All Chapters of Parausan Ni Ninong (SPG): Chapter 11 - Chapter 20

Nang mapansin kong masyado nang matagal ang aming pagkakamay at hindi niya iniaalis ang tingin sa akin, ako na mismo ang nagbawi. The warmth of his palm still seemed to linger on my skin, a reminder of a connection I had long been trying to forget.​“Thank you for personally coming here just to seal this deal,” kaswal kong sabi, kahit na nararamdaman ko ang bahagyang panginginig ng aking labi.​Pinilit kong pasiglahin ang mukha ko sa kabila ng panlalamig at kabang nararamdaman. I knew he felt the tremble in my fingers the moment our hands touched, a mistake I could never allow myself to repeat.​Nang sa wakas ay makaalis na siya, doon pa lang ako nakahinga nang maluwag. Kinagabihan, hindi ako pinalampas ng aking konsensya. Sinimulan kong ihanda ang kontrata. Nagpatulong ako kay Ashi. Mabusisi siya sa mga legalities at gusto kong maging perpekto ang bawat artikulo ng kasunduan upang walang butas na pwedeng gamitin laban sa akin.​I sent the raw version to Alaric’s email before midnight

Marahas akong umiling habang nanggigilid ang mga luha ko. “No, not anymore, Alaric. Do you still remember what you told me that day? To abort it and choose a life with Lily?”​Natigilan siya. Lumuwag ang pagkakahawak niya sa balikat ko, at doon ko kinuha ang pagkakataon para itulak siya palayo. “You chose your path then. Hinayaan kitang maging malaya, kaya hayaan mo rin kami. Wala ka nang karapatan sa amin simula no’ng piliin mo si Lily. Huwag mo kaming guluhin dahil lang sa nakokonsensya ka.”​Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Patakbo kong nilisan ang opisina niya, hindi pinapansin ang mga empleyadong nagtatakang nakatingin sa akin. Pagsakay ko sa elevator, doon na bumuhos ang lahat. Every sob feels like poison leaving my system.​Hindi ko kayang umuwi nang ganito ang hitsura. Hindi ko kayang harapin si Ashi at Nancy na mugto ang mga mata.​Natagpuan ko na lang ang sarili ko sa loob ng isang 7/11, malayo sa marangyang gusali ni Alaric. Kumuha ako ng isang gallon ng chocolate ice c

"Anong ginagawa mo rito?" tanong ko nang mahagip ng mata ko si Alaric na nakasandal sa frame ng pinto ng opisina ko. "Hindi ba't sinabi ko na sa tawag na busy ako? Hindi ka ba makaintindi? Alin doon ang mahirap unawain? Ang kulit mo rin, 'no?"Pumirma muna ako sa huling folder bago siya hinarap. Pero nang makita ko siyang nakangiti nang pilyo, mas lalong uminit ang ulo ko. Busy-ng busy na nga ako dahil sa mga demands niya sa collaboration namin, tapos nagawa pa niyang pumunta rito? The audacity!Huminga ako nang malalim para pakalmahin ang sarili ko. Baka kasi makalimutan kong katrabaho ko ang lalakeng 'to at kung ano pa ang magawa ko."Ano bang pakay mo rito? Naliligaw ka ba?" masungit kong tanong.Sa halip na sumagot, pumasok siya at dahan-dahang isinara ang pinto. Bigla akong nakaramdam ng kaba. Bakit kailangang i-lock? Pinagpawisan ako bigla kahit malakas ang aircon. Pagod na nga ako sa trabaho, dadagdag pa siya sa iisipin ko."Ganoon ba karami ang demands ko para mapagod ka nang

“What do you want this time, Alaric?” naniningkit ang mga mata kong tanong sa kanya nang mabungaran ko siyang nakasandal sa kanyang kotse habang nilalaro ang susi nito. “Fabric selection? Really? What a lame excuse. I’m not in the clothing line. Bags ang focus ko, Alaric. Anong kinalaman ko sa tela para sa damit?”​Ngisi-ngisi siyang lumapit sa akin. Bahagya akong napaatras, kasabay ng mabilis na pagkabog ng dibdib ko sa hindi maipaliwanag na dahilan.​“Still, you got here even if you knew,” he countered, his voice smooth like velvet. “Hindi ba pwedeng gusto ko lang ng tulong mo? And besides, we’re partners, right? I want to hear your opinion on what fabrics you want for our collab. It should be a masterpiece, Nica.”​I scoffed, trying to hide the fact that his presence was starting to overwhelm me. “Then what are you waiting for? Let’s go.”​Hindi siya sumagot, sa halip ay mabilis siyang umikot patungo sa passenger side at pinagbuksan ako ng pinto. Nanatili siyang nakatayo roon, hinih

Nanlaban ako. Sa gulat, marahas kong itinulak ang dibdib ni Alaric nang buong lakas. Bahagya siyang napaatras. A playful smirk remained on his lips, as if he had done nothing wrong. Isang malutong na sampal ang lumapat sa kaliwang pisngi niya. Tumagilid ang mukha niya sa lakas niyon. Nabura ang ngisi niya at napalitan ng seryosong tingin, habang ako naman habol ang hininga, nand1diri at nanginginig ang katawan. “Wala kang karapatan! Wala kang karapatang gawin sa akin ‘to, Alaric!” bulyaw ko sa kanya. “Ang kapal ng mukha mo! Akala mo ba nakalimutan ko kung paano mo ako binalewala noon? Akala mo ba sa isang halik mo lang, titiklop na ako? You’re pathetic! You are nothing but a ghost of a mistake I wish I never made!” Nakita ko ang pagtalim ng mga mata niya at pag-igting ng panga nito. “Hindi kita kailangan, Alaric. Hinding-hindi kita kakailanganin. So please, leave me and my life alone!” Mabilis akong lumabas ng banyo, hindi na tiningnan kung sumunod ba siya. Dumiretso ako sa table