Se connectermay nagbabasa pa ba nito? let me know :)
Kumuha ng konting inumin si Cameron mula sa bote ng beer niya. “I saw him last night. He called you 'babe'.”“His name is Ethan!” depensa ni Nancy at lumapit pa nang ilang hakbang.“I don't care what his name is.”“He's gay, Cameron! And he calls literally everyone 'babe' including our flight instructors!”Napatigil si Cameron sa pag-inom. Dahan-dahan itong lumingon kay Nancy, nanlalaki ang mga mata sa gulat at mukhang napahiya.Nancy crossed her arms on her chest while looking at Cameron. “Are you seriously jealous right now?” Mahina siyang tumawa. “Hmm?”“No,” mabilis na sagot nito pero halatang nagsisinungaling.“Liar.”“I'm not jealous, Nancy.”“You are! Tumakbo ka nga kagabi!”Bumuntong-hininga si Cameron at ibinaba ang bote ng beer sa gilid ng mesa. Naging seryoso ang mukha nito habang nakatitig sa kaniya.“It's been three years, Nancy,” mahina pero marah4s nitong usal. “You left.”“You know damn well why I had to leave!” giit ni Nancy.She wanted to explain, pero alam niyang ma
Mas matanda siyang tingnan ngayon, mas mature, at mas matipuno. Napakakisig pa rin. His hair was slightly shorter than she remembered, his jawlines were sharper, and his shoulders broader. He was wearing a casual dark shirt with the sleeves rolled up to his elbows, displaying his toned arms.He looked different. But she knew him. She would recognize that posture and those eyes anywhere in the world.“Cameron…” hindi niya namalayang nabigkas niya ang pangalan nito.Tila narinig nito ang pagtawag niya dahil dahan-dahan itong lumingon sa kaniyang direksyon.Their eyes met. At sa loob ng ilang segundo, walang sinuman sa kanila ang gumalaw.The emotion in Cameron's eyes shifted rapidly, shock, utter disbelief, and then something raw that Nancy couldn't immediately identify.“Nancy?” marahang usal nito.Her heart pounded so hard inside her chest. She swallowed hard, trying to keep her posture straight. “Hi.”Lumamlam ang tingin nito habang sinusuri ang buo niyang mukha at katawan. “You're h
THIRD PERSON'S POVLumipas ang isang taon, hanggang sa naging dalawa, hanggang sa hindi na niya namalayan ang oras.Hindi naging madali, pero kinaya niya. Iyong dating spoiled, emosyonal, at palaasa na babaeng umiyak sa harap ng kaniyang ama at kay Cameron ay dahan-dahang nawala. Pinatigas at hinubog siya ng panahon.Noong unang taon niya sa ibang bansa, halos araw-araw siyang umiiyak bago matulog. She hated being away from her family. She hated the unfamiliar cold streets. She hated eating alone in a cramped apartment. At higit sa lahat, nami-miss niya si Cameron, ang boses nito, ang haplos nito, ang amoy nito na natural, at higit sa lahat ang alaga nito.Araw-araw siyang nagpipigil na huwag tawagan o i-text man lang si Cameron. Tiniis niya hanggang kaya niya, hanggang sa paunti-unti, nawawala na sa isip niya.As the months passed, she realized that life didn't stop just because she was hurt. Natutunan niyang mabuhay nang wala ang presensya nito.Para lang maibaling ang isip nito, n
Napatitig ako sa screen ng phone ko, halos hindi makapaniwala. Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ang phone. Alam kong mali na lumabas pa ako, alam kong pwedeng magalit si Daddy kapag nahuli ako, but I didn't care anymore. Mabilis akong tumayo at patagong tumakbo palabas ng bahay.Paglabas ko ng gate, nakita ko agad ang bulto niya sa ilalim ng madilim na puno.Hindi na siya nag-abalang magsalita pa. Agad siyang humakbang nang mabilis palapit sa akin, hinila ako sa baywang, at niyakap ako nang napakahigpit.That single embrace was enough to completely break down all my remaining strength. I broke down and sobbed against his chest.“Why did you let them do this to us?” umiiyak na sigaw ko sa dibdib niya habang hinahampas ko ang likod niya. “Bakit pinabayaan mo lang sila?!”Mas lalo niyang hinigpitan ang pagkakayakap sa akin. “I thought... I thought it would protect you from all the stress, Nancy.”“Protect me from what?!”“From me. From destroying your own dreams because of me.”
Huminto siya sa paghakbang, pero hindi siya agad lumingon. Nang sa wakas ay humarap siya sa akin sa ilalim ng ilaw ng poste, malamig at halatang pagod ang mukha niya.“What is it, Nancy?”“Can we talk? Kahit sandali lang.”“About what?”“About us. Hindi ko na kaya iyong ganito, Cameron. I miss you so much.”Nag-iwas siya ng tingin. “There is no 'us', Nancy.”Pakiramdam ko biglang nawalan ng hangin ang buong paligid ko. Pakiramdam ko ay sinampal ako nang napakasakit. “A-Anong sabi mo?”“You heard me.”“After everything that happened between us? Matapos mong sabihin kay Daddy na gusto mo akong pakasalan, ganun-ganun na lang 'yun? Nasaan na 'yong Cameron na handa akong ipaglaban?” sigaw ko, hindi na napigilan umiyak.Tumingin siya sa malayo, hindi kayang salubungin ang tingin ko. “Nancy, this isn't good for you. You need to focus.”“That's not your decision to make!” sigaw ko muli habang nanginginig ang buong katawan ko.“It is my decision when I'm the one responsible for your training a
Kinabukasan, pumasok ako sa flight center na may kaunting pag-asa. Akala ko pagkatapos ng kagabi, babalik din sa normal ang lahat kapag nakapag-isip-isip na si Daddy.Mali pala ako. Sobrang mali.Pagkalabas na pagkalabas ko pa lang mula sa locker room ng training center, agad kong natanaw ang matangkad na tindig ni Cameron sa kabilang dulo ng hallway. Nagtagpo ang mga mata namin sa gitna ng maraming trainees na naglalakad sa paligid.For a second, umasa ako. Akala ko lalapitan niya ako, kakausapin, o kahit man lang ngingitian nang tipid para iparamdam na maayos ang lahat, pero hindi.He didn't smile at me.Isang malamig at halos hindi mapansin na tango lang ang ibinigay niya sa akin bago siya mabilis na tumalikod at nagpatuloy sa paglalakad palayo sa akin.“Captain!” tawag ko sa kaniya habang binibilisan ang lakad ko.Hindi man lang siya lumingon o bumagal.“Cameron!” sigaw ko pa, wala na akong pakialam kung pinagtitinginan na ako ng ibang mga flight attendants at instructors sa palig
"Ang galante pala ng ninong mo, eh!" Umakbay sa akin ni Brea habang ako nakatulala sa kawalan. "Hindi mo na pproblemahin ngayon ang hospital bills! Dapat kasi humingi ka na lang ng tulong sa kanya.""Nakakahiya, Brea. Nakikitira na nga kami sa kanya. Hihingi pa ako ng tulong." Umiling-iling ako.Sa
Nica's POV"Subukan mo lang, Nica, tayo lang naman ang nandito." Udyok sa akin ni Brea, ang kaibigan ko. "Subukan mong ipakita ang cleavage mo. Ayan ganyan. Malaki naman ang susô mo kaya papaldo ka dyan. Isipin mo ang nanay mong nakaratay sa ospital."Pikit-mata kong sinunod ang kaibigan ko. No'ng
Nagpatest agad ako. Habang hinihintay namin ni Brea ang apat na result ng pt, magkahawak kamay kami. Parehong nanlalamig. Napapikit ako nang biglang sumigaw si Brea. Pakiramdam ko sasabog ang dibdib ko. Hindi ko alam ang mararamdaman ko. "Positive lahat, besh!" tili niya. Natulala ako sa kawalan
Hindi isa o dalawang beses kundi maraming beses na nakikita ko araw-araw si Ninong Alaric na may kalampungan sa sala. Minsan naririnig ko pa ang babae na umuûngol, pero hindi ko pinapansin.Hindi na ako magugulat kung may anak na siya. Pero iyong nakaraan, daddy lang ang tawag sa kanya no'ng bata.







