันก็ไม่ใช่แค่ความทรงจำในรูปถ่ายเพราะนางเห็นมันกับตาตอนบิดาพานางย้ายเข้ามายังเรือนหลังของสำนักโอสถอวี่หลิง ด้วยตอนนั้นเขาต้องวุ่นวายกับการก่อตั้งสำนัก การดูแลนางจึงเต็มไปด้วยความยากลำบากย
閱讀更多
บทที่ 1.4
เส้นทางขึ้นเขาลาดชันดินลื่นเพราะฝนตกหนัก กว่าจะตระหนักว่าตัวเองกำลังทำเรื่องโง่งม หลิงอวิ๋นก็ลื่นตกเขากลิ้งหลุนๆ ลงมาพร้อมกับตะกร้าที่เชือกขาดจากหัวไหล่เมื่อตั้งสติได้และลุกขึ้นนั่ง แม้เจ็บไปทั้งตัวก็ยังหัวเราะกับตัวเอง หากเป็นชีวิตก่อนหน้ามีหรือจะกล้าหาเรื่องเจ็บตัวแบบนี้?...ไม่มีเสียละเก็บของใส่ตะกร้าตามเดิมและตั้งใจจะเดินลงเขา ที่ไหนได้ข้อเท้ากลับถูกคว้าเอาไว้ “กรี๊ด!!!”ความตกใจทำให้เผลอวาดเท้าเตะออกไปสุดแรง เจ้าของมือข้างนั้นพลิกตัวนอนหงาย มือที่กุมข้อเท้าถูกปล่อยในทันทีหลิงอวิ๋นใจหายวูบ “นี่!” คงไม่ถึงตายหรอกนะ นางได้แต่คิดในใจ “ใครใช้ให้ท่านทำข้าตกใจเล่า” นางบ่นตอนที่ค่อยๆ ขยับเข้ามาดูเขาใกล้ๆคิ้วเรียวเลิกขึ้นเมื่อมองเห็นใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษวัยไม่น่าจะเกิน...สิบหกสิบเจ็ด? เอ...หรืออ่อนกว่านั้น?มองสำรวจบุรุษในชุดผ้าฝ้ายสูงค่า ตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้าล้วนมีแต่ของราคาแพงที่ชาวบ้านไม่มีทางซื้อหามาสวมใส่ ยิ่งไม่มีทางที่ชาวบ้านธรรมดาจะสวมชุดเช่นนี้ขึ้นเขาแน่นอนท่ามกลางสายฝนเทกระหน่ำ ร่างสูงใหญ่กลับมีเลือดแดงฉานถูกชะล้างมากับสายน้ำ หลิงอวิ๋นเบิกตากว้างรีบนั่งลงเขย่าแขนเขาเพื่อใ
閱讀更多
บทที่ 1.5
นางส่งอันซีเซียงให้เขา “เคี้ยวให้ละเอียดแล้วกลืนเสียมันช่วยแก้ปวดได้”เขารับไปและส่งเข้าปากเคี้ยวอย่างว่าง่าย“ข้าต้องเย็บแผลหลายแห่ง มันจะเจ็บมาก” นางกล่าวหลังจากเอื้อมมือไปดึงปิ่นตัวหนึ่งซึ่งใช้ยึดเกี้ยวรัดมวยผม นางเก็บเข็มเย็บผ้าเล่มหนึ่งเอาไว้กับตัวเสมอ การเย็บแผลที่นางเคยลองพิสูจน์ให้บิดาเห็นว่ามันช่วยในการรักษาแผลที่ฉีกขาด ทั้งยังเยียวยาได้รวดเร็วกว่าการโปะสมุนไพรเพียงอย่างเดียวนางดึงเส้นผมของตัวเองออกมาร้อยกับเข็ม “ข้าจะทำให้ท่านสลบมันจะง่ายกว่ามาก”ซองเข็มขนาดเล็กที่ถูกห่อเอาไว้ด้วยกระดาษเคลือบน้ำมันถูกดึงออกมาจากถุงลับในตัวเสื้อ“ได้”นางเลิกคิ้วมองเขาด้วยความประหลาดใจหลังพบว่าเขาว่าง่ายจนนางพูดไม่ออก แต่ต่อมาเขากลับทำให้นางโมโหขึ้นทันทีที่ได้ยิน“หากข้าตายรบกวนเจ้านำป้ายหยกบนตัวข้าไปส่งข่าวที่จวนผู้บัญชาการเสิ่น บอกเขาว่า...”หลิงอวิ๋นจิ้มเข็มทันทีโดยไม่ปล่อยให้เขาพล่ามจนจบ นางถลึงตาให้เขาก่อนลงมือรักษาเขาด้วยท่าทีโกรธกรุ่น“เห็นแก่ที่เจ้าหน้าตาดีหรอกนะตี๋น้อย ข้าน่ะศิษย์รักของอาจารย์หลิงหนานเชียวนะ!”ดังนั้นแม้เปลืองเรี่ยวแรงไปมาก แต่จนแล้วจนรอดคนไข้ที่เป็น...มนุษย์คนแรกขอ
閱讀更多
บทที่ 1.6
กลางยามเว่ย[1]เสี่ยวหงได้แต่กระวนกระวายหลังคุณหนูของตนไม่กลับมาเสียที ใกล้เวลาที่หลิงหนานจะกลับมาแล้ว หากให้รู้ว่าคุณหนูของนางแอบขึ้นเขา นางจะต้องถูกลงโทษหนักอย่างแน่นอน“พี่เสี่ยวหงข้ากลับมาแล้ว”“คุณหนู ข้าน้อยเตรียมน้ำเอาไว้แล้วท่านรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วเข้า ข้าละไม่เข้าใจเลยเพราะเหตุใดท่านจะต้องขึ้นเขาไปอีกครั้งให้ได้”เห็นสาวใช้ที่อายุมากกว่าตนมีท่าทีร้อนรนหวาดกลัว หลิงอวิ๋นหัวเราะ “ท่านกลัวไปทำไม ท่านพ่อไม่เคยลงโทษท่านจริงๆ เสียหน่อย อย่างมากก็ขู่ไปเช่นนั้น”“แต่นายท่านก็คือนายท่านนะเจ้าค่ะ คุณหนูเป็นแก้วตาดวงใจของนายท่าน หากนายท่านรู้ว่าข้าน้อยปล่อยให้คุณหนูขึ้นเขา ข้าน้อยต้องแย่แน่ๆ เลย”“เอาเถิดๆ ข้ารีบไปอาบน้ำก็ได้ แต่ข้ามีเรื่องให้ท่านช่วยหน่อย”“เรื่องใดหรือเจ้าคะ”“ป้ายหยกนี้ท่านนำไปด้วย ไปที่หน้าหอโอสถ มองหาผู้คุ้มกันของคุณชายแซ่สวีที่เข้ามาเรียนยังหอโอสถ เขามีนามเรียกขานว่ากุ่ยเหอ”“กุ่ยเหอ?!” เสี่ยวหงทำหน้าเหมือนนางตอนได้ยินนามนี้ไม่ผิด“ใช่นามนี้ละไม่ผิดแน่ ระวังด้วยอย่าให้ผู้ใดรู้และเห็นว่าท่านไปพบเขา ให้เขาดูป้ายหยกจากนั้นบอกเขาว่าปลายยามเว่ย[2]พรุ่งนี้ให้มา
閱讀更多
บทที่ 1.7
“เสิ่นจิ้นหลิงเจ้าค่ะ บุตรชายคนรองเสิ่นจิ้นผิง คนสุดท้องเรียนที่นี่ด้วยนะเจ้าคะ ที่สำนักโอสถอวี่หลิงนามเสิ่นจิ้นซื่อ ได้ยินมาว่ายังมีบุตรสาวอีกสามคนแต่เป็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุ”เหยียนซี...นามที่ไม่สอดคล้องกับคนของจวนผู้บัญชาการเสิ่น แต่เพราะเหตุใดเขาจึงมีป้ายหยกที่ไม่คล้ายเป็นของบ่าวไพร่ หรือแม้กระทั่งคนคุ้มกัน?“ข้าน้อยยังเคยได้ยินมาว่าท่านแม่ทัพเสิ่นยังมีบุตรชายบุญธรรมอีกคนหนึ่ง เขาเป็นบุตรชายที่ติดมากับอนุคนที่ห้าของแม่ทัพเสิ่นเจ้าค่ะ แต่ไม่แน่ใจว่ามีนามว่าอย่างไร มีข่าวลือว่าเกิดความขัดแย้งจนเขาพามารดาย้ายออกมาจากจวนแม่ทัพเสิ่นเมื่อสองสามปีก่อนหน้านี้”“หืม...บุตรชายบุญธรรม?”“เจ้าค่ะ มีข่าวลือว่าเขาโดดเด่นจนเกินไป ตอนยังติดตามแม่ทัพเสิ่นเขาเก่งกาจและเป็นที่กล่าวถึงมากกว่าคุณชายใหญ่จิ้นหลิงอีก ดังนั้นเป็นไปได้ว่าเรื่องนี้ทำให้ตระกูลเสิ่นไม่อาจปล่อยผ่านจึงเกิดความขัดแย้ง”นึกถึงป้ายหยกที่นางยังคงเก็บไว้แต่ไม่เคยนำออกมาและไม่เคยกล่าวถึง หลิงอวิ๋นถอนหายใจออกมาเสียงเบา “แล้วตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้างเล่า”“ผู้ใดหรือเจ้าคะ”“บุตรชายบุญธรรมแม่ทัพเสิ่นผู้นั้น”“คล้ายๆ เคยได้ยินว่าเขาทำผิดจ
閱讀更多
บทที่ 1.8
“ได้ยินมาว่าเขารับหน้าที่ติดตามคุ้มกันองค์รัชทายาทไปทางเหนือ ขากลับมีกลุ่มคนไม่ทราบฝ่ายลอบปลงพระชนม์ แม้เขาหลอกล่อมือสังหารจนทรงปลอดภัย แต่ด้วยหน้าที่ความรับผิดชอบ ทำให้เขาถูกสั่งลงโทษที่ไม่อาจคุ้มครองผู้เป็นนาย ตอนนั้นเขาอายุเพียงสิบแปด โดดเด่นทั้งหน้าที่การงานและเป็นคนมีความสามารถ นึกไม่ถึงว่าจวนตระกูลเสิ่นกลับลงโทษเขาอย่างหนักแม้ฝ่าบาทจะทรงอภัยโทษ จวนแม่ทัพเกิดความขัดแย้งรุนแรงถึงขั้นที่ว่าเหยียนซื่อพาบุตรชายออกมาจากจวน ตัดขาดความสัมพันธ์โดยสิ้นเชิง”“เหยียนซื่อหรือเจ้าคะ?”“ใช่ นางแซ่เหยียน บุตรชายของนางใช้แซ่ตามมารดา ไม่มีใครรู้ว่าบิดาของเขาเป็นใคร เหยียนซื่อเองก็ไม่เคยกล่าวถึงบุรุษผู้นั้นไม่ว่าก่อนหรือหลังเข้าออกจวนแม่ทัพเสิ่น”โถ...ตี๋น้อยสุดหล่อของนาง“แล้วตอนนี้เล่าเจ้าคะ”“ได้ยินมาว่าองค์รัชทายาททรงทูลขอราชโองการ ย้ายเขาไปอยู่กับใต้เท้าสมุหพระอาลักษณ์ ตอนนี้มีฐานะเป็นผู้ตรวจการของอวี้สื่อต้าฟู แรกๆ ที่ออกจากจวนแม่ทัพเห็นว่าผู้คนล้วนดูถูกเขากับมารดาที่ตกต่ำ แต่เขากลับดูแลมารดาได้ดียิ่ง เขาใช้เงินเก็บทั้งหมดที่มีซื้อบ้านซานจิ้นหย่วน[1]แถวถนนหวงฉงใกล้ถนนหลักของเมืองหลวง ซื้อตัว
閱讀更多
บทที่ 2.1
นับตั้งแต่จำความได้มารดาของเขาไม่เคยกล่าวถึงบิดาเลยสักครั้ง นางลำบากทั้งยังมีน้ำอดน้ำทนทำงานทุกอย่างเพื่อหาเงินเลี้ยงดูเขาจนเขาอายุได้แปดขวบสงครามเป็นเรื่องที่น่าหวาดหวั่นยิ่ง เขาในวัยเด็กต้องหลบเร้นไปกับมารดาเพราะสงครามแบ่งแยกดินแดน ซึ่งขณะนั้นทุกหย่อมหญ้าล้วนเต็มไปด้วยซากศพมารดาของเขาพาเขาหลบหนีไปทางตะวันตก กระทั่งได้รับการช่วยเหลือจากแม่ทัพเสิ่น แม้ซาบซึ้งใจและล่วงรู้ว่าแม่ทัพเสิ่นเป็นคนดี แต่เหยียนซีไม่เคยคาดว่าอยู่ๆ มารดาของเขาจะตกลงปลงใจกับอีกฝ่ายเขามองออกว่ามารดาไม่เคยมีใจให้แม่ทัพเสิ่น เขาในตอนนั้นไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดมารดาจึงแต่งเข้าจวนแม่ทัพ เป็นอนุให้ฮูหยินเอกในจวนดูถูกเหยียดหยามสารพัดตอนเขาอายุสิบสี่ได้มีโอกาสช่วยคนผู้หนึ่งไว้ และนั่นเป็นเรื่องที่พลิกผันชีวิตของเด็กหนุ่มที่คนในจวนแม่ทัพล้วนเรียกเขาอย่างดูถูกว่าเด็กเหลือขอไร้บิดาเหยียนซีในวัยสิบห้าติดตามแม่ทัพเสิ่นเพื่อเข้ากองทัพ เรื่องนี้เขารู้ดีว่าคงเป็นเพราะพระประสงค์ของฮ่องเต้ หลังจากเรื่องที่เขาช่วยคนผู้นั้นเอาไว้ถูกเปิดเผย และคนผู้นั้นก็มีฐานะเป็นถึงองค์รัชทายาทเพื่อลบคำสบประมาทและคำดูหมิ่นเหยียดหยาม เหยียนซีฝ
閱讀更多
บทที่ 2.2
อาจรักษา ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังฝืนเดินทางข้ามหลงซาน ด้วยหวังไปแจ้งข่าวให้ทางการส่งคนไปรับองค์รัชทายาท ซึ่งองครักษ์อีกสองคนคุ้มกันไปยังเรือนทางตะวันตกหลงซาน...เขตหวงห้ามสูงสุดที่ทางการออกประกาศ เนื่องด้วยเป็นเขตที่ตั้งของสำนักโอสถอวี่หลิง ท่านหมอผู้ซึ่งแม้แต่ฮ่องเต้ยังทรงให้เกียรติมากกว่าสามส่วนเหยียนซีเคยได้ยินมาว่าเขามีบุตรสาวหลิงหนานผู้นั้นตอนเกิดศึกสงครามแบกบุตรสาวเอาไว้บนหลังขณะทำการรักษาเหล่าทหารหาญ เรื่องน่าชื่นชมเช่นนี้ทุกคนในแคว้นล้วนกล่าวถึงและชื่นชมสรรเสริญถึงอย่างนั้นเพราะนางไม่เคยปรากฏตัว ไม่มีผู้ใดเคยพบเห็นแม้แต่ศิษย์ของสำนักโอสถ หลายคนจึงแอบคาดเดาว่านางอาจพิกลพิการ หรือหนักเข้าก็แอบกล่าวว่านางอัปลักษณ์จนหลิงหนานไม่กล้าพาออกมาให้ผู้คนพบเห็น...ไม่มีผู้ใดพบเห็น? เว้นเพียงเขาที่รอดตายมาได้เพราะนางคราแรกเขาเห็นนางเป็นเด็กหนุ่มอ่อนเยาว์ที่อาจขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร กระทั่งไม่คาดว่าเหตุชุลมุนตอนทั้งสองกลิ้งตกลงมาจากเนินเขา จะเปิดโปงฐานะของนางขึ้นโดยที่ทั้งนางกับเขาไม่ได้ตั้งใจหลิงหนานไม่มีศิษย์ที่เป็นสตรีสำนักโอสถเองก็ไม่มีสตรีเข้าเรียนวิชาแพทย์...ดังนั้นเมื่อนางลงมือรักษาเ
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status