บุพเพผูกรัก

ตอนนางอายุครบสองขวบ บิดาของนางมองเห็นถึงความทุกข์เข็นหากปล่อยให้หวังกั๋วกงสามารถเข้ายึดซีฉู่ คนผู้นี้มองเห็นเพียงอำนาจและความยิ่งใหญ่ของตน ผู้ใดกล้าต่อกรเขาล้วนสังหารโดยไม่ลังเล ผิดกับชินหวางแห่งต้าฉู่ที่ลุกขึ้นสู้เพื่อปกป้องประชาชนหลิงอวิ๋นมองบิดาที่ทางหนึ่งแบกนางในวัยสองขวบเอาไว้บนหลัง อีกทางก็ช่วยรักษาทหารในค่ายที่บาดเจ็บกลับมาไม่เพียงเท่านั้นเขายังสอนสั่งศิษย์ที่เป็นนายทหารเพื่อแบ่งเบางานดูแลคนเจ็บ และนั่นทำให้นางตั้งใจฟังและเรียนรู้โดยที่นางเองก็ไม่รู้ตัวสงครามกินเวลานานถึงสามปี กระทั่งในที่สุดหวังกั๋วกงก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ซีฉู่รวบต้าโจวเข้าเป็นหนึ่งแต่กลับไม่อาจทำสงครามกับแคว้นเซี่ยต่อไป ทั้งนี้ก็เพราะความเสียหายมีมากมายจนฮ่องเต้ซีฉู่ตัดสินพระทัยเจรจาสงบศึกสองแคว้นเป็นพันธมิตรชาวบ้านสามารถเดินทางไปมาหาสู่ เริ่มรัชศกแห่งฮ่องเต้ซีฉู่ที่หนึ่งบิดาของหลิงอวิ๋นถูกเชิญกลับไปยังเมืองหลงเหอ เมืองหลวงของแคว้นซีฉู่ ฮ่องเต้มีพระราชโองการปูนบำเหน็จและทรงอยากแต่งตั้งเขาเป็นหมอหลวง ทว่าเขากลับปฏิเสธด้วยเหตุผลที่ว่า ...หากหมอดีๆ เข้าไปอยู่วังหลวงจนสิ้นแล้วชาวบ้านเล่า?ฮ่องเต้ทรงชื่นชมบิดาของ

เส้นทางขึ้นเขาลาดชันดินลื่นเพราะฝนตกหนัก กว่าจะตระหนักว่าตัวเองกำลังทำเรื่องโง่งม หลิงอวิ๋นก็ลื่นตกเขากลิ้งหลุนๆ ลงมาพร้อมกับตะกร้าที่เชือกขาดจากหัวไหล่เมื่อตั้งสติได้และลุกขึ้นนั่ง แม้เจ็บไปทั้งตัวก็ยังหัวเราะกับตัวเอง หากเป็นชีวิตก่อนหน้ามีหรือจะกล้าหาเรื่องเจ็บตัวแบบนี้?...ไม่มีเสียละเก็บของใส่ตะกร้าตามเดิมและตั้งใจจะเดินลงเขา ที่ไหนได้ข้อเท้ากลับถูกคว้าเอาไว้ “กรี๊ด!!!”ความตกใจทำให้เผลอวาดเท้าเตะออกไปสุดแรง เจ้าของมือข้างนั้นพลิกตัวนอนหงาย มือที่กุมข้อเท้าถูกปล่อยในทันทีหลิงอวิ๋นใจหายวูบ “นี่!” คงไม่ถึงตายหรอกนะ นางได้แต่คิดในใจ “ใครใช้ให้ท่านทำข้าตกใจเล่า” นางบ่นตอนที่ค่อยๆ ขยับเข้ามาดูเขาใกล้ๆคิ้วเรียวเลิกขึ้นเมื่อมองเห็นใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษวัยไม่น่าจะเกิน...สิบหกสิบเจ็ด? เอ...หรืออ่อนกว่านั้น?มองสำรวจบุรุษในชุดผ้าฝ้ายสูงค่า ตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้าล้วนมีแต่ของราคาแพงที่ชาวบ้านไม่มีทางซื้อหามาสวมใส่ ยิ่งไม่มีทางที่ชาวบ้านธรรมดาจะสวมชุดเช่นนี้ขึ้นเขาแน่นอนท่ามกลางสายฝนเทกระหน่ำ ร่างสูงใหญ่กลับมีเลือดแดงฉานถูกชะล้างมากับสายน้ำ หลิงอวิ๋นเบิกตากว้างรีบนั่งลงเขย่าแขนเขาเพื่อใ

กลางยามเว่ย[1]เสี่ยวหงได้แต่กระวนกระวายหลังคุณหนูของตนไม่กลับมาเสียที ใกล้เวลาที่หลิงหนานจะกลับมาแล้ว หากให้รู้ว่าคุณหนูของนางแอบขึ้นเขา นางจะต้องถูกลงโทษหนักอย่างแน่นอน“พี่เสี่ยวหงข้ากลับมาแล้ว”“คุณหนู ข้าน้อยเตรียมน้ำเอาไว้แล้วท่านรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วเข้า ข้าละไม่เข้าใจเลยเพราะเหตุใดท่านจะต้องขึ้นเขาไปอีกครั้งให้ได้”เห็นสาวใช้ที่อายุมากกว่าตนมีท่าทีร้อนรนหวาดกลัว หลิงอวิ๋นหัวเราะ “ท่านกลัวไปทำไม ท่านพ่อไม่เคยลงโทษท่านจริงๆ เสียหน่อย อย่างมากก็ขู่ไปเช่นนั้น”“แต่นายท่านก็คือนายท่านนะเจ้าค่ะ คุณหนูเป็นแก้วตาดวงใจของนายท่าน หากนายท่านรู้ว่าข้าน้อยปล่อยให้คุณหนูขึ้นเขา ข้าน้อยต้องแย่แน่ๆ เลย”“เอาเถิดๆ ข้ารีบไปอาบน้ำก็ได้ แต่ข้ามีเรื่องให้ท่านช่วยหน่อย”“เรื่องใดหรือเจ้าคะ”“ป้ายหยกนี้ท่านนำไปด้วย ไปที่หน้าหอโอสถ มองหาผู้คุ้มกันของคุณชายแซ่สวีที่เข้ามาเรียนยังหอโอสถ เขามีนามเรียกขานว่ากุ่ยเหอ”“กุ่ยเหอ?!” เสี่ยวหงทำหน้าเหมือนนางตอนได้ยินนามนี้ไม่ผิด“ใช่นามนี้ละไม่ผิดแน่ ระวังด้วยอย่าให้ผู้ใดรู้และเห็นว่าท่านไปพบเขา ให้เขาดูป้ายหยกจากนั้นบอกเขาว่าปลายยามเว่ย[2]พรุ่งนี้ให้มา

“ได้ยินมาว่าเขารับหน้าที่ติดตามคุ้มกันองค์รัชทายาทไปทางเหนือ ขากลับมีกลุ่มคนไม่ทราบฝ่ายลอบปลงพระชนม์ แม้เขาหลอกล่อมือสังหารจนทรงปลอดภัย แต่ด้วยหน้าที่ความรับผิดชอบ ทำให้เขาถูกสั่งลงโทษที่ไม่อาจคุ้มครองผู้เป็นนาย ตอนนั้นเขาอายุเพียงสิบแปด โดดเด่นทั้งหน้าที่การงานและเป็นคนมีความสามารถ นึกไม่ถึงว่าจวนตระกูลเสิ่นกลับลงโทษเขาอย่างหนักแม้ฝ่าบาทจะทรงอภัยโทษ จวนแม่ทัพเกิดความขัดแย้งรุนแรงถึงขั้นที่ว่าเหยียนซื่อพาบุตรชายออกมาจากจวน ตัดขาดความสัมพันธ์โดยสิ้นเชิง”“เหยียนซื่อหรือเจ้าคะ?”“ใช่ นางแซ่เหยียน บุตรชายของนางใช้แซ่ตามมารดา ไม่มีใครรู้ว่าบิดาของเขาเป็นใคร เหยียนซื่อเองก็ไม่เคยกล่าวถึงบุรุษผู้นั้นไม่ว่าก่อนหรือหลังเข้าออกจวนแม่ทัพเสิ่น”โถ...ตี๋น้อยสุดหล่อของนาง“แล้วตอนนี้เล่าเจ้าคะ”“ได้ยินมาว่าองค์รัชทายาททรงทูลขอราชโองการ ย้ายเขาไปอยู่กับใต้เท้าสมุหพระอาลักษณ์ ตอนนี้มีฐานะเป็นผู้ตรวจการของอวี้สื่อต้าฟู แรกๆ ที่ออกจากจวนแม่ทัพเห็นว่าผู้คนล้วนดูถูกเขากับมารดาที่ตกต่ำ แต่เขากลับดูแลมารดาได้ดียิ่ง เขาใช้เงินเก็บทั้งหมดที่มีซื้อบ้านซานจิ้นหย่วน[1]แถวถนนหวงฉงใกล้ถนนหลักของเมืองหลวง ซื้อตัว

อาจรักษา ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังฝืนเดินทางข้ามหลงซาน ด้วยหวังไปแจ้งข่าวให้ทางการส่งคนไปรับองค์รัชทายาท ซึ่งองครักษ์อีกสองคนคุ้มกันไปยังเรือนทางตะวันตกหลงซาน...เขตหวงห้ามสูงสุดที่ทางการออกประกาศ เนื่องด้วยเป็นเขตที่ตั้งของสำนักโอสถอวี่หลิง ท่านหมอผู้ซึ่งแม้แต่ฮ่องเต้ยังทรงให้เกียรติมากกว่าสามส่วนเหยียนซีเคยได้ยินมาว่าเขามีบุตรสาวหลิงหนานผู้นั้นตอนเกิดศึกสงครามแบกบุตรสาวเอาไว้บนหลังขณะทำการรักษาเหล่าทหารหาญ เรื่องน่าชื่นชมเช่นนี้ทุกคนในแคว้นล้วนกล่าวถึงและชื่นชมสรรเสริญถึงอย่างนั้นเพราะนางไม่เคยปรากฏตัว ไม่มีผู้ใดเคยพบเห็นแม้แต่ศิษย์ของสำนักโอสถ หลายคนจึงแอบคาดเดาว่านางอาจพิกลพิการ หรือหนักเข้าก็แอบกล่าวว่านางอัปลักษณ์จนหลิงหนานไม่กล้าพาออกมาให้ผู้คนพบเห็น...ไม่มีผู้ใดพบเห็น? เว้นเพียงเขาที่รอดตายมาได้เพราะนางคราแรกเขาเห็นนางเป็นเด็กหนุ่มอ่อนเยาว์ที่อาจขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร กระทั่งไม่คาดว่าเหตุชุลมุนตอนทั้งสองกลิ้งตกลงมาจากเนินเขา จะเปิดโปงฐานะของนางขึ้นโดยที่ทั้งนางกับเขาไม่ได้ตั้งใจหลิงหนานไม่มีศิษย์ที่เป็นสตรีสำนักโอสถเองก็ไม่มีสตรีเข้าเรียนวิชาแพทย์...ดังนั้นเมื่อนางลงมือรักษาเ