บททั้งหมดของ ชายาเอกจวิ้นอ๋องมีได้เพียงหนึ่งและข้าไม่อยากได้: บทที่ 11 - บทที่ 20

หลินเหยากัดริมฝีปากจนห้อเลือด ก็เพราะนางนี่อย่างไรเล่าคนที่ให้ร้าย แต่สาวใช้รับเคราะห์แทนไป จวิ้นอ๋องต้องการประกาศสงครามกับนางชัด ๆ แต่นางมิยอมเด็ดขาดอย่างไรจวิ้นอ๋องก็ต้องเป็นของนางเพียงผู้เดียวเท่านั้น “อาจื่อ” เสียงไท่จื่อเฟยอ่อนลงทั้งเรียกชื่อของลูกชายไม่ได้เรียกยศเฉกเช่นเดิม หวังให้ควา

“ข้าจำไม่ได้ เพียงรู้ตัวอีกทีก็ล้มลงไปแล้ว”นั่นเป็นคำตอบที่ไท่จื่อเฟยชื่นชอบนัก นับว่านางยังไว้หน้าตน เช่นนั้นก็ปล่อยให้มีชีวิตรอดอีกสักพักจะเป็นไรไป ไม่ว่าอย่างไรหากนางไม่ถอย ก็มีที่ไปเพียงสุสานเท่านั้น“เห็นหรือไม่ขนาดภรรยาเจ้ายังจำไม่ได้ เช่นนั้นก็ให้แล้วไปเถอะ ถือว่าเรื่องที่เจ้าปรักปรำนางข้าจะ

“อย่าเข้ามานะ...หากพวกแกเข้ามาข้าจะฟ้องไท่จื่อเฟยแน่” แล้วนางก็ต้องหลบออกไป เพราะว่าไม่อาจจะสู้กำลังของคนหมู่มากได้ ปกติอยู่จวนเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ไม่เคยต้องรับใช้ผู้ใด วันนี้โดนคนรับใช้ในจวนจวิ้นอ๋องข่มเหงนึกเจ็บใจ“ข้าเป็นพระชายาเมื่อไหร่ พวกเจ้าโดนโบยแน่”นางสบถเพียงลำพัง เพราะตอนนี้ไม่มีใครอยู่รอ

“เอ่อ...จวิ้นอ๋องเพคะ...ข้าอยากไปไหว้พระที่อารามหย่งเล่อ” นางพูดออกมาเสียงพร่า จนทำให้คนที่ลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าอยากถอดมันทิ้งแล้วไปกอดรัดนางอีกรอบ ให้รู้แล้วรู้รอดไป ยั่วนัก! เขารู้ว่านางไม่ได้ตั้งใจ แต่มันทำให้เขารู้สึกแบบนั้นจริง ๆ “ก็ได้ ข้าจะให้ทหารไปคอยดูแลด้วย เจ้าเอาส

เปรี้ยง!!!กรี๊ด!!เสียงกรีดร้องของนางทำให้เขาต้องเร่งขึ้นไปหา ตากฝนอยู่เช่นนี้ก็เสี่ยงต่อการเจ็บป่วยแล้วพาลให้นึกหงุดหงิดใจ จึงไปคว้านางเข้ามาในอ้อมกอด “เจ้ายืนตากฝนได้เช่นไร...ข้าจะพาเจ้ากลับจวน” จวิ้นอ๋องพูดแล้วก็รีบพานางไปที่รถม้าของตัวเอง แล้วให้คนเอารถม้าของนางกลับจวนตามไป “ต