All Chapters of บัวซ้อนมอดเถ้า มิถึงวสันต์: Chapter 1 - Chapter 9

ราชครูพยากรณ์ว่าจวนอัครเสนาบดีจะต้องมีบุตรสาวคนหนึ่งถือกำเนิดออกมา สามารถล่วงรู้อนาคตได้ข้าปกปิดดอกบัวกลีบซ้อนที่ติดตัวมาแต่กำเนิดตรงกลางหน้าผาก แต่น้องสาวกลับวาดขนนกหงส์แดงเพลิงกลางหน้าผากทุกวันพระราชโองการฉบับหนึ่งแต่งตั้งนางเป็นชายาองค์รัชทายาท ข้าสมดั่งปรารถนาได้อภิเษกกับอ๋องรุ่ย ห้าปีหลังจากนั้น ข้าใช้ความสามารถในการล่วงรู้อนาคตของตนเองช่วยเหลือเจียงจิ่งเหิงก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ในคืนนั้นที่เขาขึ้นครองบัลลังก์ ข้าเช็ดแป้งผัดหน้าอันหนาเตอะออก บอกความลับกับเจียงจิ่งเหิงแต่เขากลับโกรธเกรี้ยวสุดขีด ควักเลือดเนื้อตรงกลางหน้าผากข้า ลงโทษด้วยการใช้ม้าฉีกร่างข้า"เซี่ยฉางหนิง นี่เจ้ากล้าเลียนแบบฮวาเตี้ยนตรงกลางหน้าผากเหมือนจื่ออวิ๋นหรือ?""หากมิใช่เพราะเจ้าเลือกข้าก่อน นางจะถูกพระราชทานให้อภิเษกกับเจียงหลินยวนได้อย่างไร! นางต่างหากควรเป็นฮองเฮาที่แท้จริงของข้า!""ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ต้องใกล้ชิดเจ้า ข้ารู้สึกขยะแขยงเจ้ายิ่งนัก เจ้าไปชดใช้ชีวิตให้นางซะ!"เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เจียงจิ่งเหิงก็บุกเข้ามาขัดคำพูดของราชครู"ฮวาเตี้ยนเพียงอันเดียวจะบอกได้อย่างไรว่าจื่ออวิ๋

ข้ามองเขาที่กำลังปลอบเซี่ยจื่ออวิ๋นอย่างอ่อนโยน แต่พอหันมาที่ข้ากลับกล่าววาจาหยาบคาย"เซี่ยฉางหนิง ทั้งกายและใจเจ้ามีส่วนใดเล่าที่งามสง่าอย่างสตรีสูงศักดิ์แห่งเมืองหลวง เป็นสตรีในเรือนลับที่ถูกความอิจฉาริษยาครอบงำสมองชัด ๆ!"แต่เมื่อเดือนก่อนตอนล่องทะเลสาบ เขายังเอ่ยวาจาอย่างอ่อนโยนข้างกายข้าอยู่เลย"เจียวเจียว อักษรเช่นนี้ช่างคู่ควรกับเจ้าพอดี เจ้าผู้สง่างดงาม ข้าอยากซ่อนเจ้าเอาไว้ให้ข้าได้เชยชมแต่เพียงผู้เดียว"หรือบางทีเห็นว่าดวงตาข้าแดงก่ำ กลัวว่าจะทำให้เซี่ยจื่ออวิ๋นตกใจเจียงจิ่งเหิงรีบสั่งให้คนพานางไป"ชาติก่อนเป็นเพราะเจ้ายอมรับอวิ๋นเอ๋อร์ไม่ได้ จึงทำให้เกิดความแตกแยกระหว่างเรา เหตุใดตอนนี้เจ้ายังทำผิดเช่นเดิมอีก?"ข้ากลั้นน้ำตามองหน้าเขา"เหตุใดข้าต้องยอมรับนางด้วย ท่านเองก็รู้ถึงชาติกำเนิดของนาง การมีอยู่ของนางก็คือบาดแผลอย่างหนึ่งของพวกเราตระกูลเซี่ย ที่เลี้ยงดูนางก็เป็นเพราะท่านพ่ออดใจไม่ได้!"ในปีนั้นบิดาของเซี่ยจื่ออวิ๋นก็เป็นแค่พวกอันธพาลในพื้นที่ เป็นเขาที่ฝืนใจมารดาข้า ถึงได้มีเซี่ยจื่ออวิ๋นผู้นี้ด้วยเหตุนี้มารดาข้าจึงเจ็บปวดใจจนสิ้นชีพแต่บิดาคิดว่าถึงอย่า

เป็นจริงดังคาด ในคืนนั้นเจียงจิ่งเหิงได้ลอบมาเยือนจวนเสนาบดียามรัตติกาลแต่สภาพเขาสะบักสะบอมมาก"เจ้า......องครักษ์พวกนั้นเจ้าเป็นคนเตรียมการไว้หรือ?""ใช่ เตรียมไว้เพื่อท่านโดยเฉพาะเลยล่ะ"เจียงจิ่งเหิงถอนหายใจ ก่อนจะเดินเข้าห้องของข้าจัดระเบียบอาภรณ์ของตัวเอง"ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธข้า แต่ข้าก็ไม่ได้ไร้เยื่อใยต่อเจ้า ข้าแต่งงานกับจื่ออวิ๋นเดิมทีเสด็จพ่อกับเสด็จแม่ก็ไม่พอใจอยู่แล้ว ยากจะกล่าวขอรับเจ้าเข้าจวนอีกคน เจ้าคิดหาวิธีเอาเองเถอะ แค่คำมั่นของข้าจะไม่เปลี่ยน"ข้าหัวเราะเยาะ"ท่านคิดจะให้ข้าขัดราชโองการเพื่อท่าน เดิมพันทั้งตระกูลเซี่ยหรือ?""คิดจะเอาชีวิตข้าหรือไงเจียงจิ่งเหิง"เขาส่งเสียงกระแอมเล็กน้อย"เจ้ามีวิธีปกป้องทุกคนให้ปลอดภัย ข้ารู้ถึงคำขอของเจ้าที่ขอเสด็จพี่ ข้าก็สามารถทำได้เช่นกัน"ถ้อยคำของเขาในยามนี้ข้าไม่เชื่อแม้เพียงครึ่งคำตอนนั้นเพียงเพราะจดหมายฉบับเดียวของเซี่ยจื่ออวิ๋นเขาก็ตัดสินโทษตายให้ข้าเห็นข้าไม่ยอมอ่อนข้อ เขาก็แอบหงุดหงิดเล็กน้อยทันใดนั้นองครักษ์ของเขามารายงานพอดี"พระชายาไม่ค่อยสบาย นอนไม่หลับขอรับ"ก่อนจากไปเขายังไม่ลืมที่จะข่มขู่ข้า"เจี

เพื่อนำความชอบกลับเมืองหลวง เจียงจิ่งเหิงจึงออกทัพบุกโจมตีเผ่าป่า หัวหน้าชนเผ่าป่าได้ทำสัญญาตกลงหยุดทำศึกกับฝ่าบาทไว้เมื่อสิบปีก่อน การกระทำเช่นนี้จึงเหมือนเป็นการตบหน้าฝ่าบาทอย่างแรงเมื่อส่งรายงานผลสงครามกลับมา ฝ่าบาททรงรับสั่งให้ส่งจดหมายไปสั่งหยุดกองทัพทันทีเพราะคนในกองทัพไม่สามัคคีกัน การรบครั้งนี้ของเจียงจิ่งเหิงจึงพ่ายแพ้ย่อยยับองค์รัชทายาทไปเจรจาขอโทษ จึงทำให้ชนเผ่าป่าหายโกรธลงได้เพียงแต่ชนเผ่าป่ามีเงื่อนไขหนึ่ง คือการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์และพวกเขาได้ยินมาว่าจวนเสนาบดีมีสตรีนางหนึ่งที่สามารถล่วงรู้อนาคตได้ดังนั้นเซี่ยจื่ออวิ๋นจึงกลายเป็นเจ้าสาวที่อีกฝ่ายกำหนดให้แต่งเชื่อมสัมพันธ์เมื่อข่าวถูกส่งกลับมารายงาน ฝ่าบาทยังลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ถึงอย่างไรนี่ก็คือสะใภ้ของพระองค์เองทว่า เจียงจิ่งเหิงกลับไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยไม่สนใจเสียงร้องไห้คร่ำครวญของเซี่ยจื่ออวิ๋น นำตัวนางขึ้นรถม้าทันทีเพื่อแสดงความขอโทษ ฝ่าบาทจึงประทานรางวัลให้ท่านพ่อมากมาย ท่านพ่อไม่กล้ารับ จนในที่สุดได้เปิดเผยชาติกำเนิดของนางทั้งหมดฝ่าบาททรงคิดว่าท่านพ่อเสียใจจนเลอะเลือนไปชั่วขณะ จึงเรียกราชครูม

หลังจากคืนนั้น ข้าก็รู้แล้วว่าสิ่งที่เขาพูดไม่ใช่เรื่องโกหก เซี่ยจื่ออวิ๋นสมควรตายจริง ๆพูดถึงเซี่ยจื่ออวิ๋น ข้าก็ได้เห็นการเคลื่อนไหวใหม่ของนางอีกครั้งหลังจากหัวหน้าเผ่าคนเก่าตาย นางก็ไปอยู่กับหัวหน้าเผ่าคนใหม่เพราะรอเจียงจิ่งเหิงไม่ไหว และกลับได้ข่าวว่าเขาถูกคุมขังแล้วดังนั้นนางจึงบอกหัวหน้าเผ่าคนใหม่ตรง ๆ ว่า แท้จริงแล้วข้าต่างหากคือสตรีผู้มีปานและเป็นผู้ที่สวรรค์ลิขิตผู้นั้นและเพราะข่าวนี้ นางจึงได้รับความสนใจ กลายเป็นสนมคนโปรดนางยุยงให้ชนเผ่าป่าออกทัพรุกรานชายแดน และยังพยายามจะบุกเข้ามายังเมืองหลวงก่อนที่เจียงหลินยวนจะออกศึก ข้าได้ทำนายดวงให้เขาผลออกมาเป็นฤกษ์มหามงคล "องค์รัชทายาทนำตัวเซี่ยจื่ออวิ๋นกลับมาให้ข้าเป็นของขวัญได้หรือไม่?"เจียงหลินยวนเงยหน้าขึ้นจากตำรา"อยากได้แบบเป็นหรือตายล่ะ?"ข้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง"เอาตัวเป็น ๆ ก็แล้วกันเจ้าค่ะ"ครึ่งปีต่อมา ข้าไปยืนรอที่ประตูเมือง เห็นกองทัพที่กลับมาเจียงหลินยวนคล้ำลง ผอมลง แต่กลับหล่อเหลาขึ้นกว่าเดิมด้านหลังม้าของรองแม่ทัพ ลากตัวเซี่ยจื่ออวิ๋นมาสภาพนางไม่เหมือนคนปกติแล้ว"อย่ามอง เดี๋ยวจะสกปรกตาเปล่า ๆ