All Chapters of บุพเพผูกรัก: Chapter 31 - Chapter 40

เสิ่นจิ้นซื่ออ้าปากค้างมองนางอย่างคาดไม่ถึง“ข้าพานพบคนไม่กี่คนก็จริง แต่ข้ามองออกว่าผู้ใดน่าคบหา ผู้ใดไม่... ผู้ที่ทำตัวน่าเชื่อถือไม่กดขี่ไม่ดูถูกผู้อื่นทั้งต่อหน้าและลับหลัง ชาติกำเนิดหรือฐานะสามารถบอกได้จริงๆ หรือว่าคนผู้นั้นดีหรือชั่ว ตัวอย่างมิใช่เพิ่งมีให้เห็นหรอกหรือ คดีหลอมเงินเถื่อนนั่นอย่างไรเล่า นักโทษอย่างใต้เท้าจินที่เป็นถึงขุนนางขั้นห้าเองก็มิใช่ฐานะและพื้นฐานครอบครัวมาจากชนชั้นสูงหรือไร ทุกคนมิใช่กระจ่างหรอกหรือ ว่าเขานั่นเองที่ทำชาวบ้านเดือดร้อนไปหลายครัวเรือน”“เจ้า!” เสิ่นจิ้นซื่อเริ่มโกรธขึ้นมาแล้วจริงๆ “เจ้าไม่ต้องเฉไฉ ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะไม่เข้าใจในสิ่งที่ข้าพูด มีสิ่งที่ดีกว่าตรงหน้า กลับเลือกมองเลยไปยังสิ่งโสมมที่ดีแค่เพียงเปลือกนอก โง่งม”หนอย....!!!“สิ่งใดจะโสมมไปกว่าความคิดในใจคน คิดว่าตัวเองดีกว่าผู้อื่นกระทั่งดูถูกว่าผู้อื่นต่ำต้อยกว่าตัวเองไปเสียหมด นี่น่ะหรือสิ่งที่ท่านได้เรียนรู้มาจากชนชั้นสูง ข้าจะมองจากเปลือกนอกแล้วอย่างไร ท่านยุ่งอะไรด้วย หรือมีปมที่ตัวเองหน้าตาไม่ดีจึงมองว่าเปลือกนอกไม่สามารถตัดสินสิ่งที่อยู่ภายใน?”“เจ้า!...ในสายตาของเจ้าคิดว่าเหย

อีกฝ่ายหาได้สนใจไม่กลับหันไปเล่นงานเหยียนซีแทน “เจ้าคิดว่าตนเป็นใครกล้าเรียกข้าทั้งชื่อแซ่”หญิงสาวขมวดคิ้วมองอีกฝ่าย “เจ้าหมายความว่าอย่างไรที่ว่าเสี่ยงภัยไปยังชายแดน ผู้ใดไปชายแดน”“อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องหน่อยเลย ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าที่เป็นบุตรสาวจะไม่รู้ว่าท่านอาจารย์เหยียนถูกส่งไปชายแดน หาไม่เจ้าจะเข้าวังหลวงมาด้วยเหตุใด ยังมีหน้าลอบนัดพบบุรุษในเขตหลังกำแพง ท่านแม่พูดเอาไว้ไม่ผิด ไม่ใช่สตรีทุกคนจะสามารถทำตัวให้เหมาะสมกับการเป็นชนชั้นสูง...”หลิงอวิ๋นเหลือทนกับเจ้าเด็กปากเสียพูดไม่คิดผู้นี้แล้ว!!!นางกำมือแน่นก้าวเข้าไปอย่างเดือดดาล เหวี่ยงหมัดเข้าใส่อีกฝ่ายเต็มแรง ท่ามกลางความตกตะลึงของคนที่อยู่ตรงนั้นเสิ่นจิ้นซื่อไม่ทันตั้งตัวเพราะคาดไม่ถึง ดังนั้นจึงหงายหลังล้มลงไปกองบนพื้น“เจ้าลองพูดอีกครั้ง! ข้าถามเจ้าเสิ่นจิ้นซื่อ!”นางก้าวเข้าไปหาเขาด้วยท่าทีเดือดดาล ด้านหลังเหยียนซีสอดแขนคว้าเอวของนางดึงเอาไว้ เสิ่นจิ้นซื่อสะดุ้งรีบขยับหลบปลายเท้าที่วาดออกไปอย่างโกรธกรุ่นของหญิงสาว“เจ้ากล้าดีอย่างไรต่อยข้า!” เขากุมข้างแก้มก่อนพบว่า...ฟันของเขาหลุดออกมาซี่หนึ่ง!!! “เจ้า! ข้าเป็นถึงบุต

กุ่ยเหอมองเหยียนซี “ระหว่างทางข้าจะไปรับมารดาของท่าน วางใจได้มีข้าอยู่พวกนางทั้งหมดจะปลอดภัย”“ขอบใจเจ้ามาก”หลังจากนั้นเหยียนซีจึงได้แต่มองรถม้าวิ่งลงเขาไปเงียบๆ เขาเดินไปยังม้าของตนและกระโดดขึ้นบนหลังม้า ควบม้าลงเขาและตรงไปยังตำหนักตะวันออกขององค์รัชทายาทกำแพงวังหลวงเต็มไปด้วยความเงียบ ประตูเมืองอยู่ๆ ก็เกิดเงาเคลื่อนไหว ทหารรักษาการณ์อยู่ๆ ก็เปิดประตูเมืองรับผู้บุกรุกเข้ามา กองกำลังซึ่งแต่งกายด้วยชุดเกราะสีดำ ผู้ที่ขี่ม้านำทัพเข้ามา...กลับเป็นผู้บัญชาการเสิ่น เสิ่นผิง!!!ท่ามกลางข่าวสงครามบ้านเมืองระส่ำระสาย ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่าแม่ทัพเสิ่นนั้นหาได้รั้งอยู่ที่ชายแดน เขาได้ลอบนำกำลังพลจำนวนหนึ่งย้อนกลับมาประชิดเมืองหลวงกองทัพตระกูลเสิ่นสนับสนุนองค์ชายสี่ ข่าวการประชวรขององค์ฮ่องเต้ไม่ใช่ความลับอีกต่อไปแล้ว ยามนี้ผู้ใดลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ ดังนั้นแม่ทัพเสิ่นจึงไม่รอช้าถือเอาช่วงเวลาที่บ้านเมืองไม่หวาดระแวงในตัวเขาสักนิด ย้อนกลับมาเพื่อยึดเมืองหลวงแคว้นซีฉู่!!!แผนการหลอมเงินเถื่อนยักยอกเงินช่วยเหลือชาวบ้าน ใส่ร้ายคนของฝ่ายเฉิงเซี่ยง...เป็นเพียงแผนขั้นแรก เพราะเขาต้องการดึงความสนใจข

“ลูกจะรักษาชายแดนเอาไว้สุดความสามารถ เสด็จพ่อขออย่าได้ทรงกังวล ซีฉู่ไม่มีทางพ่าย”“ดีแล้ว...ดี ข้าเลือกคนไม่ผิด เจ้าจะเป็นฮ่องเต้ที่ดี...”ฮ่องเต้สวรรคตในคืนที่ผู้บัญชาการเสิ่นลอบก่อกบฏ คนตระกูลเสิ่นถูกควบคุมตัวเอาไว้ทั้งหมด ถึงอย่างนั้น...ชายแดนใต้สงครามกลับปะทุขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยวของเซี่ยฮองเฮาข้อตกลงลับสิ้นสุดหลังฮ่องเต้สวรรคต ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ไม่มีทางส่งตัวท่านอาจารย์หลิงออกไป ดังนั้นสองแคว้นจึงเปิดศึกแล้วอย่างจริงจังประชาชนที่ล่วงรู้ว่าฮ่องเต้พระองค์ใหม่ไม่มีทางส่งตัวท่านอาจารย์หลิงออกไปจนเกิดสงคราม แทนที่พวกเขาจะรู้สึกโกรธเกรี้ยว ตรงกันข้ามกลับมองว่าฮ่องเต้พระองค์นี้ช่างน่ายกย่องสรรเสริญยิ่งนักสำนักโอสถหลายปีมานี้ทำคุณงามความดีมากมายให้แผ่นดิน ศิษย์สำนักโอสถที่จบปีแรกตระเวนออกไปรักษาคนป่วยตามหัวเมืองต่างๆในยามที่ขาดแคลนหมอ กลับมีศิษย์สำนักโอสถออกไปรักษาโดยไม่คิดเงิน ผู้คนที่ยากจนรอดตายมาได้แม้เจ็บป่วยยากไร้ พวกเขาจึงซาบซึ้ง ทั้งยังตระหนักดีถึงคุณความดีของท่านอาจารย์หลิงหนานในคุกซึ่งเป็นที่คุมขังเสิ่นผิง เหยียนซียืนมองอีกฝ่ายผ่านกรงเหล็กกล้า อดีตผู้บัญชาการซีฉู่นั่งอยู่ใ

“นางถูกคนวางยาจนเกือบแท้งบุตร ร่างที่กำลังหายใจรวยรินถูกนำมาทิ้งยังชายป่านอกเมืองกับบุรุษผู้หนึ่ง คาดว่าเขาน่าจะเป็นองครักษ์วังหลวง เขาไม่โชคดีเหมือนนางเพราะเขาสิ้นใจในทันที”หลิงอวิ๋นอ้าปากค้าง“ยังไม่หมดเท่านั้น หลังจากพบนางได้ไม่นาน ราชสำนักกลับประกาศออกมาว่าซวีไฉเหรินลอบได้เสียกับองครักษ์ นางถูกประหารพร้อมกับคนทั้งตระกูล ขณะนั้นต้าฉู่กำลังเริ่มเกิดการแตกแยกภายใน ขุนนางน้อยใหญ่ล้วนคิดช่วงชิงความเป็นใหญ่ ตระกูลซวีของไฉเหรินเองก็เป็นหนึ่งในคานอำนาจที่ถูกกวาดล้าง และผู้ที่ทำการกวาดล้างก็คือตระกูลถานของกุ้ยเฟย”“กุ้ยเฟย ตระกูลถาน...”กุ้ยเฟยแซ่ถาน โอรสของนางก็คือชินหวาง ...ชินหวางแห่งต้าฉู่ หลิงอวิ๋นกำลังไล่เลียงและครุ่นคิดอย่างหนัก “ทะ...ไทเฮาแคว้นซีฉู่!!!” เสด็จย่าของรัชทายาท!!เพราะอย่างนี้บิดาของนางจึงบอกว่าเหยียนซีอาจนำภัยมายังตัวนาง“อวิ๋นอวิ๋นเจ้ายังมีเวลาตัดสินใจ จงใช้เวลานี้ใคร่ครวญให้มาก เหยียนซื่อยังคงไม่รู้ว่าพ่อล่วงรู้ฐานะของนางตั้งแต่แรก หากเจ้าตัดสินใจไม่ยุ่งเกี่ยวกับพวกเขา พ่อคิดว่าพ่อมีวิธีส่งพวกเขาออกไปจากซีฉู่ก่อนที่ไทเฮาจะทรงพบทั้งนางและ...เขา”หัวใจของนางบีบรัดจน