All Chapters of เมื่อฉันต้องกลายเป็นสาวชาวนายุค 2499: Chapter 11 - Chapter 20

ทั้งสามคนขายของกันจนลืมหิว เมื่อสิ่งที่เตรียมมาหมดลงแต่สำหรับคนที่ยังไม่ได้ต่างก็ถามขึ้นด้วยความเสียดาย “แม่หนู เกลือกับมะม่วงกวนยังมีอีกไหม” หญิงวัยชราผู้เดินลงมาจากศาลาถามขึ้นพลางมองไปทางกระจาดอันว่างเปล่า “เย็นนี้หนูจะนำมาขายอีกครั้งจ้ะ” คำตอบของเด็กหญิงได้เรียกรอยยิ้มให้ก

“รสชาติดี ปู่ชอบ” สองพี่น้องมั่นกับเพิ่มก็กินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยเนื่องจากพวกเขาเองก็เพิ่งจะลองเคยกินไข่มดแดงเป็นครั้งแรกเช่นกัน “ชะอม เอาไว้หลานช่วยสอนให้เมียของลุงบ้างนะ รสชาติของมันดีจริง” มั่นพูดขึ้น “ได้เลยจ้ะ วันไหนลุงมั่นกับลุงเพิ่มก็พาป้า ๆ มาก็แล้วกันหนูยังมีอาหารแนะ

เมื่อเด็กชายหญิงได้ยินเสียงเพลงที่ชายหนุ่มมากหน้าหลายตาร้องเกี้ยวสาวที่ตัวเองพึงใจรวมถึงท่าทางของคนพวกนี้พวกเขาต่างก็พากันหัวเราะสนุกสนานอย่างขบขัน และยิ่งเมื่อมีบางคนแสดงท่าทางงก ๆ เงิ่น ๆ ด้วยแล้วพวกเขาก็ยิ่งพากันหัวเราะเสียงดังอีกทั้งยังชี้ชวนกันดู ชะอมมองภาพที่เห็นด้วยควา

“การที่หมู่บ้านสามารถต้มเกลือกับผลิตน้ำตาลได้เองนี่นับว่าเป็นเรื่องดีทีเดียวอาไม่ต้องกลัวนะผมจะคอยสนับสนุนพวกอาเอง” เมื่อชายหนุ่มรุ่นลูกเอ่ยออกมาเช่นนี้คนทั้งสามก็รู้สึกเบาใจมากกว่าครึ่ง หลังจากจัดการเรื่องธุระของตนเรียบร้อยชายสูงวัยกว่าทั้งสองคนจึงได้เอ่ยถามถึงสารทุกข์ของชายหนุ่มตรงหน้า

“ข้าเข้าใจและข้าเองก็ดีใจที่หลานได้กลับมาอีกทั้งเธอนำความโชคดีมาให้คนจำนวนมากด้วย” บุญมีฟังในสิ่งที่เกลอรุ่นพี่เอ่ย เขาก็เห็นด้วยโดยไม่มีข้อโต้แย้งทั้งนี้เป็นเพราะนับตั้งแต่วันตรุษสงกรานต์เป็นต้นมาก็มีคนจำนวนไม่น้อยพากันมายังเรือนของตนเพื่อให้ชะอมแนะนำเรื่องอาหารการกินไม่ได้ขาด