ตอนที่ 2

ราชโองการที่อัญเชิญออกมาจากประตูวังเดิมทีก็เป็นที่ดึงดูดสายตาผู้คนอยู่แล้ว ยังมีเจียงจิ่งเหิงคอยปั่นอีก

จวนเสนาบดีกลายเป็นประเด็นร้อนที่ผู้คนพูดถึงในชั่วข้ามคืน

เห็น ๆ กันอยู่ว่าคนที่เคียงคู่กับอ๋องรุ่ยมานานหลายปีเป็นคุณหนูใหญ่เซี่ยฉางหนิง แต่คนที่ได้รับราชโองการประทานอภิเษกกลับเป็นเซี่ยจื่ออวิ๋นบุตรสาวอนุ

ข้าถูกผู้คนหัวเราะเยาะ

"หรือว่าที่ผ่านมาเป็นเซี่ยฉางหนิงที่ตามตื๊อท่านอ๋องอยู่ฝ่ายเดียว?"

"ท่านเสนาบดีมีคุณธรรมสูงส่ง เหตุใดบุตรสาวถึงได้เป็นเยี่ยงนี้นะ คุณหนูใหญ่ประพฤติตัวเหมือนนางคณิกา มิน่าล่ะถึงไม่ได้รับความโปรดปรานจากอ๋องรุ่ย"

เช้าตรู่วันต่อมา เจียงจิ่งเหิงก็ให้คนนำของกำนัลสิบรถม้ามาส่งให้ถึงจวน

ยิ่งเป็นการพิสูจน์ความจริงให้เห็นอีกครั้งว่าเขาโปรดปรานเซี่ยจื่ออวิ๋นมากเพียงใด

บิดามองมาที่ข้าซึ่งกำลังฝึกเขียนอักษรอยู่ด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"เจียวเจียว แม้พ่อไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นระหว่างเจ้ากับท่านอ๋อง แต่ตอนนี้คำครหาไม่เป็นผลดีต่อเจ้า เจ้าอยากออกจากเมืองหลวงไปหลบลมปากผู้คน ผ่อนคลายจิตใจสักหน่อยหรือไม่?"

ข้าวางพู่กันในมือลง

"ก่อนหน้านี้ลูกก็ใช่ว่าจะไม่คิดไปหลบในอารามฉือเอิน แต่เรื่องนี้ไม่อาจหลบเลี่ยงได้เจ้าค่ะ"

บิดาถอนหายใจออกมา

"เวรกรรมจริง ๆ ตอนนั้นไม่ควรรับจื่ออวิ๋นกลับมา......"

ยังไม่ทันกล่าวจบ เซี่ยจื่ออวิ๋นก็ผลักประตูเข้ามา

"ตั้งแต่เล็กท่านก็ลำเอียง ส่งข้าไปฝากเลี้ยงกับครอบครัวท่านอากับอาสะใภ้ที่ชายแดน ตอนนี้ท่านอ๋องรุ่ยทรงโปรดปรานข้า ท่านพ่อก็ยังจะช่วงชิงให้พี่หญิงอีกหรือเจ้าคะ"

บิดามองนาง ครู่หนึ่งก็ไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใด

แต่เซี่ยจื่ออวิ๋นยิ่งพูดกลับยิ่งเหิมเกริม

"ข้าจะทำให้ท่านเห็นว่าต่อให้ข้าไม่ได้สูงศักดิ์อย่างพี่หญิง แต่ข้าต่างหากคือบุตรสาวที่ควรค่าแก่ความภาคภูมิใจที่สุด!"

นางออกไปด้วยความโกรธ บิดาเกรงว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันจึงให้คนตามไป กลับเห็นนางเข้าไปในจวนอ๋องรุ่ย

ข้าจึงปลอบโยนบิดา

"เบื้องหน้ายังมีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องอาศัยท่านพ่อ เมืองปาซู่เกิดแผ่นดินไหวใหญ่ ท่านพ่อต้องเตรียมการล่วงหน้าเจ้าค่ะ"

ร่างบิดาชะงักงันไปครู่หนึ่ง

"พ่อจะเข้าวังเดี๋ยวนี้"

ข้าขวางท่านพ่อไว้

"อ๋องรุ่ยจะเตรียมรับมือล่วงหน้า ท่านพ่อวางใจได้เจ้าค่ะ แค่เตรียมการฟื้นฟูภายหลังให้เรียบร้อยก็พอเจ้าค่ะ"

บิดาเชื่อครึ่งสงสัยครึ่ง แต่สุดท้ายก็เลือกเชื่อข้า

เจียงจิ่งเหิงยังคิดแย่งชิงตำแหน่ง ย่อมไม่พลาดโอกาสดี ๆ ที่จะเอาชนะใจราษฎรเช่นนี้แน่นอน

เพียงแต่ข้าคิดไม่ถึงว่าผลงานเช่นนี้เขาจะหันมอบให้เซี่ยจื่ออวิ๋นไปเสียง่าย ๆ

ในชั่วครู่หนึ่ง เรื่องเซี่ยจื่ออวิ๋นสามารถล่วงรู้อนาคต และเป็นสตรีที่สวรรค์ลิขิตก็แพร่สะพัดไปทั่ว

คำพยากรณ์ของราชครูก็ถูกขุดออกมา บวกกับงานอภิเษกที่ใกล้เข้ามา นางจึงคู่ควรกับคำว่าโดดเด่นอย่างไม่มีผู้ใดเทียบได้จริง ๆ

ยามชาวบ้านซุบซิบนินทา พูดถึงข้าก็ได้แต่ส่ายหัว

"เซี่ยฉางหนิงเอ้ย เสียดายชื่อเสียงคุณหนูผู้สูงศักดิ์อันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงเมื่อก่อนจริง ๆ เลย"

"ก็นั่นหน่ะสิ เจ้าดูเอาเถิด อันที่จริงนางรูปร่างสง่างาม ทั้งยังมีความรู้ ด้านดนตรี หมากล้อม อักษร วาดภาพล้วนถนัดทุกด้าน น่าเสียดายที่มีน้องสาวราวกับเทพธิดาลงมาจุติเช่นนี้ ยิ่งทำให้เห็นว่านางไม่มีประโยชน์อันใดเลย"

ขณะนั้นเซี่ยจื่ออวิ๋นมาดักข้าในห้องตำรา กดพู่กันในมือข้า

"พี่หญิง ตำแหน่งฮองเฮาก็ควรถึงตาข้าแล้ว ท่านเป็นสตรีที่สวรรค์ลิขิตตัวจริงแล้วอย่างไรเล่า ขอเพียงข้าความทรงจำ ข้าก็เป็นสตรีที่สวรรค์ลิขิตได้"

"ท่านดูสิ ชะตาชีวิตดีเช่นนี้ แต่ท่านกลับจงใจแอบซ่อนมัน เช่นนั้นข้าก็จะรับแทนท่านเอง"

ข้าจึงมองนางอย่างน่าสนใจ

"เจ้าคิดว่าที่ข้าได้เป็นฮองเฮาเพราะเจียงจิ่งเหิงเป็นฮ่องเต้อย่างนั้นหรือ เป็นไปได้หรือไม่ว่าพวกเจ้าคิดสลับเหตุผลกันอยู่"

นางง้างมือตบข้า

"ปากนี่ของเจ้า ใบหน้านี้ของเจ้า เห็นแล้วช่างน่ารังเกียจเสียจริง"

ข้าจับมือนางแล้วสะบัดออก แต่กลับถูกเจียงจิ่งเหิงที่เพิ่งเข้ามาเห็นเข้าพอดี

เขารีบดึงเซี่ยจื่ออวิ๋นไปปกป้องในอ้อมแขน

"เซี่ยฉางหนิง ข้าขอเตือนเจ้า หากยังทำร้ายจื่ออวิ๋นอีก ข้าจะทำให้เจ้าเป็นไม่ได้แม้แต่อนุ!"