ตอนที่ 3

ข้ามองเขาที่กำลังปลอบเซี่ยจื่ออวิ๋นอย่างอ่อนโยน แต่พอหันมาที่ข้ากลับกล่าววาจาหยาบคาย

"เซี่ยฉางหนิง ทั้งกายและใจเจ้ามีส่วนใดเล่าที่งามสง่าอย่างสตรีสูงศักดิ์แห่งเมืองหลวง เป็นสตรีในเรือนลับที่ถูกความอิจฉาริษยาครอบงำสมองชัด ๆ!"

แต่เมื่อเดือนก่อนตอนล่องทะเลสาบ เขายังเอ่ยวาจาอย่างอ่อนโยนข้างกายข้าอยู่เลย

"เจียวเจียว อักษรเช่นนี้ช่างคู่ควรกับเจ้าพอดี เจ้าผู้สง่างดงาม ข้าอยากซ่อนเจ้าเอาไว้ให้ข้าได้เชยชมแต่เพียงผู้เดียว"

หรือบางทีเห็นว่าดวงตาข้าแดงก่ำ กลัวว่าจะทำให้เซี่ยจื่ออวิ๋นตกใจ

เจียงจิ่งเหิงรีบสั่งให้คนพานางไป

"ชาติก่อนเป็นเพราะเจ้ายอมรับอวิ๋นเอ๋อร์ไม่ได้ จึงทำให้เกิดความแตกแยกระหว่างเรา เหตุใดตอนนี้เจ้ายังทำผิดเช่นเดิมอีก?"

ข้ากลั้นน้ำตามองหน้าเขา

"เหตุใดข้าต้องยอมรับนางด้วย ท่านเองก็รู้ถึงชาติกำเนิดของนาง การมีอยู่ของนางก็คือบาดแผลอย่างหนึ่งของพวกเราตระกูลเซี่ย ที่เลี้ยงดูนางก็เป็นเพราะท่านพ่ออดใจไม่ได้!"

ในปีนั้นบิดาของเซี่ยจื่ออวิ๋นก็เป็นแค่พวกอันธพาลในพื้นที่ เป็นเขาที่ฝืนใจมารดาข้า ถึงได้มีเซี่ยจื่ออวิ๋นผู้นี้

ด้วยเหตุนี้มารดาข้าจึงเจ็บปวดใจจนสิ้นชีพ

แต่บิดาคิดว่าถึงอย่างไรก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของมารดาข้า ทำใจขับไล่ออกไปไม่ได้ ยิ่งไม่อาจคิดฆ่านาง

ทันใดนั้นเจียงจิ่งเหิงก็บีบคอนางด้วยความโกรธเกรี้ยว กดเสียงต่ำลง

"นางเป็นแค่เด็กคนนึง ไม่มีความผิดอันใดเลย หากเจ้าเก็บเรื่องนี้เอาไว้ในใจไม่ได้ ข้ามีวิธีนับหมื่นที่ทำให้เจ้าพูดไม่ออก!"

ข้าเริ่มหายใจติดขัด เจียงจิ่งเหิงถึงจะปล่อยมือ

"ใครก็ได้มานี่หน่อย คุณหนูเซี่ยมีความผูกพันลึกซึ้งกับน้องสาว ปรารถนาจะไปอารามฉือเอินเพื่อขอพรให้น้องสาวเป็นเวลาหนึ่งเดือน ส่งนางไป!"

ชาวบ้านก็ใช่ว่าจะโง่เขลาเบาปัญญา พากันคาดเดาต่าง ๆ นานา ว่าเกิดอันใดขึ้นกันแน่

ข้าถูกกักบริเวณอยู่ในอารามไม่รู้เรื่องราวภายนอกเลย

ยิ่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเซี่ยจื่ออวิ๋นได้โหมกระพือข่าวลืออย่างเอิกเกริกว่าข้าอิจฉาริษยานาง คิดทำร้ายนาง แต่กลับถูกเจียงจิ่งเหิงจับได้

ชาวบ้านต่างซาบซึ้งในบุญคุณที่นางล่วงรู้เหตุการณ์แผ่นดินไหวล่วงหน้าช่วยชีวิตคนจำนวนมาก

ครั้นถึงวันนั้นที่ข้าออกจากอารามกลับจวนก็มารอที่หน้าประตูอาราม

ผักและไข่เน่าปลิวว่อนกลางอากาศขว้างมาที่ข้า ทำให้ข้าอับอายขายหน้าที่สุด

ทันใดนั้นเองก็มีคนผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาขวางหน้าข้า ตวาดไล่ทุกคนไป

"หยุดเดี๋ยวนี้! คุณหนูเซี่ยไปขอพรให้ว่าที่ชายาข้าจึงขอมาบำเพ็ญเป็นเวลาหนึ่งเดือน ข่าวลือเหล่านี้ช่างเหลวไหลสิ้นดี!"

ชาติก่อนตอนที่ข้าเคียงข้างเขาออกศึก เขาก็เคยยืนบังอยู่ตรงหน้าข้าเช่นนี้ แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนไปอยู่ดี

แต่ภาพที่เขาประคองข้าขึ้นรถม้า แล้วส่งข้ากลับจวน กลับเหมือนว่าไม่มีอันใดเปลี่ยนแปลงเลย

“แฮ่ม วันนี้ที่ช่วยเจ้าก็ไม่ได้มีเหตุผลอื่น แค่รู้สึกว่าวันนั้นที่ให้คนพาเจ้าไปส่งอารามมันไม่เหมาะสมก็เท่านั้น”

ข้าก้มหน้า สูดน้ำมูกเบา ๆ

“เข้าใจแล้ว”

ท่านพ่อรีบกลับมาจากนอกเมืองอย่างเร่งรีบ

“ข้าแค่ออกไปจัดการภัยพิบัตินอกเมือง ไฉนถึงได้……”

ท่านพ่อกอดข้าอย่างเป็นห่วง ก่อนจะหันไปมองเจียงจิ่งเหิงที่อยู่ด้านหลัง

“จวนเสนาบดีคับแคบเกินจะรองรับท่านอ๋องและพระชายาได้ ขอเพียงหลังจากท่านอ๋องอภิเษกในเดือนหน้าแล้ว อย่าได้มารบกวนข้ากับลูกบุตรสาวอีกก็พอ”

เจียงจิ่งเหิงอ้าปากจะพูด ใช้เวลานานกว่าจะเอ่ยออกมา

“หลังพิธีอภิเษก ข้าจะหาเวลามาหารือกับท่านเสนาบดี เรื่องจะรับเจียวเจียวมาเป็นอนุของข้า”

ท่านพ่อโกรธจนหนวดกระตุก เบิกตากว้างขึ้น หยิบไม้กวาดของคนเฝ้าประตูขึ้นมาจะลงมือตีเขา

ทว่า ถูกบุรุษที่ตามมาทีหลังห้ามไว้เสียก่อน

“จิ่งเหิง เจ้าทำตัวไม่รักษาหน้าตาเช่นนี้ได้อย่างไร ท่านเสนาบดีรับใช้แว่นแคว้นมาทั้งชีวิต เจ้าผิดสัญญาไปแต่งใหม่ก็ช่างเถอะ ยังจะให้บุตรสาวเพียงคนเดียวของเขาไปเป็นอนุ นี่ไม่เท่ากับดูหมิ่นขุนนางอาวุโสหรือ?”

อย่างไรเสีย เจียงหลินยวนก็เป็นองค์รัชทายาท จึงสั่งให้คนพาอ๋องรุ่ยกลับจวน

จากนั้นก็กลับจวนไปพร้อมกับพวกเรา

ตอนข้ากลับห้องไปแต่งตัว ข้าเอาใบผักที่ปิดหน้าผากออก ปานก็เผยออกมาแล้ว

พอกลับมาที่โถงหลัก ก็ได้ยินคำพูดของเจียงหลินยวน

“หากท่านเสนาบดีไม่รังเกียจ ข้ายินดีใช้แผ่นดินเป็นสินสอด ขอแต่งงานกับฉางหนิงเป็นชายาเอกของรัชทายาท”

ท่านพ่อดูลังเลเล็กน้อย ข้าจึงผลักประตูเข้าไป

“ได้รับความเมตตาจากองค์รัชทายาท ข้ายินดีเจ้าค่ะ”

ชาติก่อนก็เพราะข้าเลือกเจียงจิ่งเหิง ฝืนลิขิตสวรรค์ จึงนำมาซึ่งหายนะเหล่านั้น

พวกเขาคิดว่าได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง ก็จะใช้ความทรงจำแสร้งทำเป็นรู้ชะตาฟ้าดิน ช่างน่าขำสิ้นดี

ข้าก้มตัวเล็กน้อยให้เจียงหลินยวน

“ที่องค์รัชทายาทเลือกข้า ย่อมต้องมีเหตุผลของพระองค์ แต่สิ่งที่ข้าอยากขอมีเพียงอย่างเดียว คือขอให้พระองค์คุ้มครองข้ากับท่านพ่อให้ปลอดภัยตลอดชีวิตเจ้าค่ะ”

“เพื่อแสดงความจริงใจ หากอ๋องรุ่ยมีความเคลื่อนไหวใหญ่ในภายหน้า ข้าจะช่วยองค์รัชทายาทรับมือกับเขาอย่างเต็มที่”